Sama na szczycie…

Samotna Halinka…

Od kilku tygodni Halina przyglądała się nowej sąsiadce, która wprowadziła się do klatki naprzeciwko, na pierwsze piętro. Młoda kobieta nazywała się Kinga. Miała około trzydziestu lat, a jej córeczka – zaledwie cztery. Kinga niedawno się rozwiodła i teraz sama zajmowała się dzieckiem, odprowadzając małą Julkę do przedszkola tuż pod blokiem.

Halinka szybko zaprzyjaźniła się z Kingą. Ledwo zaczęły się witać i wymieniać uśmiechy na klatce schodowej, a już po tygodniu Halina opiekowała się Julką w sobotę, gdy Kinga wybierała się na spotkanie.

– Ona jest spokojna, będzie bawić się lalkami na podłodze, a ty rób swoje – tłumaczyła Kinga, ściskając Halinę za rękę. – Dziękuję, że mnie ratujesz. Wrócę wieczorem, obiecuję!

Halina tylko wzruszyła ramionami, ale gdy Kinga wybiegła z klatki, dotarło do niej, że młoda rozwódka poszła na spotkanie z nowym mężczyzną.

– No proszę… „spotkanie” – szepnęła Halinka, spoglądając czule na dziewczynkę, która rzeczywiście, jak zapowiedziała mama, bawiła się cicho w kącie pokoju.

Halina nie miała szczęścia w miłości. Miała dwadzieścia osiem lat – czas, gdy większość kobiet już rodziła dzieci ukochanym mężom. A u niej nie było ani jednego, ani drugiego.

– Bo jesteś zbyt tradycyjna – mówiły przyjaciółki. – Siedzisz w domu z drutami, zamiast iść na tańce, spotkania, imprezy. Tak można młodość przeczekać, czekając na księcia z bajki…

Halinka zgadzała się, ale nic nie zmieniała. Była nieśmiała, trochę zaokrąglona, a swoją przeciętną urodę uważała za mało atrakcyjną. Teraz, gdy niemal codziennie wieczorami gościła u siebie Julkę, której szczerze się przywiązała, nie rozumiała jeszcze bardziej, jak matka może zostawiać takie cudowne dziecko, by biegać na randki.

Dla Haliny rodzina, a zwłaszcza dzieci, były darem od Boga. Julkę pokochała całym sercem – czytała jej bajki, bawiła się z nią, lepiła z nią figurki z plasteliny.

– Halinka, nigdy ci się nie odwdzięczę – szeptała Kinga, odbierając półśpiącą córkę późnym wieczorem. – Jesteś moim wybawieniem.

– A co z ojcem Julki? – spytała kiedyś Halina. – Odwiedza ją? Często go wspomina, widocznie tęskni.

– Odwiedzałby, ale jest w delegacji. Ach, te jego delegacje… Raz miesiąc, raz półtora… To przez nie się rozwiedliśmy. Wkrótce wróci i będzie ci lżej – zabierze ją na spacery. Uwielbia ją i zasypuje zabawkami, co nie ma sensu. Lepiej, żeby dawał więcej pieniędzy… – zaśmiała się cierpko Kinga.

I rzeczywiście, wkrótce pojawił się ojciec dziewczynki. Szczupły, jasnowłosy mężczyzna złapał Julkę w objęcia przed klatką i długo nie wypuszczał. Halina przypadkiem zauważyła to przez kuchenne okno i aż się wzruszyła – tak szczerze cieszyli się sobą.

Kilka dni później Halina poznała Jakuba – ojca Julki. Dziewczynka była u niej, bo już stało się normą, że biegała do „cioci Halinki” na bajki lub zabawę, gdy Kinga wychodziła na zakupy. Tym razem ojciec znalazł córkę u Haliny.

– Dziękuję pani – mówił z wdzięcznością. – Julka bardzo panią lubi. Zawsze mówi: „moja Halinka”.

– Tatusiu, chodź z nami pić herbatę! – zawołała Julka, kończąc jeść drożdżówkę w kuchni.

– Słusznie, proszę do nas – zaprosiła Halina. – Właśnie zaczęliśmy.

Jakub usiadł z córką przy stole i też skosztował ciasta.

– Domowe? – zdziwił się.

– Oczywiście – odpowiedziała Halina. – Jedzcie na zdrowie. Uwielbiam piec, stąd te dodatkowe kilogramy… Chociaż myślę o diecie.

– Po co? – Jakub zmarszczył brwi. – Pani jest piękna taka, jaka jest. A poza tym, nie sądziłem, że młode kobiety jeszcze pieką ciasta. Myślałem, że to domena babć, i to tylko na wsi przed świętami.

Rozśmiali się, a Julka, podając ojcu kolejną drożdżówkę, dodała:

– Jak dorosnę, Halinka nauczy mnie piec! I będę was wszystkich częstować!

– To byłoby wspaniałe – uśmiechnął się Jakub. – Ale teraz idziemy na spacer, bo mama niedługo cię odbierze.

– Mama dopiero wieczorem – odparła szybko Julka, a Halina milczała.

Jakub spochmurniał, ale zabrał córkę na podwórko. Gdy wrócili, Halina delikatnie spytała:

– Może pan zabierałby Julkę na noc? Tęskni…

– Myślę o tym. Pracuję wcześnie w fabryce, mieszkam na drugim końcu miasta… Ale może się przeprowadzę, żeby być bliżej.

Gdy następnym razem Jakub przyszedł po Julkę, zaproponował wspólny spacer. Halina się wahała, ale dziewczynka zawisła na jej ręce:

– Chodź, Halinko, pokażę ci, jak robię babki z piasku!

Poszli do pobliskiego parku. Jakub nerwowo spoglądał na zegarek – Kingi ciągle nie było.

– Kiedy ona się w końcu ustatkuje? – mruknął, by córka nie słyszała. – To przez jej ciągłe wyjścia się rozwiedliśmy.

Halina milczała.

– Kinga płaci pani za opiekę? – spytał nagle, gdy wracali.

Halina przecząco pokręciła głową.

– To niesprawiedliwe. Pani życie kręci się wokół mojej córki. Nie może pani iść na randki, odpocząć… Myślałem, że Kinga się z panią umówiła.

Halina westchnęła:

– Jesteśmy jak dobre sąsiadki. A Julka… stała się moją przyjaciółką.

– A pani życie? – spytał wprost Jakub. – Była pani zamężna? Jest ktoś?

– Nie było, nie jest… i dzieci nie mam, niestety – uśmiechnęła się smutno.

– Rozumiem… – mruknął Jakub i próbował zostawić pieniędzy na półce w przedpokoju.

Halina stanowczo odmówiła.

– W takim razie znajdę inny sposób, by się odwdzięczyć – powiedział i wyszedł.

W niedzielę Halina kończyła sprzątanie, gdy zadzwonili do drzwi.

– Zapraszamy naszą przyjaciółkę na lody z okazji Dnia Miasta! – zawołał Jakub, trzymając Julkę za rękę.

Po raz pierwszy poszli we trójkę. Kinga, która też szykowała się na randkę, patrzyła na nich przez okno i prychnęła:

–Wkrótce Halinka i Jakub wzięli ślub, Julka zyskała prawdziwy dom, a Kinga w końcu zrozumiała, że szczęście nie przychodzi do tych, którzy za nim uciekają.