Sama cię jej oddałam, a ona bez wahania przyjęła.

Sama cię jej oddałam, własnymi rękami. A ona nawet nie wzruszyła nosem, wzięła.

– Halinka, cześć. Po co tak nagle mnie wezwałaś? Nie mogłaś powiedzieć przez telefon? – zapytała wchodząca do mieszkania Kinga, zdejmując żakiecik.

– To nie rozmowa na telefon. Chodź do kuchni. – Hala zgasiła światło w przedpokoju i ruszyła za przyjaciółką.

– Zaintrygowałaś mnie. Gadaj już. – Kinga usiadła przy stole i złożyła ręce jak wzorowa uczennica, czekając na wyjaśnienia.

Hala postawiła na stół zaczętą butelkę czerwonego wina i dwie szklanki.

– Oho?! To aż tak poważna rozmowa? Słucham z zapartym tchem – powiedziała Kinga.

Hala nalała wina i usiadła naprzeciw przyjaciółki.

– Dla rozluźnienia i wzajemnego zrozumienia – powiedziała patetycznie, uniosła szklankę i pociągnęła łyk.

Kinga też podniosła szklankę, ale nie spieszyła się z piciem, czekając, aż Hala zacznie mówić.

– Jestem stracona. Zakochałam się tak, że straciłam głowę. Żyję jak we śnie, majaczę o nim. Kładę się spać i czekam, aż szybciej nadejdzie ranek. Nie myślałam, że to w ogóle możliwe. Tomka też kochałam, ale nie tak. A teraz… – Hala wychyliła szklankę jednym haustem.

– Współczuję. I po to mnie wezwałaś? Żeby się pochwalić? – Kinga odstawiła szklankę i wstała od stołu.

– Siadaj. – Hala pociągnęła ją za rękę, sadzając z powrotem.

– A co z Tomkiem? – spytała Kinga, opadając na krzesło.

– Co Tomka obchodzi? Jesteśmy razem siedem lat. Wszystko u nas stabilne, dobrze. A spotkałam Marka i przepadłam – westchnęła Hala. – Potępiasz? Kiedykolwiek tak kochałaś? Nie? Więc nie osądzaj – nagle ostro powiedziała Hala. – Wezwałam cię właśnie po to, żeby porozmawiać o Tomku.

– Chyba się napiję – Kinga zrobiła kilka łyków, przytakując z aprobatą, patrząc na szklankę.

– Przecież kochałaś się w moim mężu. Myślisz, że nie widziałam, jak na niego patrzysz? – Hala zastukała paznokciem w blat.

Krążyła wokół tematu, nie wiedząc, jak zacząć mówić o najważniejszym.

– Nie pierdol – prychnęła Kinga.

Hala wzruszyła ramionami.

– Nie jestem zazdrosna, nie myśl. To nawet lepiej. Postanowiłam odejść od Tomka, ale boję się powiedzieć mu prawdę. Szkoda mi go.

– Kiedy zdradzałaś, nie było ci szkoda, a teraz żal ci mówić? Trochę to nielogiczne, nie uważasz? – Kinga pociągnęła łyk ze szklanki.

– Co ty wiesz? On jest dobry. Krzyczę na niego, wyżywam się, a on milczy. Zdaje sobie sprawę i milczy. Nie zasłużył, żeby go tak trafić. Rozumiesz?

– Nie. Wytłumacz – poprosiła Kinga.

Hala nalała sobie więcej wina.

– Mogę po prostu powiedzieć mu, że nie kocham, odchodzę, przepraszam… On mnie puści. Ale co z nim będzie? Faceci ciężko przechodzą rozstania. Ich samoocena spada. Zacznie pić, straci chęć do życia, może jeszcze gorzej. Nie mogę tak z nim postąpić. Teraz rozumiesz?

– A ja mam z tym coś wspólnego?

Hala przewróciła oczami na brak domyślności przyjaciółki.

– Podoba ci się. Może nawet kochasz się w nim bez wzajemności. – Hala uważnie spojrzała na Kingę. Ta odwróciła wzrok. – Byłabym spokojna, gdyby był z tobą, a nie z jakąś…

– A… Chyba zrozumiałam. Chcesz, żebym zaopiekowała się Tomkiem, kiedy ty będziesz się tarzać z kochankiem? Naprawdę oszalałaś. On jest rzeczą? Pobawiłaś się, znudził, oddajesz koleżance… – Kinga wychyliła szklankę duszkiem, skrzywiła się, otarła usta dłonią.

– Dzięki, koleżanko, za komplement. Nie wiedziałam, że jestem lepsza od jakiejś dziwki. Nie, to bzdura. Znajdź kogoś innego, komu podrzucisz swojego męża. A spytałaś go? Czy on w ogóle chce być ze mną? – Kinga nerwowo kręciła w palcach pustą szklankę.

– A to zależy od ciebie – Hala pochyliła się do niej przez stół.

– Nie, na pewno ci odbiło. Trzeba się leczyć. – Kinga aż poczerwieniała z oburzenia.

– Niestety, na miłość nie ma lekarstwa. A głowę straciłam, to prawda – powiedziała Hala z pobłażaniem.

– A jeśli nie wyjdzie z tą twoją miłością? Co wtedy? Będziesz chciała odzyskać Tomka? Podziękujesz koleżance za uprzejmość i odbierzesz męża, tak? – Kinga irytowała się coraz bardziej.

– Nie potrafię myśleć o przyszłości. Wiem tylko jedno – umrę bez niego… – powiedziała Hala, opierając się o oparcie krzesła.

Kinga milczała. Co tu można powiedzieć? Wypiły. W głowie Kingi nie mieściło się, co wymyśliła Hala. Ale z drugiej strony – dlaczego Tomek miałby trafić do kogoś innego, a nie do niej? Przecież naprawdę go lubiła.

– Pomóż mi. Po prostu bądź przy nim, odwiedź go, połóż się z nim, jeśli chcesz. Mam cię uczyć? – Hala patrzyła gdzieś obok Kingi pustym wzrokiem.

– Jakiś koszmar. Siedzimy, pijemy, a żona proponuje przyjaciółce, żeby przespała się z jej mężem. Za dużo seriali oglądasz? To jak w „Nad Niemnem”. Pamiętasz, jak się skończyło? „Niechże ci się nie dostanie!” – jak to mogło ci w ogóle przyjść do głowy?

– Nie krzycz – Hala przycisnęła palce do skroni. – Tylko proponuję. Nie chcesz – nie trzeba. Niech się stoczy na dno… – Hala przyłożyła szklankę do ust, przymknęła oczy.

Kinga zafascynowana patrzyła, jak przełyka wino, jak pulsuje żyłka na jej szyi, i nie mogła oderwać wzroku.

– Po prostu chcę, żeby nie cierpiał, ale był szczęśliwy, tak jak ja. Jeśli razem się nie uda, chociaż osobno będziemy szczęśliwi. Chcę, żeby był w dobrych rękach. W twoich – powiedziała Hala, stawiając na stole pustą szklankę.

– O czym dyskutujecie, dziewczyny? Mam nadzieję, że nie o mnie? Fe, pijecie – rozległ się głos Tomka.

Przyjaciółki jednocześnie się odwróciły. W drzwiach kuchni stał Tomek i się uśmiechał.

– Nareszcie. Rozbieraj się, myjLera odeszła w ciemność, a w jej sercu została tylko gorycz i świadomość, że sama zaprzepaściła swoje szczęście.