Rzeczy spakowane, ruszam w świat – żona podsumowała

15 marca 2024
Wpis w dzienniku

Zebrałam swoje rzeczy i ruszyłam w spokój mijała mnie myśl, że żona kiedyś tak to napisała.

Nie obchodzi mnie, co robisz, Witek. Wszystko i tak jest jasne. Pakuj swoje walizki i odjeżdżaj we wszystkie cztery strony, niech cię poniesie albo do byłej, albo do tej, z którą teraz mieszkasz.
Co masz na myśli odjeżdżaj? A co z Kostkiem?
Wspominałaś Kostkę? No cóż powinnaś była myśleć o nim wcześniej. Zamiast pomagać przy dziecku czy pracować, biegałaś po niczym, a dopiero teraz zaczynasz go wyciągać z pamięci.

W drzwiach do domu rodziców otworzył mi brat. Cześć, Lidio, co tak smutna? zagaił.

Wczoraj przyjechał na urlop mój brat Szymon. Z głębi mieszkania dobiegły już krzyki małych dzieci, więc wiedziałem, że w dobrej sprawie już wprowadził trochę zamieszania.

Cześć, ciociu Lidio! wykrzyknęła w korytarzu córka Szymona, Zuzanna, szukając, kto przybył.

Krzyki nie ustały.

Cześć, Zuzanko. Kto tam tak wyjca?

To Paweł i Michał, dzielą się zabawkami. pięcioletnia dziewczynka westchnęła, składając ręce na piersi. A przyniosłaś coś pysznego?

Przyniosłam, ale babcia ci później odda. Najpierw zupa, potem słodycze pamiętasz zasadę.

Pamiętam, pamiętam, z wami nie zapomnę, Zuzanna westchnęła i wróciła do pokoju.

Krzyki ucichły, co oznaczało, że bracia Paweł i Michał w końcu zdecydowali, czym się bawić, nie bijąc się przy tym.

Co się stało? przypomniał Szymon, który cicho obserwował rozmowę córek i siostry i znów przywołał moje pytanie.

Nie wiem, westchnęłam i położyłam torbę na stoliku, po czym zdjęłam buty. Wydaje mi się, że Witek mnie zdradza. A on twierdzi, że mam paranoję i potrzebuję leczenia. Tylko

Chodźmy do kuchni, opowiesz mi, co tam i jak.

Skinęłam głową, rozebrałam się i poszłam do małego pomieszczenia. Szymon od razu włączył czajnik, a jego młodsza siostra usiadła przy stole i zaczęła opowiadać.

W zasadzie nie było zbyt wiele do opowiadania. Z mężem Wiktorem połączyliśmy się pięć lat temu. W poprzednim małżeństwie nie udało mu się mieć dzieci, po czym rozstał się z Valentyną tak zwani przyjaciele po rozwodzie.

Ta przyjaźń z czasem coraz bardziej obciążała mnie.

On cały czas pisze do niej przed snem, rozumiesz? Leżę obok, syn śpi w sąsiednim pokoju, a on siedzi i czatuje.

Kiedy przychodził, zawsze po chwili odchodził, żeby ją przywitać. Ostatnio jednak w pracy zostaje do późna. Skarżyłam się, że sama nie radzę sobie z dzieckiem i przydałyby się dwie ręce, a on tylko wzdycha o raportach.

A w domu zaczyna mnie krytykować, że jest ciężko, skoro dziecko jest w przedszkolu, a ja siedzę w domu.

Poczekaj, a jak to w domu, skoro i ty pracujesz zdalnie?

Powiedz mu, że zdalna praca to w Polsce rozumiane jest jako siedzenie w domu i dostawanie wypłaty za nieprawdziwe zajęcia.

To, że pracuję osiem godzin, nie licząc czasu na dojazd, nie interesuje nikogo westchnęłam.

A próbowałaś go obserwować? Nie wiem, jak wciągnąć się w jego telefon i zobaczyć, z kim rozmawia, czy to były dawne znajome czy nowe.

Co! przestraszyła się Lidia. To już nie jest człowiecze, a co dopiero

Co, jeśli naprawdę wszystko to moja wyobraźnia? Czy wiesz, jak to będzie wyglądać?

No tak, stary. Wiesz, jak wygląda rozmowa z byłym, kiedy nic nie ma między wami? odezwał się zza pleców Julianna.

Żona Szymona chyba usłyszała moje narzekania, bo zaraz położyła na stole telefon z otwartą konwersacją.

Co to?

Czata z ojcem Zuzanny, Władkiem. Czytaj.

Nie ma co czytać. Trzy wymiany w miesiącu, wszystko o tym, kiedy przyjedzie po Zuzannę, co jej kupi i kiedy ją przywiezie.

Nieprawda, jest też kartka z życzeniami na Dzień Matki i moje życzenia urodzinowe w tym samym formacie teatralnie się oburzyła Julianna. Zauważ, że i z Władkiem rozstaliśmy się bez wrogości.

Mamy wspólną córkę, którą on aktywnie wychowuje, a nie tylko płaci alimenty. Gdybym zamiast rozmawiać z Szymonem przed snem pisała do Władka, już dziś miałabym papiery rozwodowe, nie tłumacząc tego na paranoję.

I Szymon ma rację powinnam go kontrolować.

A jeśli okaże się, że nic nie ma? Jak będę wyglądać, wiesz?

I czy nasz związek się rozpadnie, a ja będę jedynie ofiarą własnej paranoi

O Boże, znowu ona zaczyna westchnął Szymon, przyciskając dłoń do twarzy.

Mam pomysł powiedziała po chwili Julianna.

Jaki?

Twój mąż chwali się pracą, więc podejdź do jego szefa i dowiedz się, jak długo ma to jeszcze trwać. Nie z pretensją, a z litości męża nie widzę przez nadgodziny, musimy iść do lekarza, więc ciągniemy Kostka, bo nie ma kogo zostawić, a do dentysty się nie zapisać, bo on po pracy znika.

Zobacz, jak zareaguje. Jeśli naprawdę ma robotę po uszy, może zostawi cię trochę wcześniej, zlitując się. Jeśli nie wtedy wyłoni się inny plan.

Rada wydała mi się sensowna, więc postanowiłam z niej skorzystać. Przecież znałam szefa Wiktora często go widywałam w mieście.

Podejść i rozpocząć rozmowę nie było trudne. Sam zapytał, co słychać, a ja od razu wymamrotałam:

Co tu się dzieje, panie Władysławie Mikołajewiczu? Trzyma pan męża do późna w pracy, nie ma ani życia prywatnego, ani czasu na rodzinę cały wieczór przy Kostku siedzę.

Kto go trzyma do późna? wyraził szczere zdziwienie. Witek przecież sam odchodzi o czwartej, bo żona potrzebuje pomocy, syna z przedszkola przyprowadzić i na zwolnienie lekarskie chodzić, by pomóc żonie.

Nie mam nic przeciwko temu, że robi swoją robotę, ale co z tego? Czy on naprawdę tak kłamie w twarz? Zadzwoń do niego, Lidio, jeśli nie jest to problem.

Zadzwoniłam do Wiktora i zwykłym tonem zapytałam, o której dziś wróci do domu.

Może wcześniej wstaniesz? Chociażby do parku z Kostkiem wyjść, ja w tym czasie posprzątam.

Lidio, teraz nie mam czasu na park. Mam pilny projekt, więc Seva (tak mi go mówią) obciążył mnie tak, że czuję się jak wilk w klatce.

Rozmawiałem z nim po ludzku, że żona i dziecko, ale on nie ma pojęcia o moich problemach. Groził zwolnieniem, jeśli nie przestanę domagać się specjalnego traktowania.

Ah, grozisz zwolnieniem? nie wytrzymał Seva. Co mnie twoje problemy? Jutro cię uprzykrzę

A co cię uprzykrzę, obiecałam mu.

Rozłączymy się. Wiktor nie wrócił tej nocy, pojawił się dopiero rano.

Rozumiesz, zaczął mam taki problem

Nie obchodzi mnie, co robisz, Witek. Wszystko i tak jest jasne. Pakuj walizki i odjeżdżaj, niech cię poniesie albo do byłej, albo do tej, z którą teraz jesteś.

Co masz na myśli odjeżdżaj? A co z Kostkiem?

Wspomniałaś Kostka? No cóż powinnaś była pomyśleć o nim wcześniej, kiedy biegałaś po niczym zamiast pomagać przy dziecku.

Ale ja

Zbierz rzeczy i idź w pokoju, dodała Lidia.

Po południu zadzwoniła do mnie teściowa. Nie po to, by pogodzić męża z drugą żoną, a by podzielić się wiadomością o ciąży pierwszej tej samej Valentyny, z którą Wiktor rozstał się przyjaciółmi, a potem wciąż utrzymywał bliski kontakt, aż w końcu doszła do ciąży, co kiedyś zniszczyło ich małżeństwo.

Wiesz co? Cieszę się, że tak się stało. Zawsze lubiłam Valentynę, a ty i twój nieobliczalny syn Lidia przerwała połączenie.

Nagle przestało mi zależeć zarówno na mężu, jak i na jego byłej, i na wszystkim, co ich otaczało. Liczyły się tylko ja i mój syn, a reszta była jak przewracane kartki, które trzeba odłożyć na bok i zapomnieć, jakby nigdy nie istniały.

Jednak te kartki nie chciały się zamienić, przypominając o sobie po trzech latach, kiedy Kostek już poszedł do szkoły.