Ruda dziewczyna

Mamo, słuchaj, historia zaczyna się od Anny Kowalskiej blondynki, i jej męża, Szymona Nowaka, przystojnego brązowca. Kochali się po uszy i po dwóch latach małżeństwa powitali na świecie dziewczynkę.

Poród był trudny mała Jagoda trochę się zaplątała w pępowinę i nie mogła od razu wyjść na świat. Anestezjolog od razu podłączył jej dodatkowy tlen, a mama przeniosła się do innego oddziału. Dopiero po dziesięciu godzinach Anna zobaczyła swoją córeczkę po raz pierwszy. Gdy w końcu ujrzała maluśkę, zaniemówiła z wrażenia. Pielęgniarka przyniosła ją całkiem owiniętą, położyła na stole i delikatnie rozwinęła kocyczek. Leżała tam mała, ruda dziewczynka z długimi kręconymi włosami.

Czy na pewno nie pomyłka? zapytała nieśmiało Anna.

Sto procent pewności, że to Twoje dziecko. Matki od razu zabierają maluchy do pokoju, a Jagoda jedyna leżała w komorze hiperbarycznej odpowiedziała pielęgniarka, a potem dorzuciła: Twój mąż pewnie też ma rude włosy i zniknęła za drzwiami.

Anna wpatrywała się w córeczkę, nie mogła uwierzyć własnym oczom, a mała Jagoda zaczęła, jakby niezadowolona, robić miny w powietrzu, szukając maminy piersi i krzyknęła na cały oddział. Anna niezdarnie próbowała ją owinąć w kocyk, a dziewczynka krzyczała coraz głośniej, aż w końcu uspokoiła się, gdy tylko przytuliła ją do piersi.

Kiedy Szymon przyjechał po swoje maluchy, patrzył na Jagodę z niedowierzaniem, ale nie wypowiedział słowa. W domu zaczęli przeszukiwać rodzinne drzewka, dzwonić do krewnych i w końcu odkryli, że prababcia ze strony ojca była naprawdę ruda i kręcona Polka. Od niej wszystkie kolejne pokolenia były brązowce, jak sam Szymon.

Po pierwszej kąpieli, kiedy Anna wytrzepała Jagodę ręcznikiem i wzięła ją na ręce, Szymon spojrzał i wykrzyknął:

Wygląda jak majowy dmuchawiec! i choć już miała nosić imię Jadwiga, wszyscy zaczęli ją nazywać Mają, a rodzice w żartobliwy sposób wołali: Nasza dmuchawiec.

Maja rosła wesołą dziewczynką, sąsiedzi mówili o niej śmiechotka, a płakała tylko wtedy, gdy naprawdę było jej smutno. Kiedy skończyła cztery lata, na wiosnę pojawiły się pierwsze piegi na jej nosie.

Mamo, co to jest? zapytała z ciekawością.

To piegi, przychodzą do aniołów. Im ich więcej, tym więcej osób będziesz musiała pomóc odpowiedziała Anna, całując ją w policzek. Jagoda nie zdawała sobie sprawy, że przyjęła te słowa do serca i nosiła je ze sobą przez całe życie.

W piaskownicy, kiedy któreś dziecko płakało, Maja rzucała swoje zamki i biegła pocieszyć malucha, głaszcząc go po włosach i mówiąc kojące słowa. Dzieci natychmiast przestawały płakać, a ona coraz pewniej wierzyła, że jest aniołem. Gdy inne dzieci widziały w jej rękach piękną lalkę i rozpoczynały krzykliwe protesty, Maja oddawała im swoją ulubioną lalkę. Po powrocie do domu lalka zawsze znajdowała się na miejscu nie wiedziała, że mama i matka tego malucha kupowały lody, przekonywały i podstępnie zwracały lalkę, a ona sądziła, że tak właśnie powinno być, bo jest aniołem.

W piątej klasie, wracając ze szkoły, zauważyła starszego pana potykającego się o rozwiązane sznurówki. Zanim zdążył je zawiązać, Maja zauważyła chłopca na piątym piętrze, który wystawił się na balkon i przyglądał się ulicy. Chłopiec łokciem potrącił doniczkę z fikusem, która poleciała w dół. Maja nie zdążyła wykrzyknąć, od razu podbiegła i mocno popchnęła starszego mężczyznę. Ten stracił równowagę, a Maja wpadła na niego. Doniczka rozbiła się tuż przy miejscu, gdzie pan wiązał sznurówki.

Złość starszego pana przerodziła się w wdzięczność.

Jesteś aniołem, uratowałaś mi życie powiedział, a to jeszcze bardziej utwierdziło Maję w przekonaniu, że naprawdę jest aniołem.

Co wiosna, jej pączki na nosie przyrastały. Pewnego dnia stała przed lustrem, przyglądając się swoim kręconym, rudym włosom, niebieskim oczom, różowym ustom i nowym piegom. Z powagą zapytała:

Mamo, gdzie znajdę tyle nieszczęśliwych ludzi, którym mam pomóc?

Mama, nie pamiętając słów sprzed siedmiu lat, zdziwiona zapytała:

Co? Nie rozumiem cię, córeczko.

Spójrz na mój nos nie przestawała Maja ile tu jest piegów, i co roku ich więcej. To znaczy, że pojawia się coraz więcej osób, którym muszę pomóc

Twoje piegi to słońce cię całuje, każda nowa to kolejny pocałunek próbowała wytłumaczyć Anna, ale sama nie do końca rozumiała, co mówi.

Wiesz, mamo, może słońce naprawdę mnie całuje, ale pamiętam, że mówisz, że jestem aniołem i każdy pieg to ktoś, komu mam pomóc! dodała Maja.

Anna przypomniała sobie, co mówiła, gdy po raz pierwszy pojawiły się jej piegi, spojrzała na córkę ze zdumieniem, objęła ją mocno i rzekła:

Moja dmuchawiec, naprawdę jesteś aniołem! przytuliła ją jeszcze mocniej, całując w złotą czapkę.

Gdy dorosła, pomagała starszym przechodzić przez ulicę, nosiła ich torby, nawet jeśli mieszkali po drugiej stronie miasta. Czasem wpadła do sklepu po lody i czekoladki, zobaczyła starszą panią stojącą przed półką z mlekiem i masłem. Zanim ta zdążyła się zdecydować, Maja kupiła oba produkty i podała je pani, rezygnując z własnych słodkości.

Pewnego dnia, idąc chodnikiem, minęła elegancką kobietę w pięknej sukni i otoczoną tajemniczym, bajkowym zapachem. Kobieta podjechała do lśniącego Lexusa. Maja, drżąc ze zdziwienia, podeszła i chwyciła ją za rękaw.

Co pani sobie pozwala, młoda damo? zapytała kobieta.

Przepraszam! Przepraszam! otarła się Maja, nie mogąc uwierzyć, że tak zareagowała. Pani zapach jest wyjątkowy, chciałam się dowiedzieć

W tym momencie usłyszeli szczęk hamulców i głośny huk. Samochód, prowadzony przez pijane ręce, wpadł w poślizg i uderzył w auto kobiety. Drzwi kierowcy roztrzaskały się, kierownica się wygięła, a fotel odleciał na bok.

Kobieta objęła Maję i szepnęła w ucho:

Jesteś aniołem! Jesteś moim aniołem!

Dorosła, w głębokiej jesieni, kiedy padał lekki deszcz ze śniegiem, stanęła przy wejściu do metra w ciepłej czapce z pomponami. Zauważyła chłopca w złotym płaszczu, włosy mokro kręcące się na wietrze, a na nosie lśniły piegi jak wiosną. Nie mogła powstrzymać śmiechu, zdjąła czapkę i roześmiała się razem z nim. Śmiali się, aż deszcz zamienił się w drobny śnieg.

Po dwóch latach powitali na świecie rudego, kręconego chłopczyka nowego dmuchawca, nowego anioła. Gdy miał cztery lata, pojawiły się mu piegi na nosie i zapytał:

Mamo, co to takiego?

To piegi, przychodzą do aniołów. Im ich więcej, tym więcej ludzi będziesz musiał pomóc odpowiedziała Maja, a ich mały anioł już od razu rozumiał, że jego los jest już zapisany.