Rozważ, co zrobisz, jeśli niewinne dziecko twojego męża trafi do domu dziecka…

Pomyśl, jak dalej żyć będziesz, jeśli niewinne dziecko twojego męża, Danka, do domu dziecka trafi…

Dzień wolny, można by poleżeć. Ale Alicja przeciągnęła się, odrzuciła kołdrę i wstała. Umyła się, zaparzyła świeżą herbatę, piła drobnymi łykami, patrząc przez okno na smutne podwórko z ogołoconymi drzewami i kałużami po deszczu. Niebo zasnute było szarą, jednolitą płachtą, lada chwila mogła zacząć sypać drobna śnieżna krupa.

Ale wyjść trzeba, choćby po to, by wynieść śmieci. Męczyło ją siedzenie w domu i użalanie się nad sobą. Nic nie zmieni, Jacka nie przywróci. Gdy umiera bliska osoba, wydaje się, że część ciebie odchodzi wraz z nią. Alicja czuła pustkę, której, mimo wysiłków, nie potrafiła wypełnić. Czas nie leczy, zagłębia ból, zaciera wspomnienia. Zmęczyła się bólem, tęsknotą i łzami. Jak żyć dalej, skoro Jacka już nie ma? Dla kogo?

Poznali się na uczelni. Na pierwszym wykładzie usiadł obok niej. Sympatyczny chłopak patrzył na świat z ciekawością i radością, tak jak ona. Później biegali razem po korytarzach, szukając właściwej sali. W przerwach pędzili do stołówki.

Na piątym roku rozumieli się bez słów, jak małżeństwo długo żyjące razem.

— Jak ja będę żył bez ciebie? Nie wyobrażam sobie. Zdasz egzaminy i rozjedziemy się. Słuchaj, może nie rozstawajmy się? — spytał któregoś dnia Jacek.

— A co proponujesz? — odparła Alicja.

— Wyjdź za mnie. — wyrzucił z siebie.

— Robisz mi oświadczyny? — spoważniała. — Myślałam, że nigdy tego nie usłyszę. A teraz tak po prostu się zgadzam.

— Naprawdę? — ucieszył się.

— Z czego się cieszysz? Do małżeństwa potrzeba więcej niż propozycji i chęci bycia razem. Potrzeba miłości.

— Zżyliśmy się przez te lata studiów. Kto powiedział, że cię nie kocham? A ty? Kochasz mnie?

Alicja wielokrotnie zadawała sobie to pytanie. I zawsze odpowiadała, że tak. Umarłaby, gdyby Jacek zwrócił się ku innej. Pod koniec sierpnia wzięli ślub. Alicja mieszkała z rodzicami, a Jacek przyjechał na studia z małego miasteczka.

Rodzice obojga zebrali się, dołożyli się i kupili młodym kawalerkę. Bez słów oboje zdecydowali odłożyć dzieci na później. Alicji wydawało się to nierzeczywiste, jak zabawa. Ale czas płynął, byli razem i szczęśliwi. Po dwóch latach Jacek z kolegą założyli małą firmę.

Alicja nie chciała ryzykować, została na dotychczasowej pracy. Gdyby im nie wyszło, miałaby źródło dochodu. Ale Jackowi i Krzysztofowi się udało. Alicja też przeszła do pracy u męża. Zajęła się księgowością, by uniknąć niespodzianek.

Po dwóch latach kupili większe mieszkanie, samochód, raz-dwa razy w roku wyjeżdżali za granicę. Przywozili sterty zdjęć i nagrań. Po śmierci męża Alicja usunęła wszystko z pulpitu komputera. Nie mogła na to patrzeć, zaraz płakała.

Pamiętała tamten feralny dzień w najdrobniejszych szczegółach. Był weekend. Jedli śniadanie. Nagle Jackowi ktoś zadzwonił, zaczął się spieszyć.

— Dokąd? — spytała.

— Krzysztof nawalił, klient się wycofuje. Muszę jechać. — Pocałował ją w policzek w drzwiach i wyszedł.
Gdyby wiedziała, że widzi go po raz ostatni. Żadnych przeczuć nie było. Potem żałowała, że puściła go samego.

Godzinę później zadzwonili z policji — Jacek miał wypadek, musi jechać do szpitala. Natychmiast wzięła taksówkę. Gdyby nie żył, powiedzieliby jej od razu. Wierzyła, że mąż żyje, aż kapitan nie zaprowadził jej do kostnicy.

Ze śmiercią Jacka skończyło się życie Alicji. Pogrzebem zajął się Krzysztof. Powiedział, by się nie spieszyła z powrotem do pracy, dała sobie czas…

Alicja przebrała się. Całe przedpołudnie chodziła w szortach i koszulce. Jackowi się to podobało, mówił, że wygląda seksownie.

Minęły ponad dwa miesiące, czas wyjść z ukrycia. Musiała wziąć się w garść. Teraz była współwłaścicielką firmy Jacka. Jutro poniedziałek, czas zrobić pierwszy krok. Jeśli nie da rady, zaproponuje Krzysztofowi wykupienie jej udziałów, wyjedzie gdzieś, znajdzie nową pracę.

Wyszła, zabierając worek ze śmieciami. Na zewnątrz nie było tak zimno, jak się wydawało przez okno. Wyrzuciła śmieci, postanowiła pospacerować. Zmarznięta, weszła do sklepu i wyszła z nową sukienką w kolorze chabrowym. Nie mogła się oprzeć. W czymś trzeba iść do pracy, a stare sukienki wisiały na niej jak na wieszaku.

Przyjaciółka Kinga raz powiedziała, że gdyby to ona zginęła, nie Jacek, on nie zamknąłby się w czterech ścianach. Alicja się wtedy zgodziła. Jacek przeżywałby, ale pracował dalej, firma wymagała uwagi. Mężczyźni są inni, mniej wrażliwi.

Następnego dnia w biurze oprócz komplementów dostała współczujące spojrzenia i szepty. Dokumentów było tyle, że ręka bolała od podpisów. Najpierw czytała uważnie, potem już tylko przebiegała wzrokiem.

Do domu pojechała autobusem. Samochód Jacka po wypadku nie nadawał się do naprawy. Zrobiło się jej gorąco, wysiadła dwa przystanki wcześniej. Przez skwer było blisko do domu.

— Patrz, jak się wystroiła. Pieniędzy ma od męża, czemu nie? A że dziecko z głodu umiera, to jej wszystko jedno — usłyszała za plecami i zatrzymała się.

Na ławce siedziała kobieta około siedemdziesięciu lat, patrzyła prosto na nią.

— Do mnie? — spytała Alicja.

— Do ciebie, a do kogo? — rozejrzała się. — Nikogo więcej tu nie ma.

— Zna mnie pani?

— Alicja Marcinowska. Marcinowski Jacek, twój mąż. Tak? Więc do ciebie mówię. — Kobieta wbiła w nią czarne, błyszczące oczy.

— A jakie dziecko umiera z głodu? — Powinna odejść, nie rozmawiać z wariatką, ale ciekawość wzięła górę. Podeszła bliżej.

— Jego dziecko, twojego męża — odparła i prychnęła.

— Co pani plecie? Nie mamy dzieci — oburzyła się Alicja.

— A ja nieAlicja spojrzała na kopertę z wynikami badań DNA, a potem w oczy Krzysztofowi, i w tej chwili zrozumiała, że od teraz jej życie będzie już zupełnie inne.