Roztrzaskane marzenia i świąteczny cud

**Złamane marzenia i noworoczne cudo**

Katarzyna spotykała się z Markiem od ponad roku. Ich randki były tak rzadkie, że można je było zaznaczać w kalendarzu czerwonym flamastrem jak święta. Mieszkał we Wrocławiu, a do małego miasteczka pod Krakowem przyjeżdżał tylko w sprawach firmy. Snuli wielkie plany na przyszłość i właśnie tego Nowego Roku mieli zdecydować, kto do kogo się przeprowadzi. Nagle zadzwonił telefon. Katarzyna drgnęła z zaskoczenia – dzwonił Marek!

— Cześć, kochanie – powiedziała, starając się brzmieć czule, mimo tego gorączkowego dnia.

Lecz w słuchawce rozległ się ostry kobiecy głos:
— No witaj, podrywaczko!

Katarzyna zastygła, niezdolna wydusić słowa.

Tego przednoworocznego dnia wszystko szło kompletnie nie tak. Rano zadzwonili z biura, żądając natychmiastowego przyjazdu, by podpisać kontrakt z zagranicznymi partnerami. Nikogo nie obchodziły plany Katarzyny, która miała rano wizytę u fryzjera. Prezes firmy wylegiwał się gdzieś na plażach, a ona, marszcząc brwi, mruknęła pod nosem kilka mocnych słów, zamówiła taksówkę i pojechała do biura.

Wychodząc z centrum biznesowego, przypomniała sobie, że miała odebrać sukienkę od przyjaciółki Oli, która dorabiała jako krawcowa. Sukienka, kupiona na sylwestrową noc, nagle wisiała jak worek. Katarzyna wolała myśleć, że schudła, a nie że materiał był tandetny. Wybrała numer przyjaciółki:
— Ola, przepraszam, zupełnie zapomniałam o sukience!
— Kasia, gdzie ty byłaś? Próbowałam się do ciebie dodzwonić przez godzinę! – krzyczała Ola przez hałas dworcowy.
— To przez naszego prezesa – westchnęła Katarzyna. – No i jak sukienka? Przyjadę?
— Kasia, wybacz – głos Oli zadrżał. – Jesteśmy już na dworcu, pociąg za pół godziny.

Katarzyna opuściła telefon, czując, jak nadzieje się rozpadają. „No cóż – pomyślała – bez sukienki, bez fryzury, ale przecież to Sylwester! Marek wkrótce przyjedzie i spędzimy tę noc razem. Nie jest tak źle.”

Mimo swoich dwudziestu sześciu lat Katarzyna wciąż była romantyczką, wierzącą w cuda. Nawet po tym koszmarnym dniu miała nadzieję, że sylwestrowa noc przyniesie jej trochę magii.

Gdy telefon zadzwonił ponownie, drgnęła, pogrążona w marzeniach. Widząc nazwisko Marka, nabrała powietrza, by zabrzmieć radośnie.
— Cześć, kochanie – zaczęła.
— No witaj, podrywaczko! – przerwał jej kobiecy głos. – Myślałaś, że zostawi rodzinę dla ciebie? Zapomnij o nim, albo pożałujesz!

Słuchawka zamilkła, a w głowie Katarzyny zawieruszył się wir myśli. Rzadkie spotkania, cisza w weekendy, dziwne przejęzyczenia Marka – wszystko ułożyło się w ponury obraz. Powoli powłóczyła się w stronę przystanku, oparła o latarnię i wpatrywała się w pustkę. Słowo „podrywaczka” uderzało ją jak młot. Jej świat runął w jednej chwili. Stary rok odchodził, zabierając ze sobą wszystko, w co wierzyła.

— Pani, wszystko w porządku? – głośny głos wyrwał ją z odrętwienia. Przed nią stał mężczyzna z gęstą brodą, w czerwonej kurtce z białym kołnierzem.
— Nie – wyszeptała Katarzyna, ledwo powstrzymując łzy. – A pan kto?
— Święty Mikołaj, a kto by inny! – zaśmiał się. – Chodź do auta, zmarzniesz przecież!

Podchwycił ją pod ramię i poprowadził w stronę samochodu. OszKatarzyna, choć początkowo zdezorientowana, pozwoliła się zaprosić, czując, że może właśnie tego zimowego wieczoru spotkała kogoś, kto odmieni jej los.