Rozstanie, które uratowało mi życie

*Zapis w dzienniku*

**Rozstanie, które uratowało mi życie**
— Weronika, co ty wyprawiasz?! — ryk Krzysztofa wstrząsnął mieszkaniem. — Gdzie się w tym wydziergasz?!

— Do teatru, jeśli pozwolisz! — poprawiła przed lustrem nową bluzkę, kupioną na wyprzedaży. — Umówiłam się z Bożeną, dawno chciałyśmy zobaczyć tę sztukę.

— Jaki teatr?! Masz dom jak śmietnik! Naczynia nieumyte, moje koszule nieuprasowane! A ona do teatru! — złapał mnie za rękę, obrócił brutalnie. — Natychmiast się przebierz i zajmij obowiązkami!

Szarpnęłam się, uwolniłam, ale na nadgarstku pozostał czerwony ślad od jego palców.

— Krzysiu, przecież rozmawialiśmy wczoraj! Cały dzień spędziłam w domu, wszystko ogarnęłam. Jeden wieczór dla siebie, co w tym złego?

— Dla siebie?! — parsknął pogardliwie. — A kto cię utrzymuje? Kto daje dach nad głową? Ja, między innymi, wróciłem po pracy, chcę zjeść porządny obiad, a nie twoje kanapki!

W milczeniu poszłam do kuchni, wyjmując produkty z lodówki. Dłonie drżały, w środku wszystko zwinęło się w ciasny supeł. Jeszcze rano cieszyłam się na ten wieczór, nawet uczesałam się, wyczyściłam buty. A teraz…

— No właśnie! — burknął z zadowoleniem, podgłaśniając telewizor. — I żeby szybciej! Głodny jestem jak pies!

Podczas gdy patelnia się nagrzewała, zerkałam ukradkiem przez okno. Na podwórku kobieta w moim wieku wyprowadzała psa, śmiejąc się przez telefon. Jaka ona wydawała się szczęśliwa, ta nieznajoma! Wolna, lekka…

— Weronika! Zasnęłaś tam?! — warknął z pokoju.

— Już gotuję! — odkrzyknęłam, przewracając pośpiesznie kotlety.

Krzysztof stanął w progu, opierając się o futrynę.

— Słuchaj, jutro wieczorem przyjdzie do mnie Janek, omówimy interesy. Żadnych twoich koleżanek, siedzisz cicho, podasz herbatę, jeśli poprosimy.

— Ale jutro sobota — zaprotestowałam nieśmiało. — Chciałyśmy z dziewczynami do kawiarni…

— Jakie dziewczyny? Masz czterdzieści trzy lata, Weronika, opamiętaj się! Porąbało cię? Dom, rodzina — oto twoje miejsce. Nie te głupoty z koleżankami.

Postawiłam przed nim talerz, usiadłam naprzeciw. Jeść nie chciało się, w gardle stała kula.

— Krzysiu, czemu tak ze mną? Przecież wcześniej nie byłeś taki… Chodziliśmy razem do teatru, do kina, dawałeś kwiaty…

— Wcześniej! — machnął ręką. — Wcześniej byłaś młodsza, ładniejsza. A teraz co z ciebie zostało? Zbrzydłaś, spuchłaś, ubierasz się jak baba z jarmarku! Wstyd się z tobą pokazać!

Słowa bolały bardziej niż ciosy. Wstałam, sprzątając ze stołu. Łzy napływały do gardła, ale się powstrzymywałam. Nie chciałam dać mu kolejnego powodu do upokorzeń.

— Nie becz! — skrzywił się. — Nienawidzę tych babskich fanaberii. Lepiej pomyśl, jak się ogarnąć. Może zapisz się na siłownię, na dietę. Bo kompletnie się zaniedbałaś.

Gdy wyszedł oglądać telewizję, wyjęłam telefon, pisząc do Bożeny: *„Nie dziś, wybacz. Przekładamy”*.

Odpowiedź przyszła natychmiast: *„Werka, co znowu? To już trzeci raz w tym miesiącu! Tak nie może być!”*

*„Wszystko w porządku, pilne sprawy”* — wystukałam i od razu usunęłam. Napisałam krócej: *„Wszystko dobrze”*.

Ale Bożena nie odpuszczała: *„Przyjedź do mnie teraz. Mówię poważnie”*.

*„Nie mogę, Krzysztof jest”*.

*„Weronika, przyjaźnimy się dwadzieścia lat. Widzę, co się z tobą dzieje. Dość tego znoszenia!”*

Schowałam telefon do szuflady, pod stertę papierów. Bożena nie rozumie, jest rozwiedziona, żyje sama, łatwo jej doradzać. A co z domem, kredytem, który spłacaliśmy z Krzysztofem? Gdzie pójdę, co zrobię?

Następnego dnia, gdy mąż poszedł do pracy, odwiedziłam ciocię Halinę. Siedemdziesięcioletnia kobieta przywitała mnie otwartymi ramionami.

— Weruniu! Jaka śliczna! — uścisnęła mnie mocno. — Wchodź, wchodź, właśnie upiekłam szarlotkę.

Przy herbacie ciocia przyglądała mi się uważnie.

— Jakaś blada jesteś, córeczko. I schudłaś. Wszystko w porządku?

— Wszystko dobrze, ciociu — uśmiechałam się sztucznie. — Po prostu zmęczona pracą.

— Pracą… — przeciągnęła. — A w domu jak? Krzysztof jak się miewa?

— Dobrze. Dużo pracuje, stara się dla rodziny.

Ciocia Halina długo milczała, w końcu westchnęła.

— Wiesz, Weruniu, całe życie byłam zamężna. Z twoim wujkiem Staszem przeżyliśmy trzydzieści osiem lat ramię w ramię. I powiem ci
Teraz, każdego ranka, robiła sobie kawę dokładnie taką, jaką lubiła, w swoim własnym mieszkaniu i piła ją bez pośpiechu, bez strachu, patrząc przez okno na budzące się miasto, i wiedziała, że to była wolność.