Rozstałam się z mężem, a on teraz czuje się szczęśliwy. Udowadnia, że to ja byłam tą, która ograniczała go i nie pozwalała prowadzić normalnego życia.

Anna Kowalska od kilku miesięcy przestała spotykać się ze swoim mężem, Markiem Nowakiem. Teraz, kiedy patrzy na niego w kawiarnianym zaułku przy Krakowskim Przedmieściu, widzi w jego oczach błysk czystej radości on udowadnia, że to ona go więziła, nie pozwalając mu żyć pełnią życia.

Nikt nigdy nie zranił jej tak mocno, jak własny były partner. Przez ostatnie trzy miesiące nie mieli kontaktu. Ostatni raz zobaczyła go, kiedy przywoziła swoją córkę, Bognę, na weekend do jego małego mieszkania przy ul. Grochowskiej. To dopiero dwanaście tygodni temu, a on zmienił się nie do poznania.

Lata spędzała, nalegając, by Marek schudł. On jednak ignorował jej uwagi, pożerając chipsy i słodkie napoje gazowane, a w wolnym czasie tylko leżał na kanapie. Nie dało się go wyciągnąć na spacer, nie mówiąc już o siłowni. Teraz w rogu pokoju leży nowa mata do ćwiczeń, przyklejona na ścianie jak trofeum. Ma nową fryzurę, ubrania są starannie dobrane, choć nie widać nikogo, kto by go wspierał. Po latach nie potrafił nawet załadować pralki, a dziś sam rozumie, jak włączyć pralkę i wycisnąć ostatni grosz z rachunku za prąd.

Rozmowa między nimi była jak przerywana rozgrywka w szachy.

Wystarczyło mi słuchać, jak mówisz, że jestem gorszy warknął Marek, patrząc na nią zimnym wzrokiem. Mówiłeś mi, że jestem idiotą, a ja uwierzyłem. Teraz nie jestem już tym idiotą. Ty i twoja mała Bogna nie wchodzicie już w moje plany. Mam nową dziewczynę, z którą czuję się spełniony, i pracuję nad ciałem, charakterem i zarobkami. To mnie najgłębiej uderzyło. Nie podniosłeś ręki ani dla mnie, ani dla naszej córki. Zmieniłeś się tak bardzo dla innej kobiety.

Ludzie mówią: Dawaj tyle, ile chcesz dostać. Marek nie umiał odwzajemnić tego, co dała mu Anna miłość, szacunek i sporadyczne uwagi, które nigdy nie spotkały się z jego akceptacją.

Po rozstaniu jego myśli kręciły się wokół własnych potrzeb, nie o Bognę, której nie widział od miesięcy. Anna chciałaby, by choć przez chwilę stanął w jej butach, podjął wysiłek i otrzymał to, czego ona zawsze mu brakowało.

A jednak, kto wie, co przyniesie przyszłość, gdy serca biją w rytmie rozbitego lustra?