Rozpieszczona

– Co za sposób jeść z telefonem w ręku?! Albo włóż swój telefon, albo wyjdź od stołu! — po raz kolejny wrzasnął Aleksander na swojego pasierba.
– Chcę i jem z telefonem! A co tobie do tego?! Jesteś dla mnie nikim… — odburknął dziesięcioletni Michał.
– Co powiedziałeś?! Dopóki jestem właścicielem tego mieszkania, proszę, szanuj mnie i słuchaj! W twoim wieku nie śmiałem się tak odzywać do moich rodziców! — wybuchł Aleksander, a Michał wyskoczył od stołu i zatrzasnął drzwi do swojego pokoju.
– Co się znowu wydarzyło? Nawet nie mogę spokojnie myć się, bo od razu się kłócicie! Jak ja jestem zmęczona tym wszystkim! — wyszła z łazienki Natalia, matka Michała.
– Twój syn zupełnie się rozbestwił! Żadnej edukacji! To twoja wina, nawiasem mówiąc! — w złości krzyknął Aleksander na żonę.
Natalia usiadła przy stole w kuchni, zdjęła z głowy ręcznik, który nosiła od kilku minut. Zmęczona otarła nim twarz, spojrzała na męża, a potem westchnęła i opuściła wzrok…

…Gdy miała osiemnaście lat, Natalia zaszła w ciążę od swojego kolegi z roku. Żadnej szczególnej miłości wtedy nie było. Spotykali się i tyle… Powiedziała chłopakowi o ciąży. On opowiedział tę historię swoim rodzicom. A ci szybko podjęli decyzję. Od razu przenieśli go do uniwersytetu na drugim końcu kraju, a Natalii dali pieniądze na aborcję.

Natalia jednak nie pomyślała o pozbyciu się dziecka. Postanowiła urodzić i dołączyć do grona matek samotnych.

– Ojej, Natalio! Jak ja cię współczuję! To ja wszystkiemu winna, nie dopilnowałam. Powinnam ci to wyjaśnić. Sama doświadczyłam, co to znaczy wychować dziecko w pojedynkę. A ty poszłaś dokładnie tą samą drogą. Powtarzasz moją historię… — lamentowała niegdyś Krystyna, matka Natalii.
– No daj spokój, mamo. Ty mnie wychowałaś i dam radę. Najpierw zrobię roczną przerwę na studiach, a potem przeniosę się na studia zaoczne. Miliony kobiet tak żyją i ja nie gorzej! Przeżyjemy! — odpowiadała Natalia.
– Ojej, przeżyjesz, przeżyjesz… Ale to nie jest najlepsza przyszłość… Facetom nie za bardzo zależy na cudzych dzieciach. A ty już w młodym wieku z bagażem!
– Mamo, no ciągle z tymi stereotypami. Jestem przekonana, że na świecie jest ten właściwy mężczyzna, który pokocha i mnie, i moje przyszłe dziecko. — pewnie odpowiedziała Natalia.
– No niech to Bóg tak zechce… — odpowiedziała znacząco Krystyna…
…Po dziewięciu miesiącach Natalia urodziła chłopca, którego postanowiła nazwać Michałem. A potem życie potoczyło się z niesamowitą prędkością. Najpierw, zgodnie z planem, roczna przerwa na uczelni. Potem studia zaoczne, praca, sesje, egzaminy, poprawki, choroby, przedszkole, urodziny małego synka jeden po drugim. Oczywiście, samotne wychowanie dziecka było dla Natalii bardzo trudne. Dzięki matce, która nie zostawiła jej w ciężkiej chwili i pomagała, jak mogła.

…Natalia już odprowadziła synka do pierwszej klasy, otrzymała dyplom, znalazła dobrą pracę, ale życia osobistego tak naprawdę nie ułożyła. Matka miała częściowo rację w swoich przemyśleniach na temat mężczyzn. Zdarzało się, że mężczyźni zaczynali ją adorować. Z niektórymi Natalia sama nie odwzajemniała uczuć. A inni, gdy tylko dowiadywali się, że Natalia ma syna, zaraz usprawiedliwiali się różnymi powodami. Tak oto żyła sama z synem.

– Natalio, widziałaś nowego szefa budowlanki? Ale ładny… — zapytała koleżanka Larysa, z gracją.
– Nie. A co, ze złota? — obojętnie zapytała Natalia.
– No, ze złota, nie ze złota… Ale facet niczego sobie! Będzie dziś na wspólnym zebraniu, sama go zobaczysz. Wtedy zrozumiesz, o czym mówię.
Tego samego dnia Natalia, jak i pozostali pracownicy firmy, poznała nowego szefa działu budowlanego. Aleksander naprawdę okazał się atrakcyjnym młodym mężczyzną, o sportowej sylwetce i świetnym poczuciu humoru. Jakoś szczególnie szybko wpasował się w zespół firmy, nawiązał przyjacielskie relacje z kolegami, ale najbardziej sympatyzował właśnie z Natalią. Wydawało się, że od pierwszego dnia zauważyła jego szczególne zainteresowanie.

Najpierw troskliwy Aleksander zaproponował wspólne wypicie kawy w trakcie obiadu. Potem było więcej: zaprosił na pierwszą randkę. Natalia zgodziła się, ale postanowiła od razu: zanim sprawy pójdą za daleko, na pewno mu powie o Michale.

Aleksander opowiedział o sobie, że do trzydziestu trzech lat nie ożenił się. Do niedawna mieszkał z mamą. Potem odłożył na własne mieszkanie i teraz jest gotowy do założenia rodziny.

Natalia także opowiedziała o sobie i delikatnie zaznaczyła, że sama wychowuje syna. Aleksander przyjął to spokojnie, powiedział, że zawsze marzył o synu. Natalia poczuła ulgę, a potem ich romans rozwijał się dość szybko. Kobieta przedstawiła swojego wybranka synowi. Wspólnie spacerowali w parku, chodzili do kina. Wszystko szło całkiem nieźle. Oczywiście, na ten moment zarówno Aleksander, jak i Michał zachowywali się trochę obco. Natalia była szczerze przekonana, że na pewno się zaprzyjaźnią. A w idealnym przypadku — staną się naprawdę bliskimi osobami. Jak ojciec i syn.

– Natalio, może przeprowadzicie się do mnie? — zaczął pewnego dnia Aleksander.
– Nie wiem, Leszku. Wydaje mi się, że nie miałabym nic przeciwko, ale Michał… Będzie musiał zmienić szkołę, a pewnie nie będzie chciał. — wyraziła swoje przypuszczenia Natalia.
– No to niech chce, nie chce! Rozpieściłaś go, droga. Jak powiemy, tak będzie. Musisz go po prostu postawić przed faktem, że przeprowadzamy się, a on idzie do nowej szkoły. — odpowiedział Aleksander.
– Nawet nie wiem…
Natalia naprawdę chciała przeprowadzić się do swojego ukochanego mężczyzny, ale coś ją powstrzymywało, nie dawało zrobić poważnego kroku w zupełnie nowe życie.

Minęło jeszcze kilka miesięcy. Aleksander znów poruszył temat przeprowadzki i oficjalnego ślubu.

– No dobrze, Leszku. Porozmawiam z Michałem. Może akurat latem się przeprowadzimy, i od nowego roku szkolnego pójdzie do szkoły w twojej okolicy.
– Natalio, już rozmawialiśmy. Co znowu wałkujesz z Michałem? Rozwiążmy ten problem między sobą, a jego tylko postawimy przed faktem. On to tylko dziecko i nie on decyduje, gdzie i z kim ma mieszkać. — nalegał Aleksander.
– Leszku, ja tak nie mogę. To mój syn, a ma wszystkich przyjaciół w tej szkole, dodatkowe zajęcia. Porozmawiam z nim.
Do nadchodzącej rozmowy z synem Natalia przygotowywała się dość długo. Ale pewnej soboty postanowiła poruszyć ten trudny temat.

– Michał, co myślisz o tym, żebyśmy przeprowadzili się na stałe do wujka Leszka?
– A po co? — zdziwił się dziesięcioletni chłopiec.
– Rozumiesz, kochamy się z nim, weźmiemy ślub i będziemy żyć jak jedna rodzina.
– Może lepiej przeprowadzę się do babci? — zagubiony zapytał Michał.
W powietrzu zawisła krótka pauza.

– Nie, synku. Dlaczego do babci? Po pierwsze, chcę cię widzieć każdego dnia. A po drugie, babcia nie jest już taka młoda, a z tobą trzeba i lekcje odrobić, i coś przygotować. Nie.
Natalia czuła, że Michał nie bardzo chce się przeprowadzać. W jej wnętrzu toczyła się walka dwóch uczuć. Z jednej strony, kochała Aleksandra, pragnęła żyć z nim w jednym mieszkaniu, wspólnie zasypiać i budzić się. Z drugiej strony, kobieta szczerze kochała swojego syna i nie chciała psuć z nim ciepłych, pełnych zaufania relacji.

– Natalio, złożyliśmy już wniosek w USC, teraz ustalmy datę przeprowadzki. Myślę, że im szybciej to nastąpi, tym lepiej.
– Leszku, porozmawiałam z Michasiem. Wydaje mi się, że on jakoś się tym zajął… — Natalia nie zdążyła dokończyć zdania, bo Aleksander ją przerwał.
– Natalio, pozwól, że odbiorę go ze szkoły i porozmawiam jak mężczyzna. Po prostu go rozpieściłaś. Co on jest, jak jakaś dziewczynka: “pojadę, nie pojadę”…
– No spróbuj… — zgodziła się z niepokojem Natalia.
Wieczorem Aleksander miał przywieźć Michała do domu. Natalia bardzo się denerwowała tego wieczoru. W głębi duszy szczerze miała nadzieję, że wszystko pójdzie gładko, a Aleksandrowi uda się przekonać syna do przeprowadzki. Natalia przygotowała smaczny obiad. Jednak osądzała po humorze, w jakim przyjechali Aleksander i Michał, że rozmowa im się nie udała.

– Natalio! Twój syn to całkowicie niewychowane dziecko! — niemal z progu oznajmił Aleksander.
– Skąd takie wnioski? — zapytała Natalia, śledząc wzrokiem Michała, który od razu pospieszył do swojego pokoju.
– Skąd takie wnioski? Jeszcze pytasz?! Przecież on zrobił taki dramatyzm! To chłopak, a gorszy niż jakakolwiek dziewczynka! Przeprowadzamy się i już! A jak nie, to widać, że z ciebie nici! Ale ja go wychowam i zrobię z niego normalnego chłopaka!
– Zjedzmy obiad. — zaproponowała Natalia.
Aleksander już usiadł przy stole, czekano tylko na Michała, który nadal nie wychodził ze swojego pokoju.

– Michał, synku, chodź zjeść. — zawołała Natalia, nie wychodząc z kuchni.
– Nie chcę. — odpowiedział Michał.
– No to jeszcze wyciśnij swoje łzy! Szczerze mówiąc, jak jakaś dziewczyna! Już nie ma mało lat, a ciągle smutasy! Na pianino chodzi! Obok mojego domu jest sekcja boksu, tam będziesz chodził, zamiast swojej muzycznej szkoły. — groźnie podsumował Aleksander.
– Wolę żyć u babci, niż z tobą! — wrzasnął Michał, a Natalia już po jego głosie zrozumiała, że płacze.
– Żadnej babci. Będziemy żyć wszyscy razem i koniec tematu…
…Natalia i Michał przeprowadzili się do Aleksandra. Od tego momentu spokojne życie Natalii się zakończyło, ponieważ awantury w mieszkaniu wybuchały dosłownie każdego dnia.

– Co za sposób jeść z telefonem w ręku?! Albo włóż swój telefon, albo wyjdź od stołu!
– Chcę i siedzę z telefonem! A co tobie do tego?! Jesteś dla mnie nikim… — odburknął dziesięcioletni Michał.
– Co powiedziałeś?! Dopóki jestem właścicielem tego mieszkania, proszę, szanuj mnie i słuchaj! W twoim wieku nie śmiałem się tak odzywać do moich rodziców!
– No co znowu nie pasuje? Nawet umyć się spokojnie nie mogę, bo od razu się wtrącacie!
– Twój syn już zupełnie się rozbestwił!
Michał wyszedł od stołu, nie jedząc swojej porcji.

– Natalio, może jednak wyślemy go do twojej matki? — zaproponował Aleksander.
– Nie, Leszku. Chcę, żeby mój syn żył z nami.
– No to jutro oddam mu bilet. Nie chcę znosić jego chamstwa w wakacje, a karę musi chociaż jakąś ponieść za swoje zachowanie. I nie pojedzie z nami na morze w ramach prewencji.
– Leszku, co ty? Bez syna nigdzie nie jadę! — oświadczyła Natalia.
– Nic mu się nie stanie, posiedzi z twoją matką i pomyśli.
– Leszku, a gdyby to był twój syn, postąpiłbyś tak samo?! — nagle zapytała Natalia.
– Teraz nie mówimy o naszych wspólnych dzieciach, a o Michale.
– Nie, Leszku, bez syna nigdzie nie jadę. Zwłaszcza, że mówiłeś, że zawsze marzyłeś o synu i nie masz nic przeciwko dzieciom.
– Nie myślałem, że to będzie wyglądać właśnie tak! — oznajmił Aleksander.
Natalia naprawdę odmówiła wyjazdu na wakacje bez syna. Aleksander się obraził, przez kilka dni nocował u matki.

Pewnego wieczoru Natalii zadzwonił telefon komórkowy. Na ekranie pojawił się numer teściowej.

– Tak, Iwono.
– Natalio, co ty wyprawiasz? — od razu zaczęła teściowa.
– A co się stało?
– Zamiarze wyjść za mąż i sprzeciwiasz się swojemu przyszłemu mężowi?! Alek kilka dni mieszka u mnie, nie może wrócić do mieszkania!
– Jeśli przeszkadzamy mu, możemy się przeprowadzić. Dlaczego sam nie zadzwonił?
– Przestań udawać owieczkę! Powinnaś się cieszyć, że wzięło cię z takim mężczyzną z bagażem, a ty jeszcze prawa sobie roszczasz! — wyrzuciła teściowa.
– Do widzenia. Jutro Aleksander może wrócić do mieszkania. Nas tutaj nie będzie do wieczora. — Natalia odłożyła słuchawkę.
Po tej rozmowie spakowała rzeczy. Wieczorem były już w swoim mieszkaniu. Potem Aleksander dzwonił, próbował naprawić relacje, ale Natalia odmówiła kontynuowania romansu. Zabrała wniosek z USC.

– No to żyj sobie całe życie z swoim synkiem! — na pożegnanie oznajmił jej Aleksander.
– I będę. — odpowiedziała Natalia i na zawsze skasowała numer Aleksandra, a potem zmieniła pracę.
Oto taka nie do końca udana historia rodzinna. Chociaż jeszcze nie wiadomo, komu w tej historii dobrze się powodziło…