Rozpieszczona

– Co to za sposób jedzenia z telefonem w ręku?! Albo schowaj go, albo wyjdź od stołu! — znowu krzyknął Aleksander na swojego pasierba.
– Chcę jeść z telefonem! Co cię to obchodzi?! Jesteś nikim dla mnie… — odburknął dziesięcioletni Igor.
– Co powiedziałeś?! Dopóki mieszkam w tym domu, jestem jego właścicielem, szanuj mnie i słuchaj! W twoim wieku nie odważyłem się być tak uparciuchem! — wydarł się Aleksander, a Igor wybiegł od stołu, zamykając drzwi do swojego pokoju.
– O co znów się kłócicie? Już nawet nie mogę spokojnie się umyć, od razu się czepiacie! Już mam tego dość! — wyszła z łazienki Natalia, matka Igora.
– Twój syn zupełnie stracił manierę! Nie ma w nim żadnego wychowania! Twoja wina, nawiasem mówiąc! — krzyknął z wściekłością Aleksander na żonę.
Natalia usiadła w kuchni, zdjęła z głowy ręcznik, który miała na sobie kilka minut temu. Zmęczona otarła nim twarz, spojrzała na męża, a potem westchnęła i opuściła oczy…

…W wieku osiemnastu lat Natalia zaszła w ciążę z kolegą z uczelni. Nie było wtedy żadnej szczególnej miłości. Spotykali się i to wszystko… Powiedziała mu o ciąży. On przekazał to swoim rodzicom, którzy bardzo szybko zareagowali. Przenieśli go na studia na przeciwnym końcu kraju, a Natalii dali pieniądze na aborcję.

Nie przyszło jej nawet do głowy, by się pozbyć dziecka. Postanowiła urodzić i dołączyć do grona matek samotnie wychowujących dzieci.

– Ojej, Natalio! Jak mi cię żal! To wszystko moja wina, nie zadbałam o ciebie. Musiałam ci wszystko wyjaśnić. Sama doświadczyłam, co to znaczy wychowywać dziecko samotnie. A ty idziesz tą samą drogą. Powtarzasz moją historię… — narzekała w swoim czasie Krystyna, matka Natalii.
– Nie przesadzaj, mamo. Ty mnie wychowałaś, więc sobie poradzę. Najpierw wezmę roczny urlop dziekański, a potem przeniosę się na studia zaoczne. Miliony kobiet tak żyją i ja nie gorsza! Przeżyjemy! — odpowiedziała jej Natalia.
– Owszem, przeżyjesz… Ale to nie najlepsza przyszłość… Mężczyznom nie zależy na cudzych dzieciach. A ty z takich młodych lat już z bagażem!
– Mamo, wciąż te twoje stereotypy. Jestem pewna, że na świecie na pewno jest mężczyzna, który będzie potrafił pokochać i mnie, i moje dziecko. — odpowiedziała pewnie Natalia.
– Obym się myliła… — odpowiedziała Krystyna z znaczeniem…
…Dziewięć miesięcy później Natalia urodziła chłopca, któremu nadała imię Igor. I wówczas życie potoczyło się niesamowicie szybko. Najpierw, jak planowano, urlop dziekański na studiach. Potem studia zaoczne, praca, sesje, egzaminy, poprawki, choroby, przedszkole, urodziny małego syneczka jeden po drugim. Oczywiście, trudno było Natalii wychowywać dziecko samodzielnie. Dziękowała matce, która nie opuściła jej w trudnym momencie i pomagała na wszelkie sposoby.

…Natalia już zapisała synka do pierwszej klasy, zdobyła dyplom, znalazła dobrą pracę, ale życie osobiste wciąż pozostawało w ruinie. W pewnym sensie matka miała rację w swoich uwagach na temat mężczyzn. Zdarzało się, że mężczyźni zaczynali się interesować Natalią. Jednym nie odwzajemniała uczucia, inni, gdy tylko dowiadywali się, że ma syna, natychmiast znajdowali różne preteksty, aby się oddalić. Tak żyła sama z synkiem.

– Natalia, widziałaś nowego kierownika budowy? Ależ przystojny… — zapytała koleżanka Larysa z figlarnym tonem.
– Nie. A co, z złota jest? — obojętnie odpowiedziała Natalia.
– No, z złota, nie z złota… Ale facet niczego sobie! Dziś będzie na wspólnym spotkaniu, sama go zobaczysz. Wtedy zrozumiesz, o co mi chodzi.
Tego samego dnia Natalia, tak jak inni pracownicy firmy, poznała nowego kierownika działu budowy. Aleksander naprawdę okazał się atrakcyjnym młodym mężczyzną, o sportowej sylwetce, z świetnym poczuciem humoru. Jakoś wyjątkowo szybko wkomponował się w zespół firmy, nawiązał przyjacielskie relacje z kolegami, ale najbardziej polubił właśnie Natalię. To szczególne względy poczuła chyba już od pierwszego dnia.

Na początku uprzejmy Aleksander zaproponował, żeby wypili razem filiżankę kawy w czasie lunchu. Potem było jeszcze więcej: zaprosił na pierwszą randkę. Natalia się zgodziła, ale od razu postanowiła: zanim sprawy się rozwiną, powinna powiedzieć mu o Igorze.

Aleksander opowiedział o sobie, że w wieku trzydziestu trzech lat wciąż nie ożenił się. Do niedawna mieszkał z matką. Potem zaoszczędził na własne mieszkanie i teraz jest gotów na małżeństwo.

Natalia również opowiedziała o sobie i delikatnie zaznaczyła, że wychowuje syna samotnie. Aleksander zareagował na to spokojnie, powiedział, że zawsze marzył o synu. Natalia odetchnęła z ulgą, a ich romans bardzo szybko się rozwijał. Kobieta przedstawiła swojego wybranka synowi. Razem spacerowali w parku, chodzili do kina. W sumie wszystko było w porządku. Oczywiście, w tamtym czasie zarówno Aleksander, jak i Igor zachowywali się nieco zdystansowani. Natalia była szczerze przekonana, że na pewno się zaprzyjaźnią. A w idealnym przypadku — staną się naprawdę bliskimi osobami. Jak ojciec i syn.

– Natalio, może przeprowadzicie się do mnie? — zapytał pewnego dnia Aleksander.
– Nie wiem, Aleksandrze. Może bym się zgodziła, ale Igor… Musi zmienić szkołę, a on pewnie nie będzie chciał. — wyraziła swoje obawy Natalia.
– Cóż z tego, czy chce, czy nie! Rozpieszczałaś go, kochanie. Jak nam powiesz, tak będzie. Trzeba mu po prostu powiedzieć, że się przeprowadzamy i że idzie do innej szkoły. — odpowiedział Aleksander.
– Nawet nie wiem…
Natalia naprawdę chciała przeprowadzić się do ukochanego, ale coś ją powstrzymywało, nie pozwalało podjęć poważnego kroku w zupełnie nowe życie.

Minęło kilka miesięcy. Aleksander znowu poruszył temat przeprowadzki, oficjalnego ślubu.

– Dobrze, Aleksandrze. Porozmawiam z Igorem. Może akurat na lato się przeprowadzimy i od nowego roku szkolnego pójdzie do szkoły w twojej okolicy.
– Natalio, już o tym rozmawialiśmy. Dlaczego ciągle mówisz o swoim Igorze? Przydałoby się, abyśmy to ustalili między sobą, a jego po prostu postawili przed faktem. On jest tylko dzieckiem i nie to do niego należy decydowanie, gdzie i z kim ma mieszkać. — nalegał Aleksander.
– Aleksandrze, nie mogę tak. To mój syn, ma tam swoich przyjaciół, sekcję. Rozmawiam z nim.
Do rozmowy z synem Natalia przygotowywała się dość długo. Ale pewnego sobotniego wieczoru zdecydowała się poruszyć ten delikatny temat.

– Igor, co myślisz o tym, żebyśmy przeprowadzili się na stałe do wujka Aleksandra?
– A po co? — zdziwił się dziesięcioletni chłopiec.
– Rozumiesz, kochamy się, pobierzemy się i będziemy żyć jak jedna rodzina.
– Może lepiej przeprowadzę się do babci? — zapytał zdezorientowany Igor.
W powietrzu zapadła krótka cisza.

– Nie, synku. Skąd w ogóle pomysł, by iść do babci? Po pierwsze, chcę cię widzieć każdego dnia. A po drugie, babcia już nie jest taka młoda, a z tobą muszę i lekcje przerabiać, i gotować. Nie.
Natalia czuła, że Igor nie chce się przeprowadzać. W niej samej toczyła się walka dwóch uczuć. Z jednej strony kochała Aleksandra, chciała mieszkać z nim w jednym mieszkaniu, wspólnie zasypiać i budzić się. Z drugiej strony, kobieta szczerze kochała syna i nie chciała psuć z nim ciepłych, zaufanych relacji.

– Natalio, złożymy podanie w USC, więc ustalmy teraz datę przeprowadzki. Myślę, że im szybciej to się stanie, tym lepiej.
– Aleksandrze, rozmawiałam z Igorkiem. Wydaje mi się, że on jakoś to odebrał… — Natalia nie zdążyła dokończyć zdania, ponieważ Aleksander przerwał jej.
– Natalio, może ja po niego przyjadę po szkole i porozmawiam z nim jak mężczyzna. Po prostu bardzo go rozpieszczałaś. Co on jest tobie, jak jakaś dama: wyjadę, nie wyjadę…
– No spróbuj… — zgodziła się z niepokojem Natalia.
Wieczorem Aleksander miał przywieźć Igora do domu. Natalia w ten wieczór bardzo się denerwowała. W głębi duszy szczerze miała nadzieję, że wszystko pójdzie gładko, a Aleksandrowi uda się przekonać syna do przeprowadzki. Natalia przygotowała smaczną kolację. Ale, sądząc po nastroju, w jakim przyjechali Aleksander i Igor, rozmowa nie poszła im zbyt dobrze.

– Natalio! Twój syn to całkowicie niewychowane dziecko! — prawie od progu oznajmił Aleksander.
– Skąd takie wnioski? — zapytała Natalia, śledząc wzrokiem Igora, który szybko udał się do swojego pokoju.
– Skąd takie wnioski? Jeszcze pytasz?! To on zrobił taką awanturę! On jest chłopcem, a gorszym od każdej dziewczynki! Przeprowadzamy się i koniec! Inaczej zacznie mi tu cyrk urządzać! Ale ja go poprawię i zrobię z niego normalnego faceta!
– Siadajmy do kolacji. — zaproponowała Natalia.
Aleksander już siedział przy stole, czekając tylko na Igora, który nadal nie wychodził z pokoju.

– Igor, synku, chodź na kolację. — zawołała Natalia, nie opuszczając kuchni.
– Nie chcę. — odpowiedział Igor.
– No to jeszcze tam swoje humory wywalaj! Przysięgam, jak jakaś dziewczyna! Już ma swoją wiosnę, a wciąż marudzi. Na pianino chodzi! Przy moim domu jest sekcja boksu, chodź tam, zamiast na swoją szkołę muzyczną. — groźnie podsumował Aleksander.
– Wolę mieszkać u babci, niż z tobą! — krzyknął Igor, Natalia wyczuła, że płacze.
– Żadnej babci! Będziemy wszyscy razem i kropka…
…Natalia i Igor przeprowadzili się do Aleksandra. Od tego czasu spokojne życie Natalii dobiegło końca, ponieważ awantury w mieszkaniu zaczęły wybuchać dosłownie każdego dnia.

– Co to za sposób jedzenia z telefonem w ręku?! Albo schowaj go, albo wyjdź od stołu!
– Chcę i jem z telefonem! Co cię to obchodzi?! Jesteś nikim dla mnie… — odpyskował dziesięcioletni Igor.
– Co powiedziałeś?! Dopóki żyję w tym domu, jestem jego właścicielem, bądź mi posłuszny i miej mnie w szacunku! W twoim wieku nie odważyłem się tak odzywać!
– O co znów się kłócicie? Już nawet nie mogę spokojnie umyć się, od razu się czepiacie!
– Twój syn zupełnie stracił sens wychowania!
Igor wyszedł od stołu, nie dojadając porcji.

– Natalio, a może naprawdę go wyślemy do twojej matki? — zaproponował Aleksander.
– Nie, Aleksandrze. Chcę, żeby mój syn mieszkał z nami.
– To oddam mu bilet jutro. Nie chcę znosić jego chamstwa na wakacjach, a za swoje zachowanie powinien dostać jakieś ukaranie. Nie pojedzie nad morze w ramach profilaktyki.
– Aleksandrze, co ty? Nie pojadę nigdzie bez syna! — oświadczyła Natalia.
– Nic mu się nie stanie, posiedzi z twoją matką i pomyśli.
– Aleksandrze, a gdyby to był twój dziecko, postąpiłbyś tak samo? — zapytała niespodziewanie Natalia.
– Teraz mówimy nie o naszych wspólnych dzieciach, a o Igorze.
– Nie, Aleksandrze, nie pojadę nigdzie bez syna. Tym bardziej, że mówiłeś, że zawsze marzyłeś o szczęściu z dziećmi.
– Nie sądziłem, że to tak wyjdzie! — stwierdził Aleksander.
Natalia naprawdę odmówiła wyjazdu na wakacje bez syna. Aleksander się obraził, przez kilka dni nocował u matki.

Pewnego wieczoru Natalia usłyszała dzwonek telefonu. Na ekranie pokazał się numer teściowej.

– Tak, İlowę.
– Natalio, co ty wyprawiasz? — od razu zaczęła teściowa.
– Co się stało?
– Zamierzasz wyjść za mąż i już sprzeciwiasz się swojemu przyszłemu mężowi?! Aleksander od kilku dni mieszka u mnie, nie może wrócić do swojego mieszkania!
– Jeśli mu przeszkadzamy, możemy się przeprowadzić. Dlaczego sam nie zadzwonił?
– Dość z udawaniem owieczki! Powinnaś się cieszyć, że jaki taki facet z bagażem wziął cię, a ty jeszcze praw mi głosisz! — wykrzyczała teściowa.
– Do widzenia. Jutro Aleksander może wrócić do mieszkania. Nas tutaj do wieczora nie będzie. — Natalia odłożyła słuchawkę.
Po tej rozmowie spakowała rzeczy. Wieczorem już byli w swoim mieszkaniu. Potem Aleksander dzwonił, próbując naprawić relacje, ale Natalia nie chciała kontynuować romansu. Zabrała podanie z USC.

– Więc żyj sobie całe życie z swoim synkiem! — powiedział na pożegnanie Aleksander.
– I będę. — odpowiedziała Natalia i na zawsze usunęła numer Aleksandra, a potem zmieniła pracę.