Różne ścieżki

W małym miasteczku, otoczonym ponurymi lasami sosnowymi i szarymi polami, gdzie wiatr pędził po ulicach suche liście, życie płynęło powoli, jak rzeka w dolinie. Pod koniec dnia pracy zadzwonił telefon Jakuba. Melodia wybrana przez jego dziewczynę Milenę przerwała ciszę. Odebrał i usłyszał jej głos:

— Jakub, jestem w salonie piękności. Przyjedź po mnie, wiesz gdzie.

— Dobrze, zaraz będę — krótko odpowiedział i się rozłączył.

Jakub wiedział, że Milena spędza w salonie co najmniej dwie godziny, więc się nie spieszył. Po pracy zaparkował samochód przy salonie i, żeby zabić czas, wszedł do pobliskiej kawiarni.

— Zadzwoni, kiedy skończy — pomyślał, siadając przy stoliku. Kelner natychmiast przyjął zamówienie.

Jakub zjadł, przejrzał wiadomości, obejrzał kilka filmików, ale Milena wciąż nie dzwoniła. *„Ciekawe, ile dziś wyda?”* przemknęło mu przez głowę. Choć płacił nie ona, tylko jej ojciec — wpływowy biznesmen, którego pieniądze płynęły szerokim strumieniem. Milena nigdy nie oszczędzała.

Spotykali się siedem miesięcy, czasem mieszkali razem w jego skromnym dwupokojowym mieszkaniu. Ale kiedy nudziła ją jego „ciasnota”, wracała do rodziców w wystawnym domu pod Warszawą. Jedynaczka, nigdy nie znała odmowy. Milena przedstawiła Jakuba rodzicom, ale jej matka, Elżbieta, patrzyła na niego z góry. Zwykły programista, 27 lat — co on jej może dać? Milena najwyraźniej przekonała matkę, by się nie wtrącała, więc ta była chłodna, ale bez uwag. Jakub czuł się obcym w ich domu.

Sam zaczął rozumieć, że Milena nie jest tą, o której marzył. Ale myśl o ślubie nie dawała mu spokoju, zwłaszcza po słowach jej ojca: *„Jeśli uszczęśliwisz moją córkę — będziesz miał wszystko. Jeśli ją zmartwisz — pożałujesz.”*

Milena była kapryśna, ale olśniewająco piękna. Jakub nie rozumiał, po co spędza tyle czasu w salonie — przecież i tak była idealna. Intelligentna, z poczuciem humoru, ale zarozumiała i rozpieszczona przez ojca. Wczoraj oświadczyła:

— Jakub, za dziesięć dni lecimy na Malediwy. Tata opłaci wszystko. Jestem zmęczona, potrzebuję odpoczynku.

— Od czego? Przecież nie pracujesz — zdziwił się.

— Tata załatwi ci zwolnienie, nie martw się.

Jej słowa irytowały. Ich relacja stawała się coraz trudniejsza. Jakub czuł, że pochodzą z różnych światów, ale nadal planował się ożenić. Siedząc nad kawą, nagle usłyszał:

— Jakub, to ty? — mężczyzna naprzeciwko uśmiechał się jak do starego przyjaciela.

— Krzysiek?! — Jakub poderwał się, rozpoznając kolegę z dzieciństwa. — Nie wierzę! Ile lat minęło, dwanaście?

— Aleś się zmężniał, stary! — Krzysiek klepnął go w ramię. — Wyglądasz poważnie.

— Ty też już nie jesteś chłopcem — roześmiał się Jakub. — Co tu robisz?

— Czekam na siostrę, Agatę. Uczy się w konserwatorium, ostatni rok. Dziś ma koncert, a ja nie znoszę klasyki, więc wpadłem tu — wyjaśnił Krzysiek.

— Agata? Jak się ma? — ożywił się Jakub.

— To prawdziwy talent! Prosta dziewczyna ze wsi, a dostała się do konserwatorium bez pleców — powiedział z dumą Krzysiek.

— Muszę ją zobaczyć! — zawołał Jakub.

— Za pół godziny do niej zadzwonię, pojedziemy na spotkanie. Jeśli nie jesteś zajęty, dołącz do nas. Sam jesteś?

— Czekam na Milenę, moją narzeczoną. Jest w salonie, zaraz wyjdzie.

— Świetnie, przyjedziemy z Agatą — obiecał Krzysiek i odszedł.

Jakub pogrążył się we wspomnieniach. Lato u babci na wsi, gdzie mieszkali Krzysiek i Agata. Ich podwórko z jabłoniami, jezioro, rzeka. Łowili ryby, piekli je przy ognisku, śpiewali przy gitarze. Agata, szczupła dziewczyna z ciemnymi warkoczami, była jego pierwszą miłością. *„Ciekawe, jaka jest teraz?”* — myślał, nieświadomie się uśmiechając.

— Uśmiechanie się do ściany jest głupie — usłyszał głos Mileny.

— Nareszcie — Jakub spojrzał na nią, próbując dostrzec, co się zmieniło przez trzy godziny w salonie.

— No i jak? — zapytała kokieteryjnie.

— Nic specjalnego — odparł.

— *Nic specjalnego?!* — oburzyła się. — Wiesz, ile kosztuje ten manicure i zabieg kosmetyczny? Jestem niesamowita, prawda?

— Jak zawsze — kiwnął głową, unikając kłótni.

— Jedziemy do mnie, czekają goście — oznajmiła.

— Nie mogę, umówiłem się ze starymi przyjaciółmi. Zaraz przyjadą.

Milena naburmuszyła się, gotowa do awantury, ale do kawiarni weszli Krzysiek z Agatą. Ta rzuciła się w stronę Jakuba, obejmując go:

— Jakub, ile lat! Zmężniałeś, przystojniaku!

Jakub oniemiał, zaskoczony jej urodą — delikatną, naturalną, z ciepłymi piwnymi oczami. Nie chciał kończyć tego uścisku, ale Milena powiedziała chłodno:

— Witam.

— To Milena, moja narzeczona — pospieszył się Jakub. — A to Krzysiek i Agata.

— Cześć, piękna — uśmiechnął się Krzysiek.

Rozmawiali o przeszłości, podczas gdy Milena milczała, demonstratywnie ignorując ich. Jakub wspominał lato, jabłonie, jezioro.

— Lepiej na Malediwach pod parasolem — przerwała Milena. — Basen taty jest większy niż wasza kałuża.

— A ryby tam pływają? — zażartował Krzysiek.

— W restauracjach, gdzie jem świeżą rybę — odcięła się.

Rozmowa przygasła. Agata zaproponowała:

— Jakub, przyjedź do nas na wieś.

— Na pewno — odpowiedział, spoglądając na Milenę. — W weekend przyjadę.

Milena oznajmiła:

— Dobrze, pojadę z tobą w tę dziurę.

— Lepiej nie — zmarszczył brwi Jakub. — Tam komary, las, jezioro. Umrzesz z nudów.

— Wezmę mineralną, tam nie ma normalnej wody — mruknęła.

— I przenośną toaletę z mikrofalówką — dodał ironicznie.

Na wsi przywitali ich ciepło. Stół nakryli pod jabłonią, grillowali kiełbaski. Jakub poczułJakub spojrzał na Agatę, która właśnie rozśmieszała wszystkich opowieścią z konserwatorium, i nagle zrozumiał, że to przy niej czuje się tak, jakby wreszcie odnalazł swój dom.