Różne ścieżki

W małym miasteczku otoczonym posępnymi borami sosnowymi i szarymi polami, gdzie wiatr pędził suche liście po ulicach, życie płynęło leniwie, niczym rzeka w dolinie. Pod koniec dnia pracy zadzwonił telefon Marcina. Dźwięk wybrany przez jego dziewczynę Kingę przerwał ciszę. Odebrał i usłyszał jej głos:

— Marcin, jestem w salonie piękności. Przyjedź po mnie, wiesz gdzie.

— Dobrze, zaraz będę — krótko odpowiedział i rozłączył się.

Marcin wiedział, że Kinga spędza w salonie co najmniej dwie godziny, więc się nie spieszył. Po pracy zaparkował samochód przed salonem i, żeby zabić czas, wszedł do pobliskiej kawiarni.

— Zadzwoni, jak skończy — pomyślał, siadając przy stoliku. Kelner natychmiast przyjął zamówienie.

Marcin zjadł, przejrzał wiadomości, obejrzał kilka filmików, ale Kinga wciąż nie dzwoniła. „Ciekawe, ile dziś wyda?” — przemknęło mu przez myśl. Choć płacił nie ona, tylko jej ojciec — wpływowy biznesmen, którego pieniądze płynęły jak woda. Kinga nigdy nie oszczędzała.

Spotykali się siedem miesięcy, czasem mieszkał z nią w swoim skromnym dwupokojowym mieszkaniu. Ale gdy nudziła ją jego „ciasnota”, wracała do rodziców do pałacyku za miastem. Jedynaczka, nigdy nie słyszała słowa „nie”. Kinga przedstawiła Marcina rodzicom, ale jej matka, Irena, patrzyła na niego z góry. Zwykły programista, 27 lat — co można po nim oczekiwać? Kinga najwyraźniej przekonała matkę, by nie ingerowała, więc trzymała chłód, ale bez otwartej wrogości. Marcin czuł się obco w ich domu.

Sam też zaczynał rozumieć, że Kinga nie jest tą, o której marzył. A jednak myśl o ślubie nie dawała mu spokoju, zwłaszcza po słowach jej ojca: „Jeśli uszczęśliwisz moją córkę, będziesz miał wszystko. Jeśli ją zmartwisz — pożałujesz”. Aluzja była jasna.

Kinga była kapryśna, ale oszałamiająco piękna. Marcin nie rozumiał, po co spędza tyle czasu w salonie — i tak była doskonała. Mądra, z poczuciem humoru, ale zarozumiała i rozpieszczona przez ojca. Dzień wcześniej oznajmiła:

— Marcin, za dziesięć dni lecimy na Malediwy. Tata wszystko opłaci. Jestem zmęczona, potrzebuję odpoczynku.

— Od czego? Nie pracujesz — zdziwił się.

— Tata załatwi twoje zwolnienie, nie martw się.

Jej słowa drażniły. Ich relacja stawała się coraz trudniejsza. Marcin czuł, że pochodzą z różnych światów, ale wciąż planował ślub. Rozmyślając przy kawie, nagle usłyszał głos:

— Marcin, to ty? — naprzeciwko uśmiechał się do niego mężczyzna jak do starego przyjaciela.

— Bartek? — Marcin zerwał się na równe nogi, rozpoznając kolegę z dzieciństwa. — Nie wierzę! Ile lat minęło, dwanaście?

— Utyłeś, stary! — Bartek klepnął go w ramię. — Wyglądasz poważnie.

— Ty też nie jesteś już chłopcem — zaśmiał się Marcin. — Co tu robisz?

— Czekam na siostrę, Anię. Studiuje w konserwatorium, jest na ostatnim roku. Dziś ma koncert, a ja nie znoszę klasyki, więc wpadłem tu — wyjaśnił Bartek.

— Ania? Jak się ma? — ożywił się Marcin.

— Prawdziwy talent! Wiejska dziewczyna, a dostała się do konserwatorium bez znajomości — powiedział dumny brat.

— Muszę ją zobaczyć! — wykrzyknął Marcin.

— Za pół godziny zadzwonię po nią, pojedziemy ją odebrać. Jeśli masz czas, dołącz do nas. Jesteś sam?

— Czekam na Kingę, moją narzeczoną. Jest w salonie, zaraz wyjdzie.

— Świetnie, wpadniemy z Anią — odparł Bartek, obiecując wrócić.

Marcin pogrążył się we wspomnieniach. Lato u babci na wsi, gdzie mieszkali Bartek i Ania. Ich podwórko z jabłoniami, jezioro, rzeka. Łowili ryby, piekli je nad ogniskiem, śpiewali przy gitarze. Ania, chuda dziewczynka z ciemnymi warkoczykami, była jego pierwszą miłością. „Jak teraz wygląda?” — myślał, nieświadomie się uśmiechając.

— Uśmiechasz się do ściany jak idiota — usłyszał głos Kingi.

— Nareszcie — Marcin obrzucił ją wzrokiem, próbując dostrzec, co zmieniło się w ciągu trzech godzin w salonie.

— No i jak? — zaszczebiotała kokieteryjnie.

— Normalnie — odparł.

— Normalnie?! — oburzyła się. — Wiesz, ile kosztował ten manicure i zabieg kosmetyczny? Jestem niesamowita, prawda?

— Jak zawsze — skinął głową, by uniknąć kłótni.

— Jedziemy do mnie, są goście, czekają na nas — oznajmiła.

— Nie mogę, umówiłem się ze starymi znajomymi. Zaraz przyjdą.

Kinga nadęła się, gotowa do awantury, ale do kawiarni weszli Bartek z Anią. Dziewczyna rzuciła się Marcina w ramiona:

— Marcin, ile lat! Ależ uroś— Ależ urośniesz, prawdziwy mężczyzna z ciebie! — zaśmiała się Ania, a jej oczy błyszczały tak samo ciepło jak dawniej, gdy biegali razem po łąkach.