Rozmowy w Korespondencji: Sztuka Pisania Listów w Nowoczesnej Polsce

Po dwudziestu trzech latach małżeństwa życie domowe Weroniki stało się niewyobrażalnie monotonne. Córka wyszła za mąż i wyjechała z mężem do Gdańska, a ona i jej mąż Eugeniusz zostali sami. Weronika zauważyła, że i on coraz bardziej oddala się od niej.

Zosia, przyjedź w sobotę, wezwę też Lilkę, posiedzimy jak dawniej. Dawno nie byliśmy w kameralnym gronie mówiła Weronika. Eugeniusz szykuje wypad z przyjaciółmi na ryby.

Faktycznie, dawno nie było takiego spotkania. Czekam.

Usadziła przyjaciółki na kanapie, puściła cichą muzykę i wybrała się do kuchni. Wróciła z tacą, położyła ją na stoliku kawowym, nalała koniak do małych kieliszków, rozejrzała się po zebranych i uśmiechnęła:

Za nas piękne!

Wszyscy wznieśli kieliszki, choć Lilka siedziała zamyślona.

Dlaczego nie w humorze? zapytała Weronica, patrząc na przyjaciółkę. Nie udało ci się spotkać z wirtualnym przyjacielem?

Lilka wzięła łyk koniaku i zmarszczyła brwi:

Fuj, co wy pijecie, to odraza!

Co? Normalnie, prawda, Zosiu zaśmiała się gospodyni. Nie pijemy tego codziennie, to dla nastroju

Zosia rozeszła się śmiechem; wiedziała, że Lilka nigdy nie przepada za mocnym alkoholem nie lubi ani koniaku, ani wina, a tym bardziej wódki.

Niko, nie patrz na nią tak, ona to trzeźwiutka, raz na sto lat wypije dwa łyki wzruszyła kieliszek, jednocześnie marszcząc nos, bo był zbyt mocny.

Dlaczego nie wyszło? spojrzała na Weronikę Lilka.

Opowiedz, jak było na spotkaniu.

Całkiem nieźle wydaje się, że jest przystojny, miły w rozmowie, nie jest nudny ma przyzwoity wygląd: biznes, mieszkanie, szybka furka.

To już obiecujący start roześmiała się Zosia. A propos, Niko, napiszmy razem profil na portalu randkowym.

Po co mi? zdziwiła się Weronika. Mam męża, Eugeniusza, i to chyba nieprzyzwoite. Wy robicie, co chcecie, z kim chcecie, i tak się poznajecie.

O, ona już ma męża! A kto ostatnio narzekał na swojego Eugeniusza, że nie poświęca uwagi, patrzy jak na pustą ścianę? wtrąciła się Lilka.

Nie trzeba od razu romansu wtrąciła Zosia. Można po prostu rozmawiać, dla duszy, dla nastroju. Załóżmy ci konto i napiszmy.

Po kilku kieliszkach koniaku Weronika zgodziła się. Siadły przy laptopie i wysłały wiadomość: Urocza kobieta z poczuciem humoru szuka mężczyzny do ciekawej konwersacji. Nazywam się Lidia.

Weronika o tym zapomniała, a w pracy wlały się raporty i spotkania z klientami. Po dwóch tygodniach, w piątek, zerknęła do swojego skrzynki.

Na liście leżało dwadzieścia wiadomości. Większość ją nie interesowała, były wulgarne, więc usuwała je po przeczytaniu. Jedna jednak przykuła uwagę.

Ja też od dawna marzę o rozmowie z inteligentną i wesołą kobietą. Przyznam, że jestem żonaty. Ostatnio żona straciła do mnie zainteresowanie. Nasze małżeństwo stało się rutyną, monotonne i nudne. Nie jestem jeszcze staruszkiem. Mam czterdzieści siedem lat, nazywam się Irek.

Czytając, Weronika zobaczyła swój własny obraz. Postanowiła odpowiedzieć.

W moim małżeństwie też coś nie gra. Smutno przyznać, że nie rozmawiamy już z mężem szczerze. Może dlatego napisałam ten list. Pragnę ciepłej rozmowy, choć kocham mojego męża. Chciałabym znaleźć bratnią duszę, z którą mogłabym podzielić myśli, choćby przez korespondencję.

Niko, dostałaś odpowiedź spytała Lilka.

Dostałam, ale jedynie ta przyciągnęła moją uwagę, resztę usunęłam. Same obsceniczne oferty.

Tam piszą, co chcą zaśmiała się Lilka.

A u ciebie wszystko w porządku z wirtualnym przyjacielem?

O, Niko, więcej niż w porządku. Grzegorz okazał się normalnym facetem, choć dusza mu krzywdzona po rozwodzie. Nie doszedł jeszcze do siebie. Była z nim jeszcze jedna, uciekła z młodszym, co jest prawie jak ich syn. Syn jest już żonaty opowiadała Lilka.

No to lecz jego duszę. Może i ty wyjdziesz za mąż uśmiechnęła się Weronika. Nie wszyscy na portalach szukają tylko nieprzyzwoitości. Może to twój los

Dwa dni później przybyła odpowiedź od Irek. Przeczytała:

Widzę, że mamy sporo wspólnego. Również szukam wirtualnej rozmowy, bo kocham żonę, choć czasem mnie irytuje. Nie podobają mi się jej przyjaciółki i ich wieczory panieńskie, wydają się puste. Nie mogę o tym powiedzieć żonie, bo się obrazi, a ona spędza z nimi więcej czasu niż ze mną.

Weronika zamyśliła się.

Rzeczywiście, jego życie wydaje się nudne, a żona go i tak kocha. My też często organizujemy wieczory panieńskie, więc może Eugeniusz nie lubi tego, choć nigdy mi o tym nie mówił. Gdyby mu się nie podobało, pewnie by mi to powiedział uspokoiła się po tych rozważaniach.

Odpisała Irekowi:

Rozumiem twoją sytuację. Co do wieczorów panieńskich, nie masz racji. Kobietom potrzebne jest towarzystwo podobnych, mogą się odprężać, opowiadać, płakać i śmiać. Oczywiście nie zapominają o rodzinie. W moim wypadku wydaje się, że mąż jest zadowolony.

Opowiadała przyjaciółkom o korespondencji z Ireksem, nie ukrywając nic, a one ją wspierały. Lilka z Grzegorzem szli w dobrym kierunku.

Grzegorz kupił dwa wyjazdy, za dwa tygodnie jedziemy na wakacje do Turcji. Będziemy się opalać pochwaliła się.

Super, masz szczęście, Lilko dodała Zosia. A ja nikt mnie nie zaprasza

Ile masz lat? zaśmiała się Weronika. Może spotkasz jeszcze jakiegoś przyjaciela. Życie jest nieprzewidywalne Miej wiarę i czekaj.

Ohoho, a gdzież on się kryje? zaśmiała się Zosia.

Wkrótce Lilka wyjechała z Grzegorzem na urlop. Weronika kontynuowała internetową wymianę z Ireksem, pisząc kilka razy w tygodniu. Irek był dowcipny i miły, a ona coraz go lubiła.

Jednocześnie w domu z Eugeniuszem narastał kryzys. Im więcej czasu spędzał w pracy, tym częściej Weronika pisała do Irekego. Pewnego dnia Eugeniusz przyniósł jej kwiaty, co ją zaskoczyło.

Eugeniuszu, skąd to?

Po prostu, a co ci zabronić? odpowiedział, choć wydawało się, że robi to bez serca.

W jej głowie pojawiło się podejrzenie, że mąż ma inną kobietę, lecz nie odważyła się zapytać. Gdyby Irek nie zaproponował spotkania, wszystko trwałoby dalej w milczeniu.

Weroniko, pamiętam, że nie planowaliśmy się spotkać, ale odkąd dowiedziałem się, że mieszkamy w tym samym mieście, patrzę na kobiety i myślę: a może to ty? Chciałbym zobaczyć, jaka jesteś naprawdę. Spotkajmy się napisał.

Weronika zgodziła się.

Nie mam nic do stracenia, jedno spotkanie to nie zdrada. Poza tym Eugeniusz ostatnio ciągle zajęty.

Na spotkanie przygotowała się starannie. Poszła do fryzjera, zafarbowała włosy, przycięła je krócej od dawna o tym marzyła. To był idealny moment. Całą drogę wyobrażała sobie wirtualnego znajomego, który obiecał przynieść białą różę.

Wchodząc do kawiarni, nagle ujrzała znajomy wzrok.

Weroniko! Co tu robisz? wykrzyknął Eugeniusz z zaskoczenia.

Spojrzała na białą różę leżącą na stole i zrozumiała nagle wszystko.

To ty? O Boże, nie zauważyłam, że Irek to twoje wymyślone imię.

Tak jak Lidia odparł mąż. Usiądź, myślę, że mamy o czym porozmawiać.

Usiadła naprzeciw. Na początku rozmowa szwankowała. Weronika walczyła z poczuciem winy, że spotkała się za plecami męża, i z gniewem na Eugeniusza, który zrobił to samo. Przypominała sobie, co napisała mu o własnym małżeństwie.

Eugeniusz zdawał się mieć podobne przemyślenia, a w końcu Weronika odważyła się powiedzieć:

Mówisz, że wyglądam gorzej?

Dziś nie, wyglądasz wspaniale. Niestety nie dla mnie.

Pisałeś, że kochasz żonę, to prawda?

Oczywiście! Tylko że przestaliśmy się rozumieć. Nie masz czasu dla mnie, ja nie mam czasu dla ciebie smutno mówił Eugeniusz.

A i tak nocą siedzieliśmy na portalu uśmiechnęła się Weronika.

Niko, chyba powinniśmy zacząć od nowa zasugerował Eugeniusz, a ona skinęła głową i przyjęła.

Zgoda wziął ją za obie ręce, patrząc głęboko w oczy. Teraz widzę, że przede mną jest moja ukochana żona.

A przede mną mój ukochany mąż. Szkoda, że już nie będzie listów zaśmiała się.

Dlaczego? Możemy dalej pisać do siebie odparł Eugeniusz.