Rozmowy przez korespondencję: Odkryj magię pisania listów w Polsce

Po dwudziestu trzech latach małżeństwa życie domowe Weroniki stało się niewyobrażalnie nudne. Córka wyszła za mąż i wyjechała z mężem do Gdańska, a ona i jej mąż Eryk zostali sami. Weronika zauważyła, że i on coraz bardziej się od niej oddala.

Daria, przyjedź w sobotę, zaproszę też Lidkę, usiądziemy przyjaciółkami jak dawniej. Już dawno nie zebraliśmy się w tym kameralnym kręgu powiedziała Weronika. Mój Eryk wybiera się z kumplami na ryby.

Racja, dawno nie było takiej okazji. Czekam.

Usiadła przyjaciółki na kanapie, puściła cichą muzyczkę i ruszyła do kuchni. Wróciła z tacą, położyła ją na stoliku kawowym, nalała koniaku do kieliszków, rozejrzała się po zgromadzonych i uśmiechnęła:

No, za nas piękne!

Wszyscy wznosili kieliszki, choć Lidka siedziała poważna.

Coś Cię przygnębia, nie udało się spotkać z wirtualnym przyjacielem? zapytała Weronika.

Lidka wzięła łyk koniaku i zmarszczyła brwi:

Fuk, co wy tam pijecie, to jakaś trucizna?

Co? Normalny, a nie? No, Daria zaśmiała się gospodyni nie pijemy go codziennie, tylko dla klimatu

Daria roześmiała się, bo wiedziała, że Lidka w ogóle nie przepada za alkoholem: ani koniakiem, ani winem, nie wspominając o wódce i reszcie.

Nie, serio, nie patrz na nią tak wtrąciła Nika, nasza trzeźwa, choć i ona lekko zmarszczyła nos od mocy trunku.

Dlaczego nie wyszło? spojrzała Lidka na Weronikę.

O, to opowiedz, jak spotkanie poszło.

Normalnie. Facet wyglądał nieźle, sympatyczny w rozmowie, nie jest nudziarzem Ma przyzwoity dochód, mieszkanie, karocę sportową.

No, ładny start zaśmiała się Daria a tak przy okazji, Niko, napiszmy Ci profil na portalu randkowym.

Po co mi to? zdziwiła się Weronika. Mam męża, Eryka, i to chyba nieprzyzwoite. Wy robicie, co chcecie, z kim chcecie, tak się poznajecie.

O, ona już zaślubiona! A kto ostatnio narzekał na swojego Eryka, że nie poświęca uwagi, patrzy na puste miejsce? wtrąciła się Lidka.

Nie trzeba od razu romansu wyjaśniła Daria można po prostu gadać, dla duszy, dla humoru. Zróbmy Ci konto i napiszmy.

Po kilku kieliszkach koniaku Weronika się zgodziła. Usiadły przy laptopie i wystosowały wiadomość: Urocza kobieta z poczuciem humoru szuka mężczyzny do ciekawej korespondencji. Nazywam się Lika.

Weronika zapomniała o tym liście, w pracy miała raporty, spotkania z klientami. Wpadła na to dopiero dwa tygodnie później, w piątek, przeglądając swoją skrzynkę.

Zgromadziło się ok. dwadzieścia wiadomości, najwięcej jej nie przypały, były wulgarne. Kasowała je po szybkim przeglądzie.

Jedno jednak przykuło jej uwagę.

Ja też od dawna marzę o rozmowie z inteligentną i wesołą kobietą. Przyznaję, że jestem żonaty. Ostatnio żona nie interesuje się mną, nasz związek stał się rutyną, wszystko szare i nudne. Nie jestem jeszcze staruszkiem, mam czterdzieści siedem lat, nazywam się Igor.

Weronika poczuła dreszcz, bo list przypominał jej własny małżeński kryzys. Zdecydowała odpowiedzieć.

W moim małżeństwie też coś nie gra. Smutno to przyznać, od dawna nie rozmawiamy szczerze z mężem, może dlatego napisałam ten list. Potrzebuję ciepłej rozmowy, ale mimo wszystko kocham mojego męża. Chciałabym znaleźć bratnią duszę, z którą mogłabym podzielić myśli i to tylko przez korespondencję.

Niko, dostałaś odpowiedź? zapytała Lidka.

Tak, ale tylko jedną, wszystkie resztę usunęłam. Same obsceniczne propozycje.

No i tak się pisze, co chce się napisać zaśmiała się Lidka.

A u Ciebie w porządku z wirtualnym kumplem?

O tak, bardzo. Grzegorz okazał się normalnym facetem, choć ma rozdarte serce po rozwodzie. Jego była wyrzuciła go i uciekła z młodszym, prawie rówieśnikiem ich syna. Syn już wziął żonę opowiadała Lidka.

No i super, lecz go. Może i Ty wyjdziesz za mąż uśmiechnęła się Weronika. Nie wszystkie serwisy randkowe są pełne podtekstów. Może to twój los

Dwa dni później Weronika otrzymała odpowiedź Igora.

Widzę, że mamy sporo wspólnego. Też szukam wirtualnej rozmowy, bo kocham żonę, choć czasem mnie denerwuje. Szczególnie nie lubię jej koleżanek i ich dziewczyny. Wydają się nieważne i bezużyteczne. Nie mogę o tym otwarcie powiedzieć, bo żona by się obraziła. Zajmuje się nimi więcej niż mną.

Weronika zamyśliła się.

Rzeczywiście, jego życie wydaje się monotonne, a ona go naprawdę kocha. My z przyjaciółkami też często wychodzimy na dziewczęce spotkania, może Eryk nie przepada za tym. Przecież nigdy mi o tym nie powiedział. Gdyby mu się nie podobało, na pewno bym to usłyszała ulżyło jej po tych rozważaniach.

Wysłała odpowiedź:

Rozumiem, co Pan przeżywa. Co do dziewczyny, nie ma się co kłócić. Kobiety potrzebują towarzystwa, wypoczynku, mogą się pośmiać, popłakać, odetchnąć od codzienności. Oczywiście nie zapominają o rodzinie. W moim wypadku chyba nic nie jest nie tak, mąż jest zadowolony.

Opowiadała o korespondencji z Igorem przyjaciółkom, nic nie ukrywała, a one ją wspierały. Lidka z Grzegorzem szła w dobrym kierunku.

Dziewczyny, Grzegorz kupił dwa wczasy, za dwa tygodnie jedziemy na wybrzeże, popływamy w słońcu pochwaliła się.

Super, masz szczęście, Lidka odparła Daria a mnie nikt nie zaprasza na wakacje Też bym chętnie

Ile masz lat? zaśmiała się Weronika może spotkasz jeszcze jakiegoś przyjaciela. Życie jest nieprzewidywalne Miej wiarę i czekaj.

Oho-ho, a gdzież ten przyjaciel się kryje? rozbawiła się Daria.

Wkrótce Lidka odjechała z Grzegorzem na urlop. Korespondencja Weroniki z Igorem trwała już trzy miesiące, pisali kilka razy w tygodniu. Igor był dowcipny i miły, coraz bardziej ją pociągał.

Równocześnie w domu narastał kryzys z Erykiem. Im więcej czasu spędzał w pracy, tym częściej Weronika pisała do Igora. Pewnego dnia mąż przyniósł jej kwiaty i zaskoczyła się.

Eryk, skąd to?

Tak po prostu, a co nie można? odparł, choć wydawało się, że nie z serca.

Zaczęła jej też krążyć podejrzenie, że mąż ma inną kobietę, ale nie miała odwagi o to zapytać. Czy to by potrwało, gdyby Igor nie zaproponował spotkania?

Weroniko, pamiętam, że nie planowaliśmy się spotkać, ale odkąd dowiedziałem się, że mieszkamy w tym samym mieście, patrzę na kobiety i myślę: a może to Ty? Chciałbym zobaczyć, jaka jesteś w rzeczywistości. Spotkajmy się.

Weronika zgodziła się.

Nic nie tracę, jedno spotkanie to nie zdrada. Poza tym Eryk ostatnio jest zajęty.

Miała przyjść z białą różą

Do spotkania przygotowała się starannie. Poszła do fryzjera, podcięła włosy, pomalowała je na nowy kolor od dawna o tym marzyła. To był idealny pretekst. Całą drogę wyobrażała sobie wirtualnego znajomego, który zapewnił, że przyniesie białą różę.

Wszedłszy do kawiarni, nagle zobaczyła znajomy wzrok.

Weroniko! Co tu robisz? wykrzyknął Eryk, zaskoczony.

Spojrzała na białą różę leżącą na stole i wszystko zrozumiała.

To Ty? O Boże, nie pomyślałam, że Igor to wymyślone imię.

Tak jak i Lika odparł mąż. Usiądź, mamy o czym porozmawiać.

Usiadła naprzeciwko. Na początku rozmowa nie szła gładko. Weronika walczyła z poczuciem winy, że umówiła się za plecami męża, a jednocześnie była zła na Eryka, że zrobił to samo. Przypominała sobie, co napisała o nim w liście.

Eryk najwyraźniej miał podobne wątpliwości, a Weronika jako pierwsza przełamała milczenie.

Czyli mówisz, że stałam się gorsza?

Dziś nie, dziś wyglądasz świetnie. Niestety, to nie dla mnie.

Pisałeś, że kochasz żonę, to prawda?

Oczywiście! Tylko dlaczego przestaliśmy się rozumieć? Ty nie masz czasu dla mnie, ja dla Ciebie smutno mówił Eryk.

A my obaj wciąż kręcimy się po portalu zaśmiała się żona.

Niko, myślę, że powinniśmy zacząć od nowa zaproponował Eryk, a ona uśmiechnęła się i zgodziła.

Zgoda Eryk wziął ją za ręce, spojrzał głęboko w oczy. Teraz widzę, że przed sobą mam ukochaną żonę.

A ja mam przed sobą ukochanego męża. Szkoda, że już nie będzie listów roześmiała się Weronika.

Dlaczego? Możemy dalej pisać do siebie odparł Eryk.