Rozdarte serce babci: Rodzinna tragedia

**Rozdarte serce babci: Dramat rodziny Szymczyków**

Joanna smażyła kotlety w kuchni ich przytulnego mieszkania w Poznaniu, gdy drzwi wejściowe gwałtownie się otworzyły, a do przedpokoju wpadły jej córki, właśnie wróciły od babci.

— O, moje skarby! Jak było u babci? — Joanna wytarła ręce w fartuch i wyszła powitać dziewczynki z uśmiechem.
— Babcia nas nie kocha! — wykrzyknęły jednocześnie Zosia i Ania, ich głosy drżały z żalu.
— Co? Dlaczego tak myślicie? — Joanna zastygła, czując, jak serce ściska się z niepokoju.
— Babcia dziś zrobiła coś strasznego… — zaczęły dziewczynki, wymieniając się spojrzeniami.
— Co dokładnie? — głos Joanny stał się ostrzejszy, a w piersi narastał chłód.

Zosia i Ania, ledwo powstrzymując łzy, wysypały wszystko. Joanna słuchała, a z każdym słowem jej twarz kamieniała z przerażenia.

— Babcia nas nie kocha! — powtórzyły dziewczynki, zanim jeszcze zdążyły zdjąć buty.
— Skąd taki pomysł? — Marek, ojciec dziewczynek, oderwał wzrok od gazety i zmarszczył brwi. Joanna spojrzała na męża, czekając na wyjaśnienia.
— Ona dawała wszystko najlepsze Kubie i Madzi, widziałam! — zaczęła Zosia, nerwowo gniotąc rękaw bluzki. — A nam nic. Im wolno było biegać po domu, tupać, a nam kazała siedzieć cicho. I jak odjeżdżali, babcia wsadziła im kieszenie pełne cukierków, dała każdemu czekoladkę, przytuliła i odprowadziła na przystanek. A my… — tu Ania łkająco westchnęła — po prostu zamknęła za nami drzwi!

Joanna poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. Od dawna zauważała, że teściowa, Halina Bogumiła, bardziej rozpieszcza dzieci swojej córki Agnieszki niż ich córki. Ale aż tak otwarcie? To już było przesadą. Relacje z teściową były poprawne: bez szczególnej serdeczności, ale też bez kłótni. Wszystko zmieniło się, gdy Agnieszka i jej mąż doczekali się Kuby i Madzi. Wtedy Halina Bogumiła pokazała swoje prawdziwe oblicze.

Przez telefon potrafiła godzinami wychwalać dzieci swojej córki:
— Takie mądre, wszystko po mamie, prawdziwe aniołki! — zachwycała się babcia.

Joanna miała nadzieję, że choć odrobinę tej miłości przypadnie w udziale ich córkom. Ale gdy kilka lat później urodziły się Zosia i Ania, Halina Bogumiła przyjęła wiadomość chłodno:
— Dwie na raz? No, macie pomysły! Ja już nie mam siły się nimi zajmować.
— Nikt cię nie prosi — zdziwił się Marek. — Sami damy radę.
— Oczywiście! — prychnęła teściowa. — Lepiej pomóżcie Agnieszce. Ona ma ciężko, dzieci w wieku szkolnym!
— A nasze to co, nie dzieci? — nie wytrzymała Joanna. — Mówiłaś, że dzieci Agnieszki są spokojne, zero problemów.
Halina Bogumiła spojrzała na nią z dezaprobatą i rzuciła:
— Brat powinien pomagać siostrze. On jest jej rodziną, nie to co ty.

Po tej rozmowie Joanna i Marek zrozumieli: na pomoc teściowej nie ma co liczyć. Bliźniaczki pochłaniały mnóstwo czasu i energii, ale na szczęście pomagała mama Joanny. Przemierzała pół miasta, byle tylko wspierać, jak mogła, i nigdy nie narzekała. Halina Bogumiła widziała tylko Agnieszkę i jej rodzinę. O Kubie i Madzi mogła opowiadać godzinami, a o córkach Marka machała ręką:
— No, rosną jakoś…

Joanna z mężem mieszkali daleko od teściowej, odwiedzali ją rzadko. Z Agnieszką starała się nie krzyżować dróg: czwórka dzieci w jednym mieszkaniu to był istny cyrk. Gdy tylko dzieci zaczynały bawić się głośniej, Halina Bogumiła łapała się za głowę, narzekając na ciśnienie. Marek i Joanna natychmiast się pakowali i wracali do domu z córkami. Agnieszka z dziećmi zostawała.

Gdy jednak już przyjechali, zaczynały się uwagi: to Zosia i Ania wzięły cukierki bez pytania, to coś przewróciły, to za głośno się zachowywały. I znowu — ciśnienie, ból głowy i prośba, by jak najszybciej wyjść. Tymczasem teściowa nie ustawała w wychwalaniu dzieci Agnieszki:
— Oto, jakich wnuków dała mi córka! Ciche, grzeczne, kochane. Ciągle: *babciu, babciu!*

Kubie i Madzi kupowała ubrania niemal co tydzień, rozpieszczała słodyczami i zabawkami. A Zosię i Anię obdarowywała tylko od święta — i to byle jakimi prezentami.

Pierwsi niesprawiedliwość zauważyli znajomi. Gdy zapytano, dlaczego Halina Bogumiła tak faworyzuje dzieci córki, odpowiedziała z dumą:
— To moja krew!
— A córki Marka?
— Skąd mam wiedzieć, czyje one są? Na syna zapisane, tyle.

Te słowa, niczym trucizna, dotarły do Marka i Joanny przez życzliwych ludzi. Marek po raz pierwszy wybuchnął i pojechał do matki na poważną rozmowę. Po tym incydencie Halina Bogumiła na chwilę się uspokoiła, ale nie na długo.

Agnieszka z dziećmi mieszkała niedaleko teściowej, często ją odwiedzała. Marek rzadziej woził córki, ale dziewczynki lubiły bawić się z kuzynami. Przynajmniej na początku. Wkrótce nawet Kuba i Madzia zauważyli, że babcia traktuje ich inaczej. Oczywiście wszystkie psoty zaczęli zwalać na Zosię i Anię, a babcia chętnie wierzyła ulubieńcom.

Ostatnią kroplą była historia, którą opowiedziały córki. Halina Bogumiła obsypała Kubę i Madzię słodyczami, dała każdemu czekoladkę, przytuliła i odprowadziła na przystanek pod same okna. A Zosię i Anię po prostu wyrzuciła za drzwi, tłumacząc, że ma *ciśnienie*. Ich autobus zatrzymywał się daleko, dziesięć minut marszu przez pusty plac.

— Szłyście same?! — Joanna aż drgnęła z przerażenia.
— Tak — przytaknęła Zosia, ocierając nos.
— Tam są bezpańskie psy… Bałyśmy się — dodała Ania, jej oczy lśniły od łez. — Więcej do babci nie pojedziemy!

Joanna i Marek wymienili spojrzenia. Postanowienie córek poparli, ale Marek mimo wszystko zadzwonił do matki:
— Mamo, było ci tak źle?
— O czym mówisz? — zdziwiła się Halina Bogumiła.
— To czemu puściłaś dziewczynki same? Wiedziałaś, gdzie jest ich przystanek!— Mogłaś przecież zadzwonić do mnie albo do Joanny.