Rodzinne „szczęście

On wypchnął ją przy siłach przez próg i zatrzasnął drzwi. Maja najpierw poszybowała w powietrze, po czym potknęła się i wylądowała na drewnianej podłodze podwórka. Otrzepała dłonie, usiadła na mokrym desce i ostrożnie dotknęła płonącej policzki, sunąc w dół po wargach. Na palcach pozostał krwistoczerwony odciśnięcie. Nie zdziwiło to Maję potwierdziło jedynie, że mąż znowu ją pobił. Ból w policzku był jednak silniejszy.

Po raz kolejny Stefan nie zdołał opanować gniewu. Zdarzało się to przy nim coraz częściej.
Maja wróciła do drzwi, przyłożyła czoło do szorstkiej belki i próbowała złapać oddech. Z drugiej strony dobiegły przerażone szlochnięcia Lusia i Zosia, ich córki ze Stefanem. Serce ściśnęło się w piersi, boleśnie. Choćby ich nie zranić pomyślała. Dotknęła językiem spuchniętej, słonej wargi kolejny efekt wybuchu ślepej, niepohamowanej zazdrości.

Wszystko zaczęło się od jednej głupiej uśmiechniętej miny. Na spotkaniu w miejscowości Lublin, szef, mężczyzna pod pięćdziesiąt, wesoły i czerwononogi, rzucił żartobliwy komentarz o zbożu. Maja, stojąca obok, nieśmiało się rozśmiała jedynie z uprzejmości. To zauważyła Galina, siostra Stefana. Jej ostry, jak igła, wzrok przytrzymał Maję nieco dłużej niż trzeba. Wystarczyło. Galina nie zwlekała, przelała całą historię bratu i dodała własne uwagi. Wiedziała, na co stać Stefana, kiedy wdziera się w gniew.

Maja odepchnęła się od framugi i, drżąc, ruszyła w stronę zagłębienia. Usiadła na zimnym pniu. Wrześniowy wieczór był jak w dzień, lecz ziemia już śpiewała nocną chłodą. Drapieżny podmuch wdzierał się pod cienki szalik. Tak bardzo chciała ciepła pieca, dzieci Lecz dokąd iść? Do rodziny Stefana? Galina pierwsza przywitałaby ją w progu ze kąsnącymi słowami. Nie pozostało jej bliskich. Matki nie było już rok. Serce ściskało się jeszcze mocniej, gorące łzy spływały po policzkach. Tęskniła za zapachem suszonych jabłek, za matczynymi szeptami, które koiły ból. Teraz nie było już nikogo, kto mogłby ją ulżyć.

Czemu tak? myślała, patrząc w nadciągające zmierzchy. Co ja zrobiłam, że muszę siedzieć przy zamkniętych drzwiach swego domu jak bezdomny pies, nie widząc żadnego wyjścia?

A dopiero siedem lat temu siedem lat. Zamknęła oczy, a przez słoną szklaną warstwę łez wyłonił się inny obraz ten, w którym była szczęśliwa. Miała ukochanego mężczyznę, obie rodziny przygotowywały się do ślubu.

***

Powietrze gęste i słodkie, pachniało skoszoną trawą i nadchodzącym zmierzchem. Szli ramię w ramię ona i Wiktor, który tak ją kochał.
Jutro wyszeptała Maja, patrząc w stronę zachodzącego słońca. Nie mogę uwierzyć.
Wiktor mocniej ścisnął jej dłoń. Jego dłonie, ciepłe i silne, otuliły jej delikatne palce.
A ja wierzę. Wierzyłem od dnia, kiedy wpadłaś w pościg za piłką na krzak jarzębi i bałaś się spadać. Pamiętasz?
Maja roześmiała się.
Pamiętam. A Ty stałeś pod spodem i krzyczałeś: Skacz, złapię cię. I złapałeś.
Ich miłość była wielka, wszyscy w wsi o niej wiedzieli. Lecz nie zawsze tak było. Na początku stała Galina Zamoyska, siostra tego, który miał zostać mężem Mai. Wiktor podobał się też Galinie. Kto mógłby go nie lubić? Złośliwa Galina, płonąc z zazdrości, kniła, by rozdzielić ich. Szeptała podłe plotki: że Maja nie jest odpowiednia dla Wiktora, że ich rodziny są biedne. Namawiała inne dziewczyny, by nie przyjaźniły się z Mają, nazywała ją niewłaściwą i porywczą.

Ale te brudy nie przywarły do Mai. Przeszła przez nie, jak przez niewidzialne szkło, pozostawiając powierzchnię czystą i lśniącą. Galina wściekła się jeszcze bardziej, trucizna trawiła ją od środka. Wiktor z kolei podchodził do plotek z uśmiechem.
Nie jestem aniołem odrzucał, gdy ktoś chciał mu opowiadać nową plotkę. A Maja jest inna. Nie próbujcie mnie oszukać.
Ich relacja, mimo szemrania, była niewinnie piękna. Spacerki do domu, rozmowy przy furtce, rzadkie, nieśmiałe pocałunki w policzek. Wszystko zmieniło się miesiąc przed ślubem. Wiktor zdawał się być zamieniony.
Zwykle, odprowadzając ją do furtki, odwracał się lekko i machał ręką. Teraz przytulał ją tak mocno, że wyglądało, jakby chciał wchłonąć ją w siebie, nie puszczając.

Wanko, co się stało? zapytała Maja, czując napięcie w jego mięśniach.
Nie wiem odpowiedział przyciszonym głosem, przyciskając twarz do jej włosów. Jeśli zwolnię, wydaje mi się, że już nigdy nie zobaczę cię. Serce ściska.
Głupoty szepnęła, gładząc jego krótką fryzurę. Zawsze będziemy razem. Jutro się spotkamy.
Jutro westchnął, a w tym westchnieniu była nieznana jej tęsknota.

Gdy wszystko nadeszło, mama Mai drżąc, mówiła: To on wyczuł, córeczko. Młodym sercem wiedział, że czeka nas rozłąka. I w noc przed uroczystością nie wytrzymał.

Wanko, wytrzymaj jedną noc łagodnie namawiała Maja. Lecz namiętność wzięła górę, a Maja rozpuszczała się pod jego ustami i dotykiem. Leżeli półleżąc pod ogromnym wierzby, której gałęzie skrywały ich przed wścibskimi oczami. Nikt nie chodził po tej ulicy nocą. W tym miejscu panowała szczególna prywatność. Szept Wiktora był gorący i przerywany, ręce drżały, podrygując krawat sukni.

Co mi tam, nie mogę już czekać. Jutro i tak zostaniesz moją żoną. Moją żoną! Moją wymamrotała. Maja nie opierała się, bo pragnęła tego samego. Nocne niebo, rozświetlone gwiazdami, przelewało się przed jej oczami Maja stała się kobietą pod cieniem wierzby, w gęstej woni ziemi i kwiatów.

Po chwili, otrzywając dłonią mokre od łez policzki, Wiktor, szczęśliwy i spokojny, odszedł do domu. Po drodze, przepełniony emocjami, postanowił się wykąpać. Co stało się w rzece w tej ciemności, nikt nie dowiedział się. Znalazono go dopiero następnego dnia, w dniu planowanego ślubu. Jego ciało przytwierdzone do przeciwległego brzegu.

***

Rozpacz wdarła się w Maję z impetem. Stała się cieniem samej siebie. Dniami siedziała przy oknie, w którym kiedyś Wiktor rzucał kamyczki, by ją przyciągnąć, i przeglądała w rękach ślubną suknię. Białą, koronkową, którą sama haftowała zimowymi wieczorami. Delikatne palce przeplatały koronki, jakby w tym rytmie mogły znaleźć odpowiedź.

Po co? szeptała, ledwie słyszalny, niczym szelest firanek. Po co?
Mama, patrząc na nią, płakała w ukryciu, wycierając łzy rękawem fartucha. Bała się, że córka podbije się jak sucha gałąź i pójdzie za mężem.

W pewnym momencie, gdy w domu zagościła bezgłośna rozpacza, na progu pojawiła się Galina. Ta sama, z łzami w oczach, w prostym lnianym sukni. Jej zwykle zadziorne oczy były pełne żalu.

Majo Mazgusia rzuciła się do niej, upadając na kolana i oplatając chude nóżki. Przebacz mi! Za Boga, wybacz wszystkie moje złe słowa! Wiktora już nie ma nie mamy już nic do podziału. Zróbmy przyjaźń, co? Jak dawniej?

Maja siedziała nieruchomo, niczym lalka. Mama, opierając się o framugę, z niepokojem obserwowała scenę. Nie wierzyła, że człowiek może zmienić się w jednej chwili, jakby zrzucił starą skórę. Nagle Maja poruszyła się. Delikatny, przerywany oddech wypełnił jej piersi, a potem lały się łzy nie ciche, a gorzkie, lecz uzdrawiające. Objęła Galinę, przytuliła się do jej barku i płakała, wylewając całą swój ból.

Dobrze westchnęła cicho matka. Niech tak. Może Galina naprawdę pomoże. Przecież nie zostanie nam już nic po Wiktorze.

Tak rozpoczęła się ta dziwna, niewytłumaczalna dla wielu przyjaźń. Galina nie odrywała się od Mai. Nocowała u nich, siedzieli razem dniami, szeptali bez końca. Galina stała się tarczą Mai przed światem, jedynym kotwicą w morzu rozpaczy.

Wkrótce pojawił się Stefan, kuzyn Galiny. Młody, spokojny, z poważnym spojrzeniem. Zaczął o nią dbać, przynosząc polne kwiaty i domowe wypieki z miasta. Najpierw Maja nie chciała go widzieć, odwracała się, zamykała w sobie.

Nie mogę, Galina. To zdrada.
Jaka zdrada? nalegała przyjaciółka, gładząc jej włosy. Życie trwa dalej, Majo. Wiktor nie chciałby widzieć cię tak. Stefan to dobry człowiek, godny zaufania. Pokochają cię.

Czy to Stefan był zbyt natarczywy, czy Galinię przekonały słowa, jak balsam na rany, Maja poddała się. Zgodziła się wyjść za niego. Ślub był cichy i skromny, bez muzyki i niepotrzebnych oczu.

Dwanaście miesięcy po śmierci Wiktora w wsi rozeszły się plotki. Najpierw ciche strumyki, potem rwąca, brudna rzeka. Maja była wyśmiewana, palcami wskazywana.

Zdradziła rodzinę! krzyczały. Może i nie była wierna przy rzece?

Najgorsze czekało jednak. Maja i jej matka dowiedziały się, że źródłem tych obmacywań były usta samej Galiny, ich najbliższej przyjaciółki.

Galina, z oczami pełnymi jadowitej litości, przy studni westchnęła: Biedna Majo, kocham cię jak siostrę, ale prawdy nie ukryję Wiktora już nie ma, a Stefan się pośpiesza Czyżby chciał ochronić jej honor? Jakoś tak. I milczała, pozwalając plotkom rosnąć jak czarny wełk.

Wkrótce Maja odkryła, że Stefan nie jest cichym i wiernym schronieniem. Wszystko zaczęło się od jednego zdania po pierwszej nocy, które wbiło się w jej serce jak lód.

Jesteś zepsuta wymamrotał, patrząc na nią z nienawiścią. Nie wierzyłam w zgorszone języki. Teraz rozumiem, po co tak szybko zgodziłaś się ze mną być żoną.

Maja zamarła w przerażeniu. Słowo zepsuta niosło tyle pogardy, że odbierało oddech. W jednej chwili zgasło w niej coś ciepłego, a miejsce łagodnego kochanka wypełnił brutalny, wciąż zmarszczony mężczyzna. Dom wypełniła ciężka zasłona przekleństw i zarzutów. Najgorszy był jednak gniew ślepy, absurdalny, bez granic.

Zazdrościł jej każdemu sprzedawcy w sklepie, listonoszowi, nawet sąsiadowi, dziadkowi Nikitowi, który miał ponad osiemdziesiąt lat. Gdy starszy mężczyzna wyjść na słońce, Maja tylko grzecznie skinęła. To wystarczyło.

Znowu podglądasz starego? syknął Stefan, wchodząc i trzaskając drzwiami. Widzę wszystko!

Maja zaszła w ciążę prawie od razu. Niestety, zamiast chłopca, przyszedł dziewczynka. Stefan marzył o synie i liczył, że narodziny chłopca złagodzi jego temperament.

Znowu dziewczynka? warknął, patrząc na dziecko z otwartą dezaprobatą. Potrzebny mi jest syn!

Wkrótce Stefan zatopił się w kolejnej skrajności: krzyczał, że to nie jego dzieci.

Od kogo to? Przypuszczaj! W naszej rodzinie rodzą się tylko chłopcy! Skąd to wzięłaś? ryczał, plując na podłogę. Jego twarz była zakrzywiona gniewem, a ciosy spadały na Maję.

Jednak przed ludźmi zachowywał się jak wzorowy mąż, ukrywając w domu prawdziwe oblicze. Dom stał się gęsty od strachu. Dziewczynki, słysząc jego kroki, chowały się w kątachW ostatnim rozdartym oddechu, Maję otuliła cisza, a ona, z podniesioną głową, wyszła na pole, by wreszcie odnaleźć własną wolność.