Rodzinne święta: Tradycja, która łączy pokolenia

— Zdaje się, że już Jan Sergiusz — powiedziała Bogna mężowi, przygotowując sałatkę jarzynową.

— Skąd wiesz? — zdziwił się Krzysztof.

— No przecież nie mógł nawet Zosi podnieść, żeby zawiesić gwiazdę na choince. A wcześniej… — Bogna westchnęła.

— Ojciec jeszcze ma siłę, po prostu trochę się zmęczył — odparł Krzysztof.

— Nie, Krzysztofie, lata robią swoje. Od teraz raz w tygodniu będziesz jeździł do rodziców po zakupy i się nie sprzeciwiaj — poprawiła włosy i wzięła talerz z sałatką. — Chodźmy do stołu.

Jan Sergiusz wszystko słyszał. Zatrzymał się, by włączyć światło w łazience, i przypadkiem podsłuchał rozmowę syna z synową.

W przeddzień Nowego Roku rodzina Nowaków miała tradycję: wszyscy zbierali się w domu rodziców na rodzinne biesiadowanie i wspólnie spędzali ulubione zimowe święto. Ten rok nie był wyjątkiem. Najstarszy syn przyjechał z rodziną pierwszy. Synowa pomagała nakrywać do stołu, a wnuki w salonie wesoło ubierały choinkę.

Jan Sergiusz odkręcił kran i usiadł na brzegu wanny:

— Wszystko, co powiedziała Bogna, to prawda. Odkąd przeszedłem na emeryturę, od razu poczułem się niepotrzebny, a potem wszystko toczyło się jak po sznurku. Tak mnie ogarnęło lenistwo, tak wszystko znudziło, że aż płakać się chce.

— Janie Sergiuszu, wszystko w porządku? — cicho zapytała Bogna, podchodząc do łazienki.

— Tak, tak, zaraz wychodzę — odpowiedział.

Za drzwiami stał mały Mikołaj i podskakiwał.

— Wejdź już! — Dziadek wpuścił wnuka.

Przy świątecznym stole Jan Sergiusz coraz bardziej się zamyślał. Nieobecnie podnosił kieliszek, gdy składano toasty, ledwie popijając.

— Tato, coś taki smutny? Święta są, czas się cieszyć, może jesteś chory? — zapytał Krzysztof, gdy już zbierali się do wyjścia. Stali w przedpokoju, a Bogna szturchała męża, by zaczął rozmowę.

— Nie, wszystko dobrze, synu. Przywoźcie wnuki na wakacje. Nie planujecie nigdzie wyjechać? — uśmiechnął się ojciec.

— U nas remont, Janie Sergiuszu, nie pojedziemy. Wy też powinniście odpocząć, dzieciaki wyślęmy do moich rodziców, już się umówiliśmy — wtrąciła się Bogna.

— No dobrze, skoro już ustalone, to swaci też niech mają przyjemność — westchnął ojciec.

Bogna coś szepnęła mężowi.

— Do niedzieli przyjadę, zakupy przywiozę — powiedział Krzysztof i ruszył do drzwi.

Matka rozłożyła ręce ze zdziwieniem:

— Jakie zakupy, synku? Sklepy są blisko, warzyw mam pod dostatkiem, a jeśli coś będzie trzeba, to ojciec pójdzie.

— Po co ma chodzić, Krystyno Piotrówno? Krzysztof wszystko przywiezie. Nie musicie dźwigać po schodach na piąte piętro, lepiej odpocznijcie — upierała się Bogna.

Syn z rodziną wyszedł, a matka jeszcze długo mruczała:

— Jeszcze czego, wnuków nie damy, do sklepu nie chodźcie, o co jej znowu chodzi?

— Bogna jest bardzo dobra, Krystyno, dba o nas, nie przejmuj się — powiedział Jan Sergiusz.

— Nam jeszcze nie dziewięćdziesiąt lat, żeby się tak nami opiekować, a tak to wygląda, że już nas spisali na straty, a wnuków nie dają.

— Przywiozą ci wnuki, z czasem przywiozą. Słyszałaś, że tym razem jadą do swatów.

Matka zamilkła.

„A może jednak niesłusznie jest taka chłodna wobec Bogny. Ona stara się najbardziej, częściej przychodzi i pomaga, zawsze z uśmiechem, zawsze taktowna. Druga synowa tylko przychodzi zjeść i słoiki z przetworami zabiera. A o zięciu to już lepiej nie mówić.”

— Czemu ty, Janie, taki smutny? — zwróciła się do męża Krystyna Piotrówna.

— Zmęczyłem się trochę — machnął ręką.

— Aa, rozumiem, odpocznij sobie, włączę ci telewizor — powiedziała Krystyna.

Poszła do kuchni układać umyte przez Bognę naczynia.

Jan Sergiusz leżał na kanapie i myślał, myślał, myślał.

„Teraz nie dałem rady z wnuczką gwiazdy zawiesić, a latem przyjadą na działkę, i nie podniosę, żeby jabłko zerwać. A ona taka malutka. Zupełnie siły gdzieś pogubiłem.”

I wtedy Jan Sergiusz postanowił, że do lata wróci do formy. Nie musi być jak dwudziestolatek, ale żeby starszą wnuczkę mógł podnieść bez wysiłku.

I poszło. Codziennie bez przerwy dużo chodził, żeby od czegoś zacząć. Znalazł pod łóżkiem stare, zakurzone hantle. Podnoszenie ich sprawiało przyjemność. Potem więcej, zaczął nawet zaglądać na siłownię podwórkową, podciągać się obok nastolatków.

Stopniowo siła wracała. Przed sezonem letnim poczuł taki przypływ energii, że na działce posprzątał teren pełen gratów i zorganizował dla wnuków plac zabaw. Żeby wszystkim było wesoło i ciekawie.

W sierpniu, gdy zaczęły dojrzewać śliwki i jabłka, najstarszy syn przywiózł wnuki na działkę. Zosia była zachwycona małym placem zabaw. Mikołaj też docenił. Cały dzień dziadek spędził z wnukami: bawił się z nimi na działce, zabierał nad rzekę, budował zamki z piasku.

Następnego dnia Mikołaj podszedł do śliwy i poprosił:

— Dziadku, podaj mi tamtą śliwkę.

— No chodź, Mikołaju, sam ją zerwiesz — Jan Sergiusz uradowany podniósł wnuka do góry.

Mikołaj swoimi małymi paluszkami zerwał aż trzy śliwki.

— A ja, dziadziu, a ja! — klasnęła w dłonie Zosia.

— I ciebie podniosę — zawołał dziadek, stawiając wnuka i lekko unosząc wnuczkę. — Dziadek jeszcze ma siłę, o tak!

Nie traćcie ducha, nigdy nie poddawajcie się, jeśli choć jedna szansa pozostaje. Cieszcie się każdym dniem i doceniajcie życie, które dane jest nam tylko raz.