Rodzinne sekrety i nowe miejsce

Rodzinne tajemnice i nowy dom

— Przyjedźcie do mnie na wieś z mężem! — zaprosiła matka, patrząc na Werkę.
— Przyjedziemy, mamo, jak tylko Liza skończy egzaminy — odparła Wera, ukrywając zmęczenie w głosie. — Olek też chce. Dawniej jeździł do swoich, ale odkąd ich nie ma, nawet nosa tam nie wsadzi.
— Jak to? Przecież ma braci, siostry… — zdziwiła się matka.
— Nie lubi o tym rozmawiać — szepnęła Wera. — Na groby rodziców jeździmy, ale tylko na chwilę, bez spotkań z rodziną. Olek im pomagał, a po ich śmierci zamknął się w sobie, gdy zobaczył, co się zaczęło…

— Werka, dlaczego wszystko bierzesz na siebie? — oburzyła się matka. — Co to za mąż? Zdrowy chłop, a ty go żałujesz. Powinnaś dbać o siebie! On tylko śmieci wynosi…
— Mamo, już o tym rozmawiałyśmy. Nic nie biorę na siebie. Kochamy się, a on zarabia.
— Nie o pieniądze chodzi! W domu ci nie pomaga!
— A co ma robić? Mieszkanie małe. Wróci, na kanapie się położy. Nie ma co majstrować.
— A kiedy kupicie większe? Dwa pokoje to za mało!
— Nie wiem — westchnęła Wera. — Zbieraliśmy, a teraz się wahamy…

Liza po szkole miała iść do liceum, a za rok czekała ją matura. Werka tęskniła za wsią. Miasto, choćbyś mieszkał tam latami, zawsze obce. Wyjdziesz na podwórko — same babcie na ławce, szepczą, każdego obgadują. Na wsi też plotkują, ale powietrze swoje.
— Przyjeżdżajcie w odwiedziny — nalegała matka.
— Przyjedziemy, jak Liza skończy egzaminy. Olek też. Dawniej co lato jeździł do swoich, ale od śmierci rodziców przestał. Nawet słuchać o nich nie chce.
— Jak to? Przecież ma tam groby, rodzinę…
— Nie przypominaj mu, mamo. Na cmentarz zajrzy, ale bez spotkań. Pokłócili się wszyscy.

Olek był najmłodszy w rodzinie. Co urlop spędzał we wsi pod Lublinem, pomagał rodzicom: dom naprawiał, stodołę budował, ojcu narzędzia kupował. Rodzice dawali pieniądze, ale często dokładał swoje. Gdy ich zabrakło, bracia w mig rozebrali, co cenniejsze. Narzędzia zabrali, mówiąc: „Tobie w mieście niepotrzebne”. Z domu zniknęły rzeczy, które Olek chciał zachować na pamiątkę. Nawet stara witryna opustoszała.

Został tylko komplet sztućców — dziesiątki sztuk w poczerniałym pudełku. Nikt po nie nie sięgnął. Olek przywiózł je do domu. Wera milczała — to była pamiątka po jego rodzicach.
— A dom? Przecież trzeba było podzielić — spytała matka.
— Nie. Siostrzeniec już się wprowadził. Była testament. Olek przyjechał, nie kłócił się, ale potem o mało do bójki nie doszło. Teraz żyją w jednej wsi jak wrogowie.
— A sztućce? Ciągle czarne?
— Wyczyściłam. Olek ucieszył się jak dziecko. Mówił, że takie widział tylko w dzieciństwie. Ktoś je rodzicom podarował, a oni chowali, nie używali…

Na wsi u teściowej było cicho i przytulnie. Olek obszedł podwórko, ocenił, co trzeba zrobić. Nikt nie wtrącał się z radami, jak jego bracia, którzy tylko rozkazywali, a sami palcem nie kiwnęli.
— Werka, a może byśmy płot postawili? Teściowa nie będzie przeciw? Mamy pieniądze, nie musimy od niej brać — spytał Olek przed snem.
— Zapytam o płot.
— I z letnią kuchnią roboty sporo. No i jeszcze coś…
— I nie będziesz leżał na kanapie? — uśmiechnęła się Wera.
— To nie miasto. Swój dom — inna sprawa.

Teściowa ucieszyła się, gdy zięć zabrał się za płot. Nie marzyła nawet o takim, myślała, że stary wystarczy. A gdy zaczął remontować letnią kuchnię, rozpłakała się ze szczęścia.
— Po co wam nowy dom? Macie gotowy, niedaleko miasta. Mnie już niedługo zostało, słaba jestem…
— Mamo, mamy Lizę. Musimy pracować.
— Liza duża, rozsądna. Ciągle w książkach. Nie bójcie się jej zostawić. Miasto blisko, można dojeżdżać. Roboty nie braknie. Nowy rolnik dobrze płaci, maszyn ma od groma — szklarnie, pola…
— Nie wiem. To poważna decyzja.
— Dom duży, nie będę wam przeszkadzała. Mało mi trzeba. Oprócz ciebie, nikogo nie mam. Siostrzenica tylko po pieniądze zagląda.

— Po pieniądze?
— Grządki plewiłam, oczywiście, nie za darmo. Nie prosiłam, ale zapłaciłam. Do domu nie wpuszczam, a ona by rada. Znasz ją — co źle leży, to jej. Chciała uchodzić za moją opiekunkę, żeby dostawać pieniądze. Ale jeszcze nie jestem bezradna, i wiek nie ten. Ty przecież przyjeżdżasz. Szkoda, że Olek rzadko bywał. Odbieram wszystkie słowa o nim. Nie nagli was, pomyślcie o przeprowadzce.

— Ciociu, skąd ten płot? Narzekałaś, że emerytury nie starcza! Żal ci grosza za pomoc? — rozległ się głos siostrzenicy Kasi.
— A tu i ona, lekka na języku… — westchnęła matka.
— Ja się z tym załatwię — odcięła Wera. — Witaj, siostro. Czego się drzesz?
— No bo…
— Bo co? My tu teraz mieszkamy. Pomoc niepotrzebna.
— Rozumiem, więcej nie przyjdę — burknęła Kasia i wyszła.

Rok później Olek nie mógł doczekać się przeprowadzki. Liza skończyła szkołę, dostała się do liceum. Znaleźli pracę, kupili samochód. Jeśli się nie spodoba, zawsze można wrócić, ale o tym nie myśleli. Wyprowadzili się.

Teściowa zaproponowała, by komplet sztućców postawić w witrynie. Zrobiło się miejsce, gdy przeniosła stary serwis do kuchni. Nie był cenny, tylko kurz zbierał.

Teściowa przeżyła jeszcze dwanaście lat. O testamencie nie myśleli — córka i zięć mieszkali w domu. Olek stał się prawdziwym gospodarzem: wszystko naprawiał, odnawiał.

Gdy przyszło dzielić spadek, okazało się, że jest testament. Wera i Olek dostali po połowie domu. W liście było: „WyW starym serwantku, między filiżankami, leżała karteczka z zapisanym przez teściową zdaniem: „Niech ten dom zawsze będzie pełen waszego śmiechu”.