Rodzinne dylematy – „Babciu, mogę się u Ciebie zatrzymać?” – zapłakana Daria prosi o schronienie prz…

Babciu, mogę się u Ciebie trochę zatrzymać? zapytała przez łzy Ola. Już nie dam rady mieszkać z nim pod jednym dachem.
Oczywiście, złotko, ile tylko potrzebujesz odpowiedziała ciepło Barbara Janowska, otulając wnuczkę ramieniem. Znowu Cię Paweł skrzywdził?
Tak westchnęła głośno Ola. A mama nie pozwala mi odejść, bo nie chce się kłócić z jego rodzicami. Ja już nie mam siły, babciu.
Zięciową, matkę Oli, Barbara szczerze mówiąc, nie trawiła. Zimna, wyrachowana, w życiu najważniejsze jej zawsze były własne korzyści i pozory. Zresztą, to ona przekonała Olę do ślubu z Pawłem tylko dlatego, że jego ojciec zajmuje wysokie stanowisko.
Paweł Cię bije? spytała Barbara, marszcząc brwi.
Bij zaczęła płakać Ola.
A rodzice w ogóle coś wiedzą? dopytała babcia.
Wiedzą wychlipała Ola.
I nie pozwalają odejść?! nie mogła uwierzyć Barbara.
Tak, mówią, że jeśli odejdę, to ich skompromituję przed znajomymi. Że to moja wina, żebym była bardziej ugodowa. Ale jak być ugodową, gdy on z natury sam jest zły i okrutny? Babciu, ja już nie dam rady
Nie dasz, to nie mieszkaj pogłaskała ją po głowie babcia. Zostajesz u mnie, a z matką i ojcem ja pogadam.

Co to ma znaczyć, że OLA ODESZŁA OD MĘŻA?! rozległ się wrzask Niny, gdy Barbara zadzwoniła do synowej. Niech natychmiast wraca!
Nie drzyj się zgasiła ją stanowczo Barbara. Nigdzie Ola nie wraca.
Ty wiesz, ile wydaliśmy na ślub?! biadoliła Nina. Jego rodzina jest szanowana, a ona nas po prostu kompromituje!
Sama nas kompromitujesz, a i tak cię znosimy odparła Barbara. Mam dość tej rozmowy. Powiedziałam, co myślę.
Barbara odłożyła telefon, a Nina w histerii rzuciła swoim smartfonem o ścianę i naubliżała teściowej. Barbara natychmiast wybrała numer do swojego syna:
Ty wiedziałeś, że to twoje cudowne zięć bije Olę? zapytała ostro Marka.
No, coś tam słyszałem, ale nie wiem, czy to do końca prawda. Może Ola przesadza?
Ty w tej chwili poważnie mówisz czy głupka udajesz?! podniosła głos Barbara. Twoją córkę mąż bije, a Ty coś tam bełkoczesz pod nosem?
A co mam zrobić? To jej mąż mruknął Marek.
Mordę mu obić! aż krzyknęła Barbara. Żeby zapamiętał, że z naszą dziewczyną tak nie można! Żeby wiedział, że Ola nie jest sama na świecie i ma kto ją obronić!
Nie wtrącaj się, niech sami się dogadają zirytował się Marek.
Wszystko jasne syknęła Barbara. Córką zapłaciliście za własny święty spokój.

Dwa dni później do Barbary przyszła cała delegacja: mąż, Nina i rodzice Oli.
Ola ma NATYCHMIAST wracać do męża! oświadczyła Nina w progu.
Ola nic nie musi! odpowiedziała Barbara. Ludzie, wy ją chyba za obcą macie, a nie własną córkę! Ze was takie rodzice!
To wszystko przez twoje złe wpływy! oburzyła się Nina. Ja nie zamierzam przez jej histerie psuć relacji z Wojciechem!
Najpierw niech Wojciech nauczy swojego syna, żeby nie podnosił ręki na kobietę odpowiedziała jej Barbara, patrząc na Pawła.
Paweł wbił wzrok w podłogę, a Nina zaczęła go bronić:
On jej przecież mocno nie uderzył! Kochani się kłócą
Marek, ty też tak uważasz? Barbara odwróciła się do syna.
Mamo, oni się sami pogodzą, Ola jest bardzo drażliwa, musi się zmienić powiedział Marek.
Barbara nie wytrzymała, dała Markowi w pysk, potem oklepała Ninę i Pawła.
Wszyscy oniemieli, ale Barbara z kamienną twarzą stwierdziła:
Z miłości, dla rozrywki. Co, nie podoba się? Obrażeni? To u was po prostu taki drażliwy charakter. No to marsz do domu zmieniać swoje charaktery!
Otworzyła drzwi i zaczęła ich wypraszać.
Proszę bardzo, proszę I tego gagatka ze sobą zabrać. A Wojciechowi powiedzcie, żeby lepiej syna wychował. A ty, Nino, jak ci tak zależy na relacji z Wojciechem, wyjdź sobie za niego sama!
Mojej nogi tu więcej nie postawię! wydarła się Nina, zbiegając po schodach.
I bardzo dobrze! odkrzyknęła babcia. Jako synowa jesteś taka sobie, a matka z ciebie paskudna.
Zamykając drzwi, pocierała ręce i powiedziała do wnuczki, która przez cały czas siedziała cichutko w pokoju:
No, Ola, naucz się bronić swoich granic. Jeszcze nieraz będziesz musiała się przed kimś obronić. A żyć dla innych, to tak jakby przepisać wyrok na własne szczęście. I tak Ci nikt nie podziękuje.

Jak chcesz, ale musisz przekonać tą twoją wariatkę-matkę, żeby się od nas odczepiła! wrzeszczała Nina na Marka. Co sobie ludzie pomyślą?! Małżeństwo Oli to otwarta droga do wysokich sfer, a jak się rozwiedzie, to po wszystkim!
A po co ci te sfery? zmęczony Marek zapytał. Czego ci brakuje?
Pieniędzy! Statusu! Chcę być wyżej, chcę, żeby mi zazdrościli!
Marek westchnął ciężko. Już tłucze mu się w uszach od jej krzyków i najchętniej by się gdzieś schował. Ostatnio żona zupełnie go zamęczała. Najchętniej krzyknąłby jej Weź się uspokój!, ale powiedział tylko:
Daj już spokój, pogadam z mamą.
Pogadam, pogadam nadąsała się Nina. Tfu! Mamiś!
Marek poszedł do innego pokoju. Nienawidził konfliktów, łatwiej mu było przytakiwać niż walczyć o swoje.

Następnego dnia zjawił się u matki.
I nawet nie próbuj prosić! ucięła rozmowę Barbara od progu.
Nawet nie zamierzam odparł spokojnie Marek.
To po co przyszedłeś? zdziwiła się Barbara.
Mogę się tu zatrzymać? rzucił Marek.
Co, żona ci już na głowę weszła? zapytała babcia z wyrozumiałością.
Mam dość jej jazgotu. Jakby jej kto smycz odpiął westchnął Marek.
Sam sobie winien. Trzeba było umieć bronić własnych granic. Zamiast stawiać sprawy jasno, ty tylko milczysz i przytakujesz. Dlatego tak ci się w życiu układa.
Marek pokiwał głową. Ola usiadła obok, opierając głowę na jego ramieniu. Świetnie wiedziała, że ojciec zawsze był przytłaczany przez matkę, a jako człowiek łagodny i kulturalny, nigdy nie umiał jej się postawić.
Dobrze, że Ola wyrwała się z takiej relacji powiedziała Barbara, patrząc z miłością na wnuczkę. Sami sobie układacie życie, sami podejmujecie decyzje, i tylko od nich zależy, jak będzie wyglądać wasza codzienność. Zrozumiano, ptaszki?
Ola i Marek pokiwali głowami, a Barbara stwierdziła:
Cały czas muszę was uczyć.

Jeszcze tego samego dnia Marek zabrał rzeczy i ogłosił Ninie, że się wyprowadza. Ta przyjęła wiadomość tak samo jak każde nieprzyjemne zjawisko krzykami, tłuczeniem talerzy i próbą rzucania czym popadnie w Marka.

Paweł wydzwaniał do Oli codziennie najpierw błagał, później żądał powrotu, aż skończył na groźbach. Ale Ola była twarda nie zamierzała wracać do dawnego życia. Miała już swoje plany.

Po tygodniu na progu stanął Wojciech, głośno wyliczając grzechy „uciekinierów”:
Wyście tu oszaleli? Jedna od męża, drugi od żony ucieka! Upadliście na głowę? Marsz do rodziny! A Pani, Pani Barbaro, proszę natychmiast przestać wspierać te durne wybryki!
Zanim Ola czy Marek zdążyli się odezwać, Barbara wbiła ręce w biodra i z bezczelną miną powiedziała:
A kim ty jesteś, żeby mi tu życie ustawiać? Syna lepiej wychowaj!
Już z nim rozmawiałem Wojciech spuścił z tonu. Obiecał, że więcej tak się nie zachowa.
Za późno, trzeba było z nim gadać wcześniej ucięła Barbara.
Po co wy tak wszystko rozdmuchujecie? On ją przecież kocha, się poprawi! Nie trzeba nas kompromitować przed sąsiadami, bo jak mi w końcu puszczą nerwy, to ja też zaczynam plotkować. Na przykład powiem, że Ola to roztrzepana albo niewierna
Wojtek, nie strasz mnie Barbara nawet nie mrugnęła. Bo ja mogę powiedzieć, że w podstawówce na lekcji się posikałeś. Jak myślisz co będzie większym hitem w osiedlowych plotkach: że twój syn jest kiepskim mężem, czy że z ciebie była pamiętna beksa?
Wojciech zbladł i zapytał niepewnie:
Pani by tak nie zrobiła?
Barbara była jego nauczycielką w podstawówce, i wszyscy by jej uwierzyli, nawet jakby wymyśliła grubsze rzeczy. Plotki ucichną ale niesmak zostanie.
Zobaczymy, wszystko zależy od twojego zachowania mrugnęła Barbara.
Wojciech na chwilę poczuł się jak dzieciak z dziennika szkolnego, ale zaraz się otrząsnął i przyznał:
Zrozumiałem.
No to pięknie! roześmiała się Barbara. A teraz, w ramach rekompensaty za duszne rany, poproszę voucher do sanatorium dla mnie i Oli. I rozgłosisz wszystkim, że Ola wyjechała opiekować się babcią.
Wojciech rozważył temat cokolwiek osiągnął w życiu, dla Barbary zawsze był Wojtusiem od szóstek z plastyki. Próbować z nią walczyć nie miało sensu, ona każdego przejrzy i przenicuje na lewą stronę.
Będzie sanatorium, jak obiecałem przykleił wymuszony uśmiech. Proszę darować synowi, coś nie wyszło z tym wychowaniem
Co jest, to jest pokiwała głową Barbara. Idź, ucz dalej tego twojego Pawła. I pamiętaj, Wojtek: żyj po ludzku, nie pod publiczkę. Jak będziesz w porządku wobec ludzi, to i ciebie nikt nie osądzi.
Wojciech bez słowa kiwnął głową i znikł z mieszkania, a voucher do sanatorium zakupił od ręki. Relacja z Barbarą się nie zmieniła zawsze miał do niej szacunek. Zresztą Olę też zawsze lubił i żałował, że Paweł jej nie umiał uszczęśliwić.

Rozwód Oli z Pawłem sfinalizował się dopiero po roku. Oboje byli już wtedy w nowych związkach, więc wszystko odbyło się bez sensacji. Ola ponownie wyszła za mąż, żyje szczęśliwie z dwojgiem dzieci i babcię wzięła do siebie tak samo, jak kiedyś babcia ją.

A Marek On nie rozwiódł się z Niną, ale za to nadal mieszkał u mamy.