Rodzinna sobota

– Nie zaczynaj mi teraz o diecie! – krzyknęła z irytacją Weronika, wymachując widelcem z kawałkiem sernika. – I tak wiem, że jestem gruba!

– Weruniu, któż ci coś takiego powiedział? – próbowała ją uspokoić siostra Aneta. – Krysia tylko chciała podzielić się przepisem…

– A ja nie prosiłam! – przerwała Weronika. – Mam tego dość! Każdy weekend to samo – raz figura nie taka, raz fryzura niemodna, raz mąż do kitu!

Krystyna Chmielewska ciężko westchnęła i odstawiła filiżankę z herbatą. Sobotnie rodzinne spotkania w jej domu zamieniały się w prawdziwą próbę cierpliwości. Zebrały się wszystkie trzy córki z rodzinami, wnuki biegały po mieszkaniu, a dorośli zamiast spokojnej rozmowy urządzali kolejną awanturę.

– Dziewczynki, skończcie już – powiedziała zmęczonym głosem. – Sąsiedzi usłyszą.

– Niech słyszą! – nie ustępowała Weronika. – Może wtedy zrozumieją, jaką mam wspaniałą rodzinę!

Teresa, najstarsza z sióstr, zacięła usta i z przesadą odsunęła swój talerz.

– Próbujemy ci pomóc – powiedziała lodowatym tonem. – Ale jeśli nie chcesz…

– Nie chcę waszych rad! Żyję tak, jak żyję, i jest mi z tym dobrze!

Krystyna spojrzała na córki i po raz kolejny pomyślała, jak bardzo się różnią. Teresa w swoich czterdziestu ośmiu latach – surowa, zadbana, zawsze elegancka nawet w domu u matki. Pracuje jako księgowa w dużej firmie, mąż jest inżynierem, syn studiuje na uniwersytecie. Wzorcowa rodzina, przynajmniej na zewnątrz.

Aneta, średnia, trzydzieści dziewięć lat, łagodna i ustępliwa. Zawsze stara się wszystkich pogodzić, przypodobać każdemu. Pracuje jako przedszkolanka, mąż jest hydraulikiem, mają dwoje dzieci w szkole. Żyją skromnie, ale zgodnie.

A Weronika, najmłodsza, trzydzieści pięć lat, ale zachowuje się jak nastolatka. Wiecznie niezadowolona, wiecznie z kimś się kłóci. Wyszła za mąż późno, w trzydziestce, urodziła córeczkę, a teraz ciągle narzeka na życie.

– Babciu, gdzie są zdjęcia dziadka? – zapytał Kacper, syn Teresy, zaglądając do salonu. – Chcę pokazać Krzysiowi.

– W dużym albumie na półce – odpowiedziała Krystyna. – Tylko uważaj, żeby nic nie podrzeć.

Kacper skinął głową i pobiegł do kuzynów. Krystyna popatrzyła za nim i uśmiechnęła się. Wnuki przynajmniej cieszą, nie to co córki.

– Może przestańmy się kłócić? – zaproponowała Aneta. – Porozmawiajmy o czymś miłym.

– O czym miłym? – sarknęła Weronika. – O tym, jak Tereska ma wszystko wspaniale? Trzypokojowe mieszkanie, nowe auto, syn na uczelni…

– Co ma moje mieszkanie do rzeczy? – wybuchnęła Teresa. – Pracuję od rana do nocy, żeby to wszystko mieć!

– No tak, pracujesz – przeciągnęła Weronika. – A ja nie mam czasu pracować, mam małe dziecko.

– Malwinie skończyło się pięć lat, jakie małe! – nie wytrzymała Teresa.

– Dla ciebie pięć lat to dużo? Twój Kacper od dziesiątego roku życia sam się wszystkim zajmował!

Krystyna poczuła, jak zaczyna ją boleć głowa. Każda sobota wyglądała tak samo. Córki przychodziły do niej niby po to, by spędzić razem czas, a kończyło się na nerwach.

– Dziewczynki – powiedziała cicho – wasz tata nie chciałby was widzieć w takim stanie.

Na wspomnienie ojca wszystkie trzy siostry zamilkły. Stanisław zmarł trzy lata temu, a od tego czasu rodzinne spotkania stały się napięte. Jakby był tym, kto trzymał wszystkich w ryzach.

– Mamo, nie mów tak – szepnęła Aneta.

– Muszę – odparła Krystyna stanowczo. – Tak bardzo chciał, żebyście ze sobą żyły w zgodzie, wspierały się. A co wy robicie?

Weronika spuściła wzrok i zaczęła rozdrabniać ciastko na talerzu. Teresa poprawiła włosy i spojrzała przez okno.

– Mamo, nie kłócimy się specjalnie – powiedziała Aneta. – Po prostu… nie wiem… Mamy różne charaktery.

– Charaktery! – prychnęła Weronika. – Tylko ona ma taki charakter, żeby wszystkich pouczać!

– Ja nikogo nie pouczam! – oburzyła się Teresa. – Mówię tylko, jak można lepiej!

– Otóż to! A kto cię pytał, co jest lepsze?

Krystyna wstała od stołu i wyszła do kuchni. Tam panował kompletny chaos – brudne naczynia w zlewie, resztki jedzenia na stole, podłoga usłana okruchami. Odkręciła wodę i zaczęła myć talerze, próbując się uspokoić.

Za plecami usłyszała kroki.

– Mamo, pomóc ci? – to była Aneta.

– Nie, dam radę.

– Nie bądź taka. Z nami pójdzie szybciej.

Aneta wzięła ścierkę i zaczęła wycierać naczynia. W ślad za nią weszła Teresa.

– Mamo, przepraszam, że znów… – zaczęła, lecz Krystyna machnęła ręką.

– Już dobrze. Przywykłam.

– Nie przywykłaś, tylko znosisz – powiedziała Teresa. – Wszyscy to widzimy.

Do kuchni zajrzała też Weronika, ale nic nie powiedziała, tylko zaczęła zbierać okruchy ze stołu.

Przez chwilę pracowały w ciszy. Krystyna myła naczynia i myślała o tym, jak wszystko się zmieniło. Kiedy żył Stanisław, soboty były świętem. Opowiadał wnukom historie, grał z nimi w warcaby, a córki pomagały w domu i dzieliły się nowinami. Bez kłótni, bez pretensji.

– Mamo, pamiętasz, jak tata zabierał nas w soboty do parku? – zapytała nagle Aneta.

– Pamiętam – uśmiechnęła się Krystyna. – Huśtaliśmy się na karuzeli, jedliśmy lody.

– I jak nas fotografował przy fontannie – dodała Teresa. – Zawsze mówił: „Dziewczynki, uśmiechnijcie się, to na pamiątkę!”

Weronika podniosła wzrok znad stołu.

– A pamiętacie, jak mnie brał na barana? Byłam najmniejsza, nie sięgałam do huśtawki.

– Tak, pamiętam – skinęła głową Krystyna. – Piszczałaś z radości.

Zaczęły jej wilgotnieć oczy. Tak bardzo tęskniła za mężem, zwłaszcza w takich chwilach.

– Babciu, a co wy tu robicie? – zajrzała do kuchni Malwinka, córka Weroniki. – Mogę cDziewczyny spojrzały na siebie, w ich oczach błysnęło zrozumienie, a Krystyna pomyślała, że może właśnie dziś odnalazły to, co przez lata zgubiły – prawdziwą rodzinę.