Rodzicielska miłość. – Dzieci to kwiaty życia – mawiała mama. Tata zawsze dodawał z uśmiechem: –…

Dzieci to kwiaty życia mawiała mama. A tata, zawsze z uśmiechem, dorzucał:
Na grobie rodziców! trochę żartując z dziecięcych psot, humorków i wiecznego rozgardiaszu.

Ela z ulgą, ale i szczęściem odetchnęła, sadzając dzieci do taksówki. Milenka ma cztery lata, a Dawidek półtora. U dziadków spędzili fantastyczny czas były ciastka, przytulasy, bajki przed snem i pozwolenie na wszystko ciut więcej niż w domu.

Ela sama naprawdę ucieszyła się z tej podróży. Rodzice, siostry, kuzyni rodzinny dom przyjmował bez żadnych warunków czy wyjaśnień. Mamine pierogi, od których nie da się odmówić. Choinka, błyszcząca światełkami i dziwacznymi, ale pięknie staroświeckimi ozdobami. Długie, ale zawsze szczere toasty taty. Prezenty od mamy zawsze praktyczne, troskliwe i dawane z miłością.

Przez chwilę Ela poczuła się znowu dzieckiem. Chciało się po prostu powiedzieć:
Mamusiu, tatusiu, dziękuję, że jesteście!

W tym roku z Przemkiem postanowili zrobić rodzicom Eli wyjątkowy prezent. Nie z obowiązku, ale z wdzięczności. Za szczęśliwe dzieciństwo. Za opiekę i tyle wzruszeń w życiu Eli i jej sióstr. Za to, że rodzice pokochali Przemka, dali mu swoją córkę najcenniejszy skarb. Za ich wsparcie, za wiarę w ich życie, za obecność na każdym ważniejszym etapie.

Zawsze marzyłem, by kupić tacie samochód Przemek powiedział kiedyś cicho. Mój tata już na to nie doczekał.
Na chwilę zamilkł, po czym dodał pewnie:
Za to twojemu na pewno kupimy!
Ela uśmiechnęła się do męża z tym szczególnym spojrzeniem pełnym wdzięczności, szacunku i planów na przyszłość.

Jak było umówione, Ela przyjechała do rodziców z dzieciakami. Niosła przezroczyste pudełka z domowymi sałatkami, mięsem, ciastkami wszystko przygotowane własnoręcznie, z sercem.

Dawidek z dumą wręczył babci naręcze róż taki wielki, że kwiaty prawie przygięły malucha do ziemi. Ela rzuciła się tacie na szyję, obsypała go buziakami, wciągnęła znajomy, domowy zapach.

A gdzie Przemek? Czemu nie z wami? zaniepokoili się rodzice.
W tej chwili zadzwonił jej telefon.
To Przemek uśmiechnęła się Ela. Trochę się spóźni, prosi, żebyście zaczynali bez niego.

Dzieci już popędziły do salonu. Pod wysoką, pięknie ubraną choinką, poustawiane były paczki, na każdej napisane, kto jest adresatem i który prezent przyniósł Święty Mikołaj.

Najwięcej, wiadomo, dostała Milenka. W jednej paczce zaczarowana karoca Kopciuszka. W drugiej para białych koni z długimi złotymi grzywami. Były nawet kryształowe pantofelki dla księżniczki. I jeszcze tiulowa sukienka z bufiastą spódnicą, rękawiczki wyszywane brylancikami, kolorowe ozdoby, zaczarowane lusterko, dziecięcy zestaw do malowania, książki, przybory plastyczne…

Dawidek dostał wielką paczkę z kilkupiętrowym garażem: małe, kolorowe samochodziki jeździły windą w górę, a potem zjeżdżały ze śmiechem po zakręconych torach. W innych pudełkach był jeszcze ogromny dinozaur z podświetlanymi oczami, łuk ze strzałami, suchy basen z mnóstwem kulek, kosmiczny blaster mieniący się barwami. No i cała góra kolorowanek, kredek i magicznych pisaków.

O Eli też nikt nie zapomniał!
W maleńkim pudełeczku z kokardką czekały złote kolczyki z kamieniami iskrzyły się w blasku choinkowych światełek.

Na stole, dumnie na wielkiej paterze, leżało jej ukochane ciasto Mrowisko, z orzechami, rodzynkami, skórką pomarańczową i czekoladą. Bajka z dzieciństwa!

Pod choinką specjalnie odłożono prezenty dla Przemka. Kategorycznie zabroniono otwierać je bez ukochanego zięcia.

Ela z dziećmi rozdała też swoje prezenty: mamie perfumy znad Sekwany, a tacie srebrną bransoletę o nietypowym splocie. Milenka z powagą wręczyła dziadkom swój portret śmieszny, trochę w stylu poszukiwany, ale narysowany z taką miłością, że cała rodzina tylko śmiała się i rozczulała.

Najważniejszy prezent zostawili na deser!
Po pół godzinie, po pierwszych toastach i emocjach, kiedy wszyscy cieszyli się prezentami, Ela włożyła złote kolczyki. Zaiskrzyły w uszach, podkreślając jej radosne spojrzenie.

Milenka zerknęła bystro i nagle pyta:
Mamo, założyłaś te kolczyki, żebyś usłyszała, że ładnie wyglądasz?
Dokładnie dla tego Ela odpowiedziała szczerze.
Jesteś bardzo ładna! Milenka oznajmiła z całą powagą. I ja! I tata! I Dawidek też! i wszyscy znowu wybuchli śmiechem.
A nasz kochany zięć gdzie? Już czas, by się pokazał!

No i się zjawił! Zabłysła lampka przy furtce, rozsunęły się bramy, a na podwórko wtoczyła się nowiutka, biała bryka, z balonami przywiązanymi do lusterek i maski.

Cała rodzina wybiegła przed dom głośno, między śmiechem, z lekkim dreszczem od styczniowego mrozu.

Samochód stał przy bramie nowiuteńki, chromowany, pachnący nowością, cały w balonach.

Przemek wysiadł spokojnie, bez gadania, podszedł do taty Eli i podał mu kluczyki.
Dla pana Od serca.

Przytulili się po męsku, mocno, bez zbędnego patosu. Tata cofnął się o krok, z uśmiechem niedowierzania.
Dzieci kochane Jesteście pewni? słowa plątały mu się w gardle, jakby nie dowierzał.
Ale już go wsadzili do środka, posadzili za kierownicą. Przejechał dłonią po kierownicy, spojrzał na nowoczesną deskę rozdzielczą światełka prawie jak w statku kosmicznym. Cały środek pachniał luksusową skórą i obietnicą przyszłych podróży.

Tata przetarł oczy te same, które rzadko płaczą.
No pięknie tylko to potrafił powiedzieć. A potem uściski dla każdego dla Eli, Przemka, wnuków i żony.

Święta były naprawdę udane.
Wszyscy szczęśliwi. Przez dwa dni w rodzinnym domu serca dzieci i dorosłych były pełne radości. Ale na wszystko przychodzi czas trzeba było wracać do swoich czterech kątów.

Rano Przemek pojechał do pracy. Teść wiózł go nowiutkim samochodem dumny, pewny siebie, jakby nagle odjął mu się lat i zmartwień. Ela patrzyła za nimi z uśmiechem: prezent żył już swoim życiem, dokładnie jak planowali.

Po południu Ela z dziećmi zamówiła taksówkę. Walizki były lżejsze niż w dniu przyjazdu, ale serca znacznie cięższe od wzruszeń i szczęścia. Milenka jeszcze raz uściskała babcię, Dawidek pomachał dziadkowi, kurczowo ściskając swoją samochodzik na drogę.

Wsiedli do taksówki. Droga minęła spokojnie, dzieci szybko zmęczyły się i zasnęły wtulone w siebie na tylnym siedzeniu zadowolone, najedzone, szczęśliwe.

Przed samym domem Ela poprosiła kierowcę o postój przy małym sklepie spożywczym na rogu.
Na sekundę, muszę kupić pieluchy i coś do picia rzuciła.

Po pięciu minutach wyszła, wsiadła z powrotem… i serce podeszło jej do gardła.
Dzieci nie było!

Na przednim siedzeniu kierowca coś żartował z obcą dziewczyną.
Przepraszam, co tu się dzieje? Ela powiedziała powoli.
Dziewczyna obejrzała się błyskawicznie:
Kto to?! Co ona tu robi?!
Kierowca wzruszył ramionami:
Nie znam pani! i do Eli: Kim pani jest? Czego pani chce?
Zwariowaliście?! Gdzie są moje dzieci?!
Ty szujo! wrzasnęła dziewczyna. Masz dzieci?! i zaczęła go okładać torebką.
Co pan za ludzi do auta sadza?! Ela już krzyczała. Gdzie są moje dzieci?!

Przez kilka minut w samochodzie rozgrywała się istna afera: krzyki, pretensje, ręce w powietrzu, totalna niesprawiedliwość.
I nagle otwiera się drzwi Obcy facet zagląda do środka i spokojnie mówi:
Proszę pani, pani samochód stoi dalej. Pomieszała pani auta.

Świat stanął. Ela w ciszy, czerwona, zatrzasnęła drzwi, wybiegła i podbiegła do niemal identycznej jasnej taksówki stojącej kawałek dalej.
Otworzyła drzwi.

Na tylnym siedzeniu jej dzieci spały spokojnie. Dwa aniołki, nawet się nie ruszyły.

Ela odetchnęła, jakby wróciła właśnie znad przepaści. Wsiadła, zamknęła drzwi i rzuciła tylko:
Jedziemy

I wtedy parsknęła śmiechem. Prawdziwym, nerwowym, chyba oczyszczającym. Kierowca też zaczął się śmiać, ocierając łzy i wyraźnie ciesząc się, że wszystko skończyło się wesoło bez dramatu, ale za to z anegdotą na całe życie.

Ela popatrzyła na śpiące dzieci i wtedy poczuła taką zwyczajną, ważną rzecz: rodzice w codziennym życiu są czasem zmęczeni, zabiegani, śmieją się, czasem są roztargnieni. Ale niech tylko pojawi się cień zagrożenia i budzą się w nich lwy!

Bez wahania, bez zastanowienia, bez lęku. Tylko jeden instynkt bronić!
Tak wygląda miłość.
Cicha, codzienna ale nie do ruszenia, gdy chodzi o dzieci.