Rodzicielska miłość – Dzieci to kwiaty życia, mawiała mama, a tata śmiał się, dodając: „Na grobie własnych rodziców”, wspominając dziecięce psoty i hałas. Elżbieta, zmęczona, ale szczęśliwa, usadziła w taksówce Milenę (4 lata) i Dawidka (półtora roku), po cudownych chwilach u dziadków – z ciastkami, przytuleniami i „wolno trochę więcej niż w domu”. Elżbieta także cieszyła się wizytą: rodzice, siostry, siostrzeńcy, dom pełen miłości, mamine jedzenie, pachnąca choinka ze starymi bombkami, długie, wzruszające toasty taty, prezenty szyte na miarę, klimat dzieciństwa. W tym roku postanowili z mężem, Rusłanem, odwdzięczyć się rodzicom wyjątkowym prezentem – nie z obowiązku, lecz z wdzięczności za szczęśliwe dzieciństwo, zaufanie i wsparcie. Rusłan zwierzył się, że zawsze marzył o podarowaniu tacie samochodu – swojemu nie zdążył, ale teściowi już tak! Wzruszające Święta – prezenty,śród nich niespodzianka: nowy samochód dla taty, łzy szczęścia, rodzinne uściski, serdeczna atmosfera. Jednak i przygoda – Elżbieta, wracając z dziećmi, po krótkim postoju omyłkowo wsiada z powrotem do… nie swojej taksówki! Chwila grozy, krzyki, zamieszanie – aż rozbawiony przechodzień uświadamia pomyłkę. Znalezione bezpieczne dzieci i wybuch śmiechu. Rodzicielska miłość – zwyczajna, cicha, gorliwa, lecz w krytycznym momencie zamieniająca się w siłę lwa. Niepokonana, gdy chodzi o dzieci.

Dzieci to kwiaty życia mama zawsze to powtarzała, a tata żartobliwie dorzucał:
Na grobie swoich rodziców puszczając oczko, aluzja do dziecięcych wybryków, marudzeń i wiecznego hałasu.
Basia westchnęła zmęczona, ale jednocześnie szczęśliwa, usadzając dzieci w taksówce. Marysia miała cztery lata, a Staś półtora. Fantastycznie spędzili czas u dziadków: były ciasteczka, przytulasy, bajki i pozwolenia na troszeńkę więcej niż w domu.
Basia też odetchnęła pełnią piersi podczas tego pobytu. Rodzice, siostry, siostrzeńcy rodzinny dom przyjmował bez tłumaczenia, po prostu z otwartymi ramionami. Mamina kuchnia, której nie sposób odmówić. Choinka świecąca lampkami i dziwnymi, wzruszająco starymi ozdobami. Tato zawsze wygłaszał życzenia przy stole trochę rozwlekłe, ale wypływały prosto z serca. Prezenty od mamy przemyślane, potrzebne, z miłością.
Przez moment Basi się wydawało, że znowu ma kilka lat. Aż miała ochotę powiedzieć zwyczajnie:
Mamusiu, tatusiu, dziękuję, że jesteście!
W tym roku razem z Andrzejem postanowili przygotować wyjątkowy prezent dla jej rodziców. Nie z obowiązku, tylko z wdzięczności. Za szczęśliwe dzieciństwo, za troskę i miłość, którymi byli otoczeni Basia i jej siostry. Za zaufanie, jakim obdarzyli Andrzeja, przekazując mu najcenniejszy skarb swoją córkę. Za wsparcie, za wiarę w ich wybory, za obecność przy każdym ważnym etapie.
Zawsze marzyłem, żeby sprezentować tacie samochód wyznał kiedyś Andrzej zupełnie cicho. Ale mój tata już nie doczekał tej chwili.
Po chwili dodał stanowczo:
Ale twojemu tacie podarujemy na pewno!
Basia tylko się uśmiechnęła, patrząc na męża z takim uczuciem, że aż słowa stawały w gardle tyle w tym było wdzięczności, szacunku, przyszłości.
Jak było umówione, Basia przyjechała z dziećmi do rodziców. Dzierżyła w rękach przezroczyste pudełka z domowymi sałatkami, kawałki mięsa, słodkości wszystko zrobione od serca.
Staś z dumą wręczył babci bukiet róż tak ogromny, że niemal przewyższał chłopca. Basia przytuliła tatę, ucałowała go i wciągnęła znajomy, ciepły zapach domu.
A gdzie Andrzej? Czemu bez niego? zatroskali się rodzice.
W tym momencie Basi zadzwonił telefon.
To Andrzej zaśmiała się. Trochę się spóźni, kazał zaczynać bez niego.
Dzieci już biegły do salonu. Pod wspaniałą, wysoką choinką leżały pudełka i pudełeczka z karteczkami: komu dany prezent przyniósł w tym roku Gwiazdor.
Marysia oczywiście nie miała sobie równych w liczbie upominków. W jednym pudełku czarodziejska kareta Kopciuszka. W innym parka cudnych białych koni z długimi, złotymi grzywami. Nawet pantofelki kryształowe dla samej księżniczki! Sukienka, lekka jak mgiełka, z rozkloszowaną spódnicą i długie rękawiczki wyszywane cekinami. Biżuteria, magiczne lusterko, zestaw dziecięcych kosmetyków, różne kreatywne zestawy i książki
Staś dostał ogromne kartonowe opakowanie z wielopoziomowym parkingiem małe bryczki podjeżdżały windą na górę i zjeżdżały z radością po spiralnych zjazdach w dół. Do tego w pudłach znalazły się wielki dinozaur ze świecącymi oczami, łuk ze strzałami, suchy basenik i cały worek kolorowych piłeczek, świecąca na wszystkie barwy broń kosmiczna oraz oczywiście stos kolorowanek i magicznych pisaków.
O Basi też nie zapomnieli!
W małym pudełeczku z kokardką kryły się złote kolczyki z drobnymi kamyczkami lśniły, odbijając światło choinki.
Na stole zaś, na olbrzymim półmisku, dumnie prezentowało się jej ulubione ciasto Mrowisko z orzechami, rodzynkami, kandyzowaną skórką i wiórkami czekolady. Takie jak w dzieciństwie.
Pod choinką osobno czekały pudełka dla Andrzeja. Surowo zabronili je otwierać bez ukochanego zięcia.
Basia z dziećmi uściskała rodziców i wręczyła prezenty: mamie flakon prawdziwych francuskich perfum, tacie srebrną bransoletę o nietypowym splocie. Marysia z powagą podarowała portret babci i dziadka trochę śmieszny, nieco jak zdjęcie poszukiwanych przez milicję, ale tak ciepły, że wszystkim zakręciły się łzy ze śmiechu.
Ale główny prezent był jeszcze przed nimi!
Po około pół godzinie, po pierwszych toastach, gdy już wszyscy ochłonęli i przeglądali prezenty, Basia włożyła kolczyki. Błyszczały w uszach, podkreślając jej szczęśliwe oczy.
Marysia spojrzała uważnie i nagle pyta:
Mamusiu, założyłaś te kolczyki, żebyśmy zauważyli i powiedzieli Ci, jaka jesteś śliczna?
Tak, kochanie, dokładnie po to szczerze odparła Basia.
Jesteś przepiękna! ogłosiła z całą powagą Marysia. I ja też! I tata! I nawet Staś! wszyscy znów się roześmiali.
Gdzie ten nasz ukochany zięć? Czas, żeby już się zjawił!
No i zjawił się. Zawyła klakson, rozsunęła się brama i na podjazd wjechał duży, biały samochód, lśniąc zupełną nowością.
Wszyscy wybiegli na dwór roześmiani, przemieszani, trochę zmarznięci od lekkiego mrozu.
Przy bramie stała ona nowiutka, błyszcząca, z balonikami przy lusterkach i masce.
Andrzej wysiadł, podszedł do taty Basi, wręczył mu kluczyki:
To dla was Z całego serca.
Objął go mocno, serdecznie, męsko bez sztucznego patosu. Ojciec odsunął się krok, nieco oszołomiony.
Co wy, dzieci, wymyśliliście Ja nie mogę urywały mu się słowa, jakby bał się powiedzieć je na głos.
Ale już go podprowadzili, posadzili na miejscu kierowcy. Przeciągnął ręką po kierownicy, spojrzał na rozświetloną deskę rozdzielczą prawie jak z innej planety. Wnętrze pachniało nowiutką skórą i przygodą.
Tata otarł oczy te, które rzadko wiedzą, co to łzy.
No, zaskoczyliście mnie tylko tyle zdołał wyszeptać. A potem, po kolei, uściskał wszystkich: Basię, Andrzeja, wnuki i żonę.
Tak minęły święta.
Wszyscy naprawdę byli szczęśliwi. Te dwa dni w rodzinnym domu wlały radość zarówno w dziecięce, jak i dorosłe serca. Ale wszystko ma swój czas trzeba było wracać do codzienności.
Rano Andrzej pojechał do pracy. Teść odwiózł go już swoim nowiutkim autem pewny siebie, dumny, jakby odjął sobie kilka lat i zmartwień na raz. Basia patrzyła za nimi i uśmiechała się pod nosem: prezent żył swoim życiem, dokładnie tak, jak sobie wymarzyli.
Po południu Basia spakowała z dziećmi walizki, zamówiła taksówkę. Bagażu mniej niż przy przyjeździe, ale serca pełniejsze. Marysia jeszcze mocno przytuliła babcię, Staś pomachał dziadkowi, ściskając mocno w dłoni swoją bryczkę na drogę.
Wsiedli do taksówki. Podróż minęła spokojnie, dzieci zmęczone szybko zasnęły, przytulone, najedzone, szczęśliwe.
W drodze do domu Basia poprosiła kierowcę, żeby zatrzymał się przy małym sklepie przy drodze.
Tylko na minutkę. Muszę wziąć pampersy i wodę powiedziała.
Po pięciu minutach wróciła, wsiadła do samochodu i nagle serce jej zamarło.
Dzieci zniknęły!
Na przednim siedzeniu kierowca swobodnie gawędził z jakąś obcą dziewczyną.
ZARAZ, CO JEST Basia wydukała wolno.
Dziewczyna odwróciła się gwałtownie:
Przepraszam, KIM PANI JEST?! Co pani tu robi?!
Kierowca wzruszył ramionami:
Nie wiem! po czym do Basi: Kim pani w ogóle jest? O co chodzi?
Co wy wyprawiacie?! Gdzie są moje dzieci?!
Ty zbóju! dziewczyna aż zapiszczała. Jeszcze masz dzieci? zaczęła go okładać torebką.
Ty każdego do auta wpuszczasz?! już krzyczała Basia. Gdzie dzieci, pytam?!
W ciągu trzech minut wybuchł w aucie prawdziwy chaos: wrzaski, oskarżenia, wymachiwanie rękami i świadomość, że świat totalnie zwariował.
Aż nagle otwiera się drzwi Podchodzi jakiś mężczyzna, spokojnie mówi:
Proszę pani To nie wasz samochód. Pani auto jest kawałek dalej.
Wszystko zamarło. Basia bez słowa, z furią, wyskoczyła z auta i podbiegła do identycznej jasnej taksówki stojącej z przodu.
Otworzyła drzwi.
Na tylnym siedzeniu smacznie spały jej dzieci. Dwa aniołki nawet się nie poruszyły.
Basia odetchnęła, jakby wróciła właśnie znad przepaści. Wsiadła, zamknęła drzwi i mruknęła:
Jedźmy
I nagle wybuchła śmiechem. Prawdziwym, nerwowym, uwalniającym. Kierowca też zaczął się chichrać, ocierając łzy oboje cieszyli się, że skończyło się tylko na zabawnej historii.
Basia spojrzała na śpiące dzieciaki i nagle jasno poczuła jedną rzecz: rodzice na co dzień bywają zmęczeni, rozkojarzeni, uśmiechnięci, łagodni. Ale wystarczy iskra zagrożenia i w ciągu sekundy budzi się w nich lew!
Nie zadają pytań, nie kalkulują, nie boją się. Liczy się jedno chronić!
Taka właśnie jest rodzicielska miłość.
Cicha, dopóki wszystko w porządku, i potężna w chwilach próby.