Rewanż na niewiernego męża

Tamta noc podzieliła życie Asi na „przed” i „po”.
– Rozumiesz, Asiu, poznałem inną. Pasujemy do siebie idealnie. Romantycznie! Nie tak jak u nas – raz na ruski rok – oznajmił Krzysiek, ściągając z palca obrączkę.

Mówił to z ironicznym uśmieszkiem, jakby problem leżał wyłącznie po jej stronie. Asia wysłuchała w milczeniu. Nie błagała, nie płakała, nie zatrzymywała. Puściła.

– Nic nie będziemy dzielić. Mieszkanie moje, kupione przed ślubem, samochód też. Psa tym bardziej nie oddam. Choć wzięty w małżeństwie, to moja odskocznia – dodała chwilę później.

– Nawet mi go nie żal. Zabieraj. Ale mieszkanie i auto bym podzielił.

– Gdybyś na nie łożył – przerwała Asia. – A tak… no cóż.

Krzysiek próbował coś udowadniać, ale ostatecznie wyszedł. A ona została – z psem, Burem, i z pragnieniem zemsty. Za wszystko.

Asia ciężko przeżywała zdradę.
– Chyba już nigdy nikomu nie zaufam – zwierzała się przyjaciółce.

– Nie rozumiem, jak mogłaś go tak łatwo wypuścić. Trzeba było go przycisnąć.

– Jak?

– Przytrzymać, a potem rzucić.

Asia tylko wzruszyła ramionami.

– Zemsta to danie, które podaje się na zimno. Poczekaj, niedługo się pojawi.

– Skąd ta pewność?

– Bo byliście razem siedem lat, a ta Kinga to tylko przelotny romans z siłowni. I młodsza o 15 lat. W końcu zrozumie, co zrobił.

I tak się stało.

Nie minęły trzy miesiące, a Krzysiek znów się pojawił.

– Jesteś w domu? Akurat przejeżdżam, wpadnę.

– Po co?

– Zostawiłem u ciebie ulubiony parasol. Jesień za pasem, przyda się.

– No to zabieraj… – Asia nie protestowała, pozwalała byłemu przeszukiwać szafy w poszukiwaniu zapomnianych „skarbów”. Patrzyła, jak się męczy, jak szuka pretekstu, by wrócić.

Gdy ostatni gwóźdź został zabrany, Krzysiek znalazł nowy powód:

– Asiu, zaraz przyjadę. Czekaj.

– Coś jeszcze zapomniałeś? – zdziwiła się Asia, zacierając ręce z satysfakcją, że były mąż zachowuje się dokładnie tak, jak przepowiedziała przyjaciółka.

– Burego dawno nie widziałem. Stęskniłem się. Pewnie on też.

– Bur? Za tobą? Chyba żartujesz! Myślisz, że psy i kobiety czekają na tych, którzy je zdradzili?

– I tak przyjadę. Kinga zamknęła drzwi na klucz, którego nie mam, i pojechała na fitnessowy zlot. Muszę gdzieś przespać tę noc.

– Hotel ci w głowie?

– Ale… chociaż na kolację?

– Dobrze – uległa Asia.

Krzysiek przyjechał.

– Twoje ziemniaki z grzybami… za nie sprzedałbym duszę! – wychwalał kuchnię byłej żony. – U Kingy wszystko jakieś… bez smaku. Wiecznie na diecie. Poprosiłem o usmażenie ziemniaków, to się darła! Że jestem gruby…

Asia wybuchnęła śmiechem. Były mąż wyglądał żałośnie. W trzy miesiące „wspaniałego” związku nie tylko schudł – wyglądał, jakby się skurczył. I postarzał o dobre dziesięć lat.

– Jedz. Powinieneś wręcz przytyć – powiedziała, krojąc duży kawałek mięsa dla Burego. Krzysiek śledził wzrokiem ten kąsek i pomyślał, że pies Asi je lepiej niż on u Kingi.

– Czas na ciebie – oznajmiła Asia, widząc, że były najadł się i rozsiadł przed telewizorem. Jak za dawnych lat.

– Daj odpocząć! Dawno nie miałem tak miłego wieczoru.

– Mam inne sprawy na głowie niż ty. Wybacz.

– Co?! – Krzysiek zmrużył oczy. Nie mieściło mu się w głowie, że jego „wierna” Asia mogła znaleźć kogoś innego.

– Mam randkę – rzuciła, obserując jego reakcję.

– Z kim?

– Nie twój interes. Zwolnij miejscówkę. I kanapę. Będzie nam potrzebna.

Twarz Krzysztofa wydłużyła się. Musiał jednak zebrać się w sobie i wyjść. Liczył, że Asia z sentymentu „udostępni” mu nie tylko kanapę, ale i odrobinę dawnej czułości.

Pakując się, rzucił jeszcze:

– Kłamiesz, Asia. Nikt do ciebie nie przyjdzie.

– A to czemu?

– Gdyby przyszedł, dawno naprawiłby kran. Żaden porządny facet nie zostawiłby ukochanej kobiety z cieknącą wodą.

– A moi mężczyźni przychodzą nie po to, by naprawiać krany, tylko dla przyjemności. Więc marsz, Krzysiu. Naprawiaj u Kingi. Tylko coś mi mówi, że tam już wszystko jest do wyrzucenia. Ten kran u mnie zaczął przeciekać jeszcze za twoich rządów. A ty nawet nie kiwnąłeś palcem.

– Nie umiem. Za to w innych rzeczach jestem dobry.

– Nie dotrzymasz kroku mojemu nowemu – powiedziała Asia i zatrzasnęła drzwi przed nosem Krzysztofa.

Przez wizjer obserwowała, jak kręci się pod drzwiami, w końcu odchodzi.

Zadzwonił po dwóch dniach.

– Czego chcesz?

– Tęsknię. Byliśmy razem tyle lat. To chyba nawyk.

Gdy na początku Asia cieszyła się, że były jęczy na Kingę, że przychodzi i znów od niej zależy, że widzi, jak sobie świetnie radzi bez niego… teraz zaczynał ją wkurzać. Z każdą wizytą czy telefonem uświadamiała sobie, że uczucia zniknęły. Nie czuła nawet nienawiści. Zemsta straciła smak.

– Co robić? Jak się go pozbyć? – spytała przyjaciółki.

– Zemścić się. Czas nadszedł.

– Wiesz co, kochanie… On już sam się ukarał. Z Kingą jest nieszczęśliwy, a ja nie chcę go brać z powrotem, nawet po to, by potem rzucić.

– W takim razie ignoruj. Nie wpuszczaj, nie odbieraj.

Asia postanowiła spróbować… ale było tylko gorzej. Krzysiek obudził w sobie instynkt zdobywcy. Zrozumiał, że „zapasowe lotnisko” się zamyka.

Zaczęły się telefony z różnych numerów. Czekanie pod drzwiami. Wizyty w pracy z kwiatami.

– Krzysiu, przestań. Naprawdę mam nowe życie – Asia była w szoku. Gdyby pół roku temu powiedziano jej, że były mąż będzie się tak zachowywał, nie uwierzyłaby.

Teraz z Burym chodziła na spacery w innej dzielnicy, by Krzysiek nie mógł ich namierzyć.

– Możesz się u mnie zatrzymać – zaproponowała przyjaciółka.

– A miesz”Minęło pół roku, gdy Asia, spacerując z Burym po parku, spotkała Michała, który tym razem przyszedł nie naprawiać kranu, lecz zaprosić ją na kawę – i tym razem oboje wiedzieli, że to nie będzie tylko gra.”