Razem z moją 86-letnią mamą dzielimy codzienność – samotne urodziny, brak przyjaciółek i krewnych, ciche wieczory przy herbacie oraz wspólne wsparcie w trudach życia na emeryturze

Mieszkam razem z moją mamą, Zofią. Mama ma już 86 lat.

Tak się potoczyło moje życie, że nigdy nie założyłem rodziny i nie mam dzieci. Wszystko ułożyło się dość nietypowo. W tym roku skończyłem 57 lat. Urodziny obchodziłem niedawno, zupełnie skromnie tylko z mamą. Nie miałem kogo zaprosić. Brakuje mi bliskich przyjaciół, a nasza rodzina od lat jest bardzo mała, właściwie ogranicza się do nas dwóch.

Żyjemy razem i jesteśmy dla siebie wsparciem na co dzień. Mama mimo wieku trzyma się dzielnie. Co prawda jej zdrowie nie jest już tak dobre, ale nie traci pogody ducha. Nawet sama codziennie wychodzi na niedługi spacer po okolicy. Martwię się, co stanie się ze mną, gdy jej zabraknie, ale staram się nie myśleć o tym zbyt często.

Jestem już na emeryturze, ale dorabiam jeszcze do emerytury, bo nasze świadczenia ledwo wystarczają na codzienne wydatki. Nie narzekam jednak, ważne dla mnie jest to, że mogę być z mamą. Wiem, że wielu ludziom żyje się znacznie trudniej są tacy, którzy nie mają własnego kąta, żadnej rodziny, a z pieniędzmi też różnie bywa.

Nasze życie jest ciche, spokojne. Wieczorami pijemy herbatę lipową, dziergam skarpetki na drutach, oglądamy polskie seriale i stare filmy. W weekendy czasem piekę sernik albo szarlotkę i zapraszamy sąsiadów Jadwigę i Mariana. Przynoszą czasem ogórki ze swojego ogródka, opowiadają o wnukach, śmieją się do łez. Lubię słuchać tych opowieści i cieszyć się razem z nimi. Modlę się, żeby los był łaskawy dla mnie i mamy, żeby nie dopadły nas żadne poważniejsze kłopoty.

Tak właśnie płynie nasze życie. Chciałbym, żeby trwało to jak najdłużej, bo doceniam każdy wspólny dzień. Nauczyłem się, że szczęście tkwi w drobiazgach w rozmowie przy herbacie, zapachu domowego ciasta i obecności ukochanej osoby tuż obok.