Razem z mężem oddaliśmy nasze mieszkanie synowi i wyprowadziliśmy się na wieś. On zamieszkał z teści…

Ja i mój mąż oddaliśmy nasze mieszkanie synowi, a sami przeprowadziliśmy się na wieś. On sam z żoną teściowej mieszka, a nasze mieszkanie wynajął.

Pobraliśmy się z mężem, kiedy mieliśmy po 23 lata. Co więcej, już wtedy byłam w ciąży. Oboje skończyliśmy studia, kierunek pedagogika. Nie pochodzimy z bogatych rodzin. Nie miałam żadnego wujka z Ameryki ani taty z grubym portfelem wszystko, co mamy, wypracowaliśmy sami.

Do pracy poszliśmy wcześnie, praktycznie zaraz po studiach. Syn od urodzenia był karmiony mlekiem modyfikowanym bo i stres, i dieta studencka robiły swoje. Prawdziwe mleko matki to była w naszym przypadku opowieść z kategorii fantastyki naukowej. Prawie mając 11 miesięcy, synek poszedł do żłobka. Tam nauczył się jeść łyżką, korzystać nocnika i spać bez kołysania. A my z mężem ciągle w biegu praca, praca, praca.

Na początku żyliśmy w kawalerce wynajętej, potem udało się kupić jednopokojowe, a na końcu dozbieraliśmy na dwa pokoje. Ale ponieważ z natury jesteśmy ludźmi ziemi (taki podlaski patriotyzm lokalny!), zapragnęliśmy swojego kawałka pola i kilka lat temu kupiliśmy działkę. Mąż, typowy złota rączka, wybudował na niej mały, dwupokojowy domek cegła po cegle. Kuchenka była, działka wypoziomowana, meble kupione. Żyć, nie umierać.

Wszystko szło świetnie. Mamy po 46 lat i dopiero zaczęliśmy żyć naprawdę dla siebie. Ale, niestety, los to los. Syn, ledwo 23 wiosny skończył, też zamarzył o ślubie. Nasza synowa z tych bardziej ustawionych” rodzina zamożna, oboje z synem studiowali prawo. Wzięli i zorganizowali wesele. I tak się zaczęło: chcę drogi hotel, limuzynę, podróż poślubną, własne mieszkanie.

Od kiedy urodził się syn, miałam dziwne wrażenie, że nie okazujemy mu wystarczająco miłości. Szybciej do żłobka, szybciej do szkoły bo wiecznie byliśmy zajęci. Jak to nauczyciele cudzym dzieciom poświęcasz godzinę po godzinie, a w domu własny potomek zadowala się resztkami uwagi. Babcia i dziadek na końcu świata, więc syn rósł na samouka. Za to starałam się to rekompensować rzeczami drogie zabawki, foteliki, markowe ubranka, studia płatne, a na osiemnastkę samochód (skromny, ale jego!).

No i teraz zdecydowaliśmy z mężem, że synowi pomożemy. Oddaliśmy mu wszystkie odłożone złotówki na wesele. Po konsultacji stwierdziliśmy: dajmy mu w prezencie mieszkanie, niech nie klepie biedy jak my! Rodzice synowej też coś dorzucili, ale u nich to wszystko dla córki: futra, biżuteria, luksusy bez końca. Generalnie żyją w wypasionej, trzypiętrowej willi. Samochody jak z salonu, meble klasa premium deluxe.

Z czasem syn coraz bardziej się oddalał. Na początku odwiedzał raz w miesiącu, potem nawet nie dzwonił. Ciocia zorganizowała mu etacik w dobrej spółce, więc się ustawił.

I nagle w sklepie na bazarku spotkaliśmy sąsiadkę, która mimochodem rzuciła: A synowa z synem już dawno u was nie mieszka, oddali mieszkanie w najem! Teraz z teściową mieszkają! Mój mąż prawie zemdlał, musiałam go zbierać z warzywniaka. Od razu zadzwoniłam do syna, a on z grubej rury: Przecież sami daliście nam to mieszkanie! Stwierdził, że byliśmy zawsze biedni, więc on tylko korzysta z życia. Krzyczał, że był najgorszy z całej rodziny. Zarzucił nam, że pozwoliliśmy mu i żonie żyć lepiej niż nam samym. I dorzucił, że wstydzi się, bo mieszka u teściowej na krzywy ryj, a jego rodzice są ledwie nauczycielami.

Dość tego! Z mężem postanowiliśmy powalczyć z niesprawiedliwością i egoizmem. Skonsultowaliśmy się z prawnikiem okazało się, że bez aktu notarialnego darowizny syn nie miał prawa wynajmować mieszkania. Właścicielem nadal byłam ja wynajął więc lokal jak typowy cwaniak, łamiąc prawo.

Postanowiliśmy jednak nie pozywać syna. Daliśmy wynajmującym czas na wyprowadzkę, wszystko wyjaśniliśmy. Okazało się, że byli mili, przyjęli to spokojnie, wyprowadzili się bez marudzenia. Wróciliśmy z mężem do mieszkania. Kontaktów z synem nie mamy żadnych. Mąż chodzi obrażony jak paw, ja trochę mniej, ale też boli. Może kiedyś nam minie i się pogodzimy, a na razie… życie toczy się dalej, nawet jeśli nie tak, jak to sobie wyobrażaliśmy.