Razem z mężem oddaliśmy mieszkanie naszemu synowi i przeprowadziliśmy się na wieś. On zamieszkał z t…

Ja i mój mąż oddaliśmy mieszkanie synowi i przenieśliśmy się na wieś. On zamieszkał u teściowej, a nasze mieszkanie wynajął.

Z mężem pobraliśmy się, gdy mieliśmy po 23 lata. Zresztą, byłam już wtedy w ciąży. Oboje skończyliśmy uniwersytet, studiowaliśmy pedagogikę. W domach nie brakowało nam miłości, ale już pieniędzy i owszem. Nie mieliśmy w rodzinie żadnego zamożnego wujka czy taty, więc wszystko osiągnęliśmy własną pracą.

Do pracy ruszyliśmy wcześnie. Syn był karmiony sztucznie praktycznie od narodzin nie wiadomo, czy to przez stres, czy przez dietę studencką, ale mleko matki nie chciało współpracować. Gdy miał 11 miesięcy, trafił do żłobka, gdzie nauczył się jeść łyżką, korzystać z nocnika i spać bez kołysania. A my? Praca, praca i jeszcze raz praca.

Najpierw wynajmowaliśmy kawalerkę, potem było skromne M2, aż w końcu odłożyliśmy na własne dwupokojowe gniazdko. Jako ludzie z prowincji ciągnęło nas do ziemi, dzięki czemu kilka lat temu kupiliśmy małą działkę. Mąż, cegła po cegle, postawił tam domek z dwoma pokojami. Kuchenka, równy ogródek, meble żyć nie umierać.

I wszystko było dobrze. Niech się człowiek tylko cieszy życiem! Mamy 46 lat, dopiero zaczynamy żyć dla siebie. Ale w genach coś siedzi, bo nasz syn też postanowił się ożenić w tym wieku, co my. Synowa pochodzi z bogatej rodziny, oboje studiowali prawo. On i ona uznali, że już czas na ślub. I zaczęło się…

Chciała drogą restaurację, limuzynę, podróż poślubną, osobne mieszkanie obowiązkowo.

Od urodzenia syna stale się obawiałam, czy dajemy mu wystarczająco dużo miłości. Najpierw żłobek, potem przedszkole, w końcu szkoła. Zawsze w biegu, trochę jak to nauczyciele wiecznie zajęci cudzymi dziećmi. Nasz miał dzięki temu więcej czasu dla siebie. A dziadkowie mieszkali daleko. Próbowaliśmy mu to zrekompensować materialnie drogie zabawki, wygodne fotele, modne ubrania, płatne studia i pierwsze auto na 18-te urodziny.

A teraz postanowiliśmy mu jeszcze pomóc na starcie. Oddaliśmy wszystkie oszczędności na wesele. Po naradzie z mężem wręczyliśmy mu klucze do mieszkania. Niech się chłopak nie tuła jak my pomyśleliśmy. Rodzice synowej też się dorzucili, ale u nich to futra, biżuteria i inne szaleństwa. Cała rodzina zamożna, dom trzy poziomy, meble jak z katalogu, luksusowe samochody.

Stopniowo nasz syn oddalał się od nas. Potem wpadł raz na miesiąc i przestał dzwonić wcale. Szwagier załatwił mu pracę w firmie.

Pewnego razu spotkaliśmy na targu sąsiadkę, która szepnęła, że nasz syn od dawna nie mieszka w naszym mieszkaniu. Z synową od miesięcy zaszył się u teściowej, a nasze mieszkanie wynajął! Mąż się prawie rozchorował. Uspokoiłam go, złapałam za telefon i dzwonię do syna. Usłyszałam tylko niemiłe słowa powiedział, że daliśmy im mieszkanie, więc teraz jest ich. Twierdził, że i tak zawsze byliśmy biedakami. Krzyczał, że on zawsze wszystko miał najgorzej. Zarzucił nam, że pozwoliliśmy im lepiej żyć niż nam samym; mówił, że wstydzi się, że jest darmozjadem u teściowej, a my tylko zwykli nauczyciele.

Zdecydowaliśmy z mężem walczyć o swoje i o… sprawiedliwość. Poszliśmy do prawnika. Okazało się, że skoro nie zrobiliśmy formalnej darowizny, nasz synek nie miał prawa wynajmować mieszkania, bo prawo do wynajmu ma tylko właściciel.

Nie pozwaliśmy go jednak do sądu. Wynajmującym daliśmy miesiąc na wyprowadzkę. Ludzie byli zaskakująco wyrozumiali spakowali się bez słowa w terminie. My wróciliśmy do starego mieszkania ale kontaktu z synem brak. Mąż pełen żalu, ja też. Może z czasem do siebie wrócimy. A może skończy się na tym, że wszyscy w rodzinie mają gorsze relacje niż komornik z dłużnikiem tak to już w polskich rodzinach bywa.