Randka w ciemno – odkrywanie miłości w nieoczekiwanym stylu

Po kłótni z Olą Grzegorz czuje się trochę winny. Po rozwodzie z żoną zaczyna spotykać się z Olą, swoją koleżanką z pracy, ale nie jest to cisza i spokój. Ola jest porywcza i zawsze znajduje pretekst do sprzeczki.

Mógłbym nie rozwijać tej sprawy, ale już mam dość kaprysów Oli myśli, wracając do domu po pracy swoim samochodem. Gdybyśmy pokłócili się w cztery oczy, byłoby łatwiej, a tak robi się hałas w biurze, a koledzy się śmieją. Chociaż wszyscy zastanawiają się, co w niej takiego znalazłem. Dobrze, że usunąłem jej numer

Wieczorem Grzegorz odpoczywa, je kolację, zagląda w telefon i przelatuje wzrokiem po ekranie telewizora, leżąc na kanapie. Ma na sumieniu lekki niepokój.

Jego siostra, Jadwiga, już śpi, gdy telefon nagle dzwoni. Dzwoni nieznany numer, a ona automatycznie odpowiada sennym głosem.

Tak?

Cześć słyszy męski, nieznany głos wciąż się gniewasz?

Nie odpowiada, choć jeszcze w półśnie, już rozumie, że to nie ona.

Przepraszam, wpadłem w gniew. Ale wiesz, robić scenę przy wszystkich jest niegrzeczne, i ja też się poczułem urażony. od razu usunąłem twój numer, a potem przypomniałem sobie, że znam go na pamięć. Przyjadę do ciebie.

Teraz? zagląda na zegarek, wskazówki wskazują pierwszą w noc.

Jadwiga chciałaby zasnąć i nie ma ochoty tłumaczyć, że numer jest pomyłką. To zajęłoby trochę czasu, więc mówi po prostu:

Przyjedź. rozłącza się.

Nie ma ochoty myśleć o tym mężczyźnie, ale uśmiecha się, pomyślna, że pewnie po prostu po drodze wrócił do swojej dziewczyny. Od razu zapada w sen.

Rano Jadwiga dopija kawę, myje filiżankę i wkłada ją do szafki, kiedy telefon znowu dzwoni.

O Boże, kto dzwoni tak wcześnie przed pracą? pomyśla, rozpoznając ten sam nieznany numer, który dzwonił w nocy.

Cześć słyszy ten sam głos.

Cześć.

Moją dziewczynę wyrzuciła mnie w nocy i zamknęła drzwi na nos informuje wesoło.

Widzę, że nie przejąłeś się tym od razu przechodzą na ty.

Tak, masz rację Ale teraz, jako porządną dziewczynę, musisz mi odszkodzić moralny szkodę.

Jadwiga wybucha śmiechem, potem zdziwiona.

Ja? Co ja mam tutaj zrobić? Należało lepiej zapamiętać numer.

Dlaczego nie powiedziałeś od razu, że się pomyliłeś?

Bo chciałam spać. Uprzejme osoby nie budzą dziewczyn w nocy.

Może się z tobą zgodzę, ale musisz mi umówić randkę

To już za dużo, zaczynam marzyć

A czemu nie? Przecież poznaliśmy się nocą, nie było to bez przyczyny.

Nie poznaliśmy się.

Więc ja Grzegorz. A ty?

Jadwiga odpowiada automatycznie.

Świetnie, podoba mi się twoje imię śmieje się Grzegorz spotkajmy się dziś wieczorem w kawiarni Szczęście o szóstej.

Boże, nie widziałeś mnie, a już proponujesz spotkanie Może jestem stara i straszna jak Baba Jaga.

Z głosu brzmisz młodo i pięknie żartuje Grzegorz i ja jestem w najlepszej formie. Poza tym jestem jasnowidzem, widzę wszystko Podobasz mi się już teraz.

Jadwiga roześmiewa się.

Po co więc pytałeś o imię?

No cóż, jasnowidze też się mylą. Co powiesz na randkę? Czekam w kawiarni Szczęście.

Nie, nie zamierzam się z tobą spotykać, jesteś zbyt pewny siebie i zarozumiały odrzuca.

Nie namawiam, ale gorąco polecam, masz czas do wieczora odłącza się.

Jadwiga jedzie do biura w lekkim zdumieniu.

Co to było? Kto to?

Cały dzień kręci się w biurze z dokumentami, jak wiewiórka w kołowrotku, przygotowując się do kontroli, wszystko musi być w porządku i zgodne z przepisami.

Jadwiga ma trzydzieści trzy lata i od dwóch lat jest po rozwodzie. Nie ma dzieci, mąż nie chciał ich mieć, choć ona nalegała. Ostatecznie zrozumiała, że nie może znieść, że mąż nie znosi dzieci. Kiedy odwiedziła ją młodsza siostra z bliźniaczkami, mąż od razu opuścił dom. Wieczorem wrócił i wykrzyknął:

Nie wytrzymam tych małych, ciągle piszczą, krzyczą, wkraczają wszędzie Powiedz siostrze, niech nie przychodzi, kiedy jestem w domu.

Po tym rozwiedli się bez żalu. W biurze nie ma czasu, by myśleć o Grzegorzu i jego porannym telefonie. Nie traktuje takich znajomości poważnie, a tym bardziej nie chce iść na randkę na ślepo.

Jadwiga, przynieś mi te dokumenty, które wczoraj pokazałaś mówi szef, Krzysztof, wchodząc do ich gabinetu. Coś mnie niepokoi

Jadwiga jest wśród przełożonych uznawana za solidną specjalistkę, więc Krzysztof obarcza ją trudnym zadaniem, wiedząc, że przyzna jej ładny premiowy bonus. Niektóre koleżanki, zwłaszcza kobiety, szepczą:

Co ona tak naprawdę robi, że nasz Borys, tak go nazywają, musi jej podawać papierki? Nie jesteśmy głupi A do tego premia jeszcze przychodzi.

Najbardziej oburzoną jest Renata, a jej odpowiedzi zawsze daje Tomasz:

Zazdrość to czarna sprawa, Renatko, sam nie potrafisz dokładnie policzyć. Nasz szef ma oczy jak sokół, widzi, kto na co stać.

O, i ty też? Co, na tej polskiej scenie światła przygasły?

Tomasz nigdy nie kłóci się z kobietami, po prostu wyjaśnia sytuację sprawiedliwie.

W końcu dzień pracy się kończy, Jadwiga z ulgą oddycha, dzień był bardzo produktywny. Siada na parkingu, wsiada do samochodu i rusza w drogę. Nie spodziewa się, że nagle wjedzie w stronę kawiarni Szczęście i zatrzyma się, nie wysiadając. Patrzy na przechodniów i klientów wchodzących do lokalu. Przed wejściem stoi młody mężczyzna z bukietem białych róż, odwrócony w stronę przejścia, jakby czekał, że przyjdzie dziewczyna.

Mężczyzna w końcu odwraca się do niej i Jadwiga jest zdumiona.

To Grzegorz, moja pierwsza miłość wykrzykuje.

Od tej chwili nie spotyka już Grzegorza.

W liceum Grzegorz podobał się jej jako starszemu chłopakowi. Był w klasie jedenaście, ona w dziewiątej. Wiele dziewczyn byłaby w nim zakochanych, otaczały go znajomi i koleżanki. On jednak nie zwracał uwagi na Jadwigę, bo była młodsza. Wtedy przyjaźnił się z Zuzanną, piękną i wyniosłą dziewczyną, której ojciec był burmistrzem miasta, więc miała wszystko lepsze.

Ciekawe, czy to Grzegorz czeka na kogoś, czy to ktoś inny, nie pamiętam jego głosu, nie rozmawiałam z nim. Po szkole wyjechał na studia. Nie spotkałam go od tamtej pory myśli Jadwiga. Zobaczę, kogo on czeka.

Grzegorz kręci głową, wyraźnie czekając kogoś, trochę nerwowy. Jadwiga powoli wychodzi z samochodu i podchodzi do kawiarni. Kiedy tylko zauważa dziewczynę zmierzającą do lokalu, szeroko się uśmiecha.

Nie pomyliłem się pomyślił to naprawdę ona. Taki obraz miał w głowie.

Podchodzi i podaje róże.

Jadwiga, te dla ciebie.

Skąd wiesz, że to właśnie ja? I skąd wiesz, że lubię białe róże?

Wyobrażałem sobie ciebie taką, a przy okazji przypomina mi się coś, co mnie w tobie przywodzi śmieje się Jadwiga. Co do róż, to intuicja, od razu wybrałem białe.

Nie przypomina mi się ciebie, wiem, że byłeś Grzegorzem i chodziliśmy razem do szkoły, ale byłam młodsza. Nie patrzyłeś wtedy na mnie.

Jadwiga, byłaś naszą najlepszą siatkarką w szkole, pamiętam twoje zagrywki, które rzadko były odbijane. Byłaś mała, w sensie wieku, ale podziwiałem cię wtedy. Teraz jesteś piękną kobietą, długie i smukłe nogi zawsze miałeś w pamięci dodaje, a ona zastanawia się, skąd pamięta jej nogi, pewnie z siatkówki, kiedy grali razem.

W kawiarni siedzą do późna, później rozjeżdżają się własnymi samochodami i umawiają się na kolejny wieczór. Od tej pory spotykają się, rozmawiają i trochę żałują straconego czasu.

Po pół roku Grzegorz i Jadwiga biorą ślub, a po roku mają piękną córeczkę i potem synka. Są szczęśliwi i ciągle wspominają szkolne lata. To nocne spotkanie na ślepo doprowadziło do szczęśliwego małżeństwa, choć kiedyś już się znali. Życie ich rozerwało, ale los wciąż łączy.