Randka przez przypadek

**Niespodziewane spotkanie**

Wyszedłem dziś z biura i głęboko wciągnął mnie chłodny, jesienny powietrze, pachnący spadającymi liśćmi. Było słonecznie i sucho – typowe babie lato. Noce już chłodne, ale w dzień można jeszcze nosić lekkie swetry i sukienki.

Szedłem, zastanawiając się, co zrobić najpierw – odebrać Julka z przedszkola i razem z nim pójść do sklepu, czy najpierw zrobić zakupy, a potem po syna? W „Biedronce” zawsze mają te małe zabawki przy kasie, a Julkuś na pewno zacznie marudzić, żeby coś dostać. A przed wypłatą pieniędzy i tak mało, a poza tym te zabawki interesują go tylko na pięć minut.

Spojrzałem na zegarek. Jeśli się pośpieszę, zdążę zrobić zakupy, wrzucić torby do domu, a dopiero potem biec po chłopca. Przyspieszyłem kroku.

Szedłem zamyślony, układając w głowie listę zakupów. Nie zapomnieć soli! Zawsze kończy się nagle. Dwa dni temu poszedłem specjalnie po sól, a wróciłem z pełnymi torbami, tylko bez niej. Powtarzałem sobie jak mantrę: sól, marchewka, mleko, masło… Byłem tak pochłonięty myślami, że nawet nie zauważyłem, gdy ktoś mnie zawołał.

— Krzysiek! Kowalski! — usłyszałem.

Zanim się zatrzymałem, zrobiłem jeszcze kilka kroków, dopiero potem odwróciłem się i spojrzałem na kobietę.

— Nie poznajesz? A kto przysięgał, że będziemy przyjaciółmi na wieki? — uśmiechnęła się.

Usłyszałem o przysiędze i domyśliłem się, kto to może być. Dopiero po chwili przypomniałem sobie szkolną koleżankę, Kasię Nowak. Nie była już tą chudą, czarnowłosą nastolatką, tylko elegancką, świetnie ubraną kobietą.

Kasia dołączyła do naszej klasy w drugiej podstawówki, usiadła obok mnie i do końca szkoły byliśmy nierozłączni. W ósmej klasie przysięgliśmy sobie wieczną przyjaźń. Życie nas rozdzieliło. Widocznie nic nie trwa wiecznie, nawet przyjaźń, a co dopiero miłość.

— Wyglądasz tak, jakbyś miał dziesięcioro dzieci na głowie — przyglądała mi się Kasia, zauważając moje zmęczenie i zwykłe, biurowe ubranie.

Ja też czułem, że przy niej wypadam blado.

— A ty, widzę, radzisz sobie świetnie — zmieniłem temat, żeby uniknąć pytań.

— Nie narzekam. Drugi raz zamężna. Dzieci jeszcze nie mam. A ty?

W jej głosie wyczułem smutek, więc nie drążyłem.

— Nie jestem żonaty, ale nie jestem sam. Mam syna — powiedziałem z dumą.

— Pewnie już kończy szkołę? Albo studiuje? — dopytywała się.

— Nie, jeszcze chodzi do przedszkola — uśmiechnąłem się.

— No nieźle! Byłeś taki przystojny, myślałam, że pierwszy się ożenisz. U nas wszyscy mają już dorosłe dzieci, a ty dopiero przedszkolaka. Ale ty zawsze byłeś skupiony na nauce, taki przykładny, nawet na dziewczyny nie patrzyłeś.

Uraziły mnie jej słowa i nie kryłem tego. Kasia zrozumiała, że przesadziła.

— No daj spokój, znasz mnie, zawsze gadam bez zastanowienia.

— Wybacz, muszę lecieć po syna — zrobiłem krok w bok, żeby ją wyminąć.

— Czekaj — Kasia wyciągnęła telefon — podaj numer, odezwiemy się, umówimy na kawę.

Wymamrotałem numer, żeby tylko się odczepić, pożegnałem się i ruszyłem w stronę przedszkola.

Ale Kasia nie zamierzała czekać. Już następnego dnia zadzwoniła i zaproponowała spotkanie w sobotę, w jakiejś neutralnej knajpce.

— Dobra, tylko sprawdzę, czy mama może posiedzieć z Julkiem. Oddzwonię — odparłem z rezygnacją.

„No i masz. Zmarnowany weekend. Co ja jej powiem? Że to bez sensu? Że nie mamy już nic wspólnego?” — myślałem, wybierając numer do mamy.

W sobotę spotkaliśmy się w modnej kawiarni. Nie byłem tu nigdy wcześniej, właściwie od urodzenia Julka nigdzie nie wychodziłem. Czułem się nieswojo. Kasia to wyczuła, zamówiła wino, żebym się rozluźnił. Wino było dobre. Piliśmy i wspominaliśmy szkołę, kolegów. Kasia wiedziała wszystko o każdym — kto się z kim ożenił, co robi, ile ma dzieci…

Słuchałem i piłem. Gdy wspomnienia się skończyły, Kasia zmieniła temat.

— Słuchaj, moja koleżanka z pracy ma syna, w naszym wieku. Mirek narzeka, że całe dnie spędza przed komputerem. Programista. Żadnych złych nawyków, zarabia dobrze. W sumie dobry kandydat. A moja koleżanka marzy o wnukach. Rozumiesz? Powinniśmy was przedstawić.

— Nie trzeba mnie z nikim przedstawiać — ostro postawiłem kieliszek. — Wyglądam, jakbym był gotów na cokolwiek? Nawet na faceta, którego własna matka chce się pozbyć?

— Nie odmawiaj od razu. Nie widziałeś go nawet — próbowała mnie uspokoić.

— Jeśli taki świetny, dlaczego jeszcze sam? Coś z nim nie tak? — zmiękłem.

— Miał nieszczęśliwy związek. Słyszałeś o wodzie i mleku? Boi się kolejnej pomyłki. Tak jak ty.

— To jego problem. Nie będę się z nikim umawiał na siłę. Spotkania powinny być spontaniczne. Myślałem, że po prostu chcemy się spotkać, a ty mi swatajesz kogoś? — Zaczynałem się denerwować.

— Pomyśl tylko. Twój syn rośnie, potrzebuje ojca…

— Właśnie dlatego — mam już jednego chłopca do wychowania, drugiego nie potrzebuję.

— Nie gniewaj się, chciałam dobrze. No ale jak nie, to nie. — Nalała mi wina. — Spójrz w lustro. Zmęczony, zagoniony, zero życia. Gdyby się pojawiła kobieta, odżyłbyś. Spróbuj? Jedno spotkanie, nic więcej.

I w końcu się zgodziłem. Dlaczego nie spróbować?

W następną niedzielę zawiozłem Julka do mamy, uczesałem się, lekko podkresliłem oczy, ubrałem się skromnie. Nie chciałem nikogo oszukiwać.

Gdy byłem już w drzwiach, zdałem sobie sprawę, że nawet nie wiem, jak on wygląda. Nie mam pojęcia, kogo mam szukać. Zadzwoniłem do Kasi.

— Cholera, nie pamiętam. Chyba Marek? Albo Filip? Na pewno imię z Biblii.

— Co? — zdziwiłem się. — Tego mi brakowało.

— Mam słabą pamięć do imion. Zapamiętuję po skojarzeniach.

— Może Jan albo Mateusz? — zaśmiałem się. — Chrystus miał dwunastu apostołów.

— Zadzwonię do Mirki, spytam.W końcu okazało się, że to nie przypadek, że spotkałem wtedy w kawiarni nie tego, kogo miałem poznać, ale właśnie tego, kto miał zostać przy mnie na zawsze.