Pyszny Kawałek Pojednania

— Kasia, przysięgam, jeśli ten pan Nowak jeszcze raz zastuka w sufit, złożę na niego skargę za nękanie! — Tomek, stojąc w przedpokoju, wściekle wycierał ślady psich łap z linoleum. Jego głos drżał z gniewu, a koszulka była mokra od potu, mimo chłodnego wieczoru. Burek, winowajczo merdając ogonem, żuł gumową kaczuszkę przy drzwiach.

— Tomek, ciszej, dzieci śpią — Kasia, siedząc na kanapie z drutami do dziania, zmęczona przetarła skronie. Druty zastygły w miejscu, a na kolanach leżała niedokończona dziecięca czapka. — I nie od razu skarga, to za dużo. On po prostu… czepia się. Porozmawiam z nim, spróbuję wyjaśnić.

— Wyjaśnić? — Tomek cisnął ścierkę do wiadra, jego oczy błysnęły. — Wczoraj w klatce schodowej wrzeszczał, że Burek „śmierdzi” i „niszczy jego kwiaty”! Kasia, nasz pies nawet nie podchodzi do rabatek!

— Wiem, wiem — Kasia odłożyła robótkę, jej głos był miękkim, ale napiętym. — Ale to sąsiad, Tomek. Jeśli zaczniemy wojnę, nie będziemy mieli spokoju. Upiekę ciasto, spróbuję go udobruchać.

Tomek prychnął, patrząc na Burka, który upuścił kaczuszkę i teraz lizał podłogę.

— Ciasto? — Pokręcił głową. — Dobrze, spróbuj. Ale jeśli jeszcze raz napisze skargę do zarządcy, nie ręczę za siebie.

Kasia i Tomek, para z dwójką dzieci – ośmioletnim Kubą i sześcioletnią Zosią – mieszkali w tym pięciopiętrowym bloku już od pięciu lat. Gdy wzięli Burka, marzyli o radosnych spacerach i dziecięcym śmiechu, ale pedantyczny sąsiad z góry, pan Nowak, wypowiedział szczeniakowi wojnę. Teraz ich klatka schodowa stała się areną sąsiedzkich utarczek, a w domu czuć było nie tylko zapach psiej sierści, ale i pretensji.

—

Wszystko zaczęło się tydzień po pojawieniu się Burka. Kasia, wracając z porannego spaceru, zauważyła, że pelargonie w donicach przy wejściu, które pan Nowak podlewał z maniakalną dokładnością, zostały podeptane. Pomyślała, że to dzieci z podwórka, ale wieczorem zapukano do drzwi. Na progu stał pan Nowak – szczupły, w wyprasowanej koszuli, z notesem i długopisem jak detektyw na służbie.

— Katarzyno, to twój pies zdeptał moje pelargonie? — Jego głos był suchy, a okulary połyskiwały w przyćmionym świetle żarówki. — Trzy lata je hodowałem, a teraz klomb wygląda jak pobojowisko!

— Panie Nowaku, przepraszam — Kasia zmięszała się, przytrzymując Burka za obrożę. — Ale on zawsze jest na smyczy, pilnujemy go. Może to ktoś inny?

— Inny? — Pan Nowak zmrużył oczy, coś notując. — W klatce śmierdzi psem, ślady łap na każdym piętrze, a pani mówi „inny”! Zabierzcie tego psa, albo napiszę do administracji!

Kasia wymusiła uśmiech, zamykając drzwi. Burek, nie rozumiejąc, wsadził nos w jej kolana. Wieczorem opowiedziała o tym Tomkowi, który obierał ziemniaki w kuchni.

— Oszalał, czy jak? — Tomek rzucił nóż, jego twarz zaczerwieniła się. — Burek nawet nie szczeka w klatce! Trzeba z nim pogadać, Kasia, bez ceregieli.

— Nie warto — Kasia potrząsnęła głową, mieszając zupę. — To samotny człowiek, czepia się z nudów. Spróbuję go udobruchać, upiekę ciasto.

—

Następnego dnia Kasia upiekła jabłecznik z cynamonem i zapukała do pana Nowaka. Drzwi otworzyły się, a powitał ją zapach meblowego polituru i sterylny porządek: ani pyłku, ani zbędnego przedmiotu, tylko doniczki z fiołkami na parapecie, stary radioodbiornik i idealnie zasłane łóżko.

— Panie Nowaku, przyniosłam ciasto — Kasia uśmiechnęła się, podając zawiniątko w folii. — Możemy porozmawiać o Burku? On nie winien zniszczeń, pilnujemy go.

— Ciasto? — Pan Nowak zmrużył oczy, ale wziął pakunek, wąchając go jak detektyw. — Sprytnie, Katarzyno. No dobrze, wchodź, ale krótko. Twój pies szczeka rano, brudzi klatkę, śmierdzi. To nie do przyjęcia!

— On prawie nie szczeka — Kasia starała się mówić łagodnie, siadając na brzegu krzesła. — I ślady sprzątamy. Może to dzieci podeptały? Albo ktoś inny zniszczył kwiaty?

— Dzieci? — Pan Nowak prychnął, otwierając notes i robiąc adnotację. — Dzieci nie mają łap. Zabierzcie psa, albo podejmę kroki.

Kasia wyszła, czując, że ciasto nie pomogło. A wieczorem w klatce pojawiła się kartka, napisana starannym pismem na kartce A4: „Proszę usunąć psa z klatki schodowej! Niszczy kwiaty i zakłóca porządek! Nowak”. Tomek, zobaczywszy to, poczerwieniał, zrywając kartkę.

— To wojna, Kasia! — Wskazał palcem na kartkę, stojąc w przedpokoju. — Zaraz pójdę i powiem mu, co o nim myślę!

— Tomek, nie rób tego — Kasia złapała go za rękę, gdy zakładał buty. — Spróbujmy jeszcze raz. Jeśli nie wyjdzie, pomyślimy.

—

Pod koniec tygodnia sytuacja stała się nie do zniesienia. Pan Nowak stukał w sufit za każdym razem, gdy Burek zaszczekał, nawet jeśli było to krótkie „hau” na dzwonek do drzwi. Wieszał nowe ogłoszenia: „Pies śmierdzi!”, „Ślady łap niedopuszczalne!”, a raz zadzwonił do administracji, skarżąc się na „antyhigienę i zagrożenie dla zdrowia”. Kasia, wracając ze spaceru, zastała go mierzącego ślady łap w klatce linijką, jakby zbierał dowody do sądu.

— Panie Nowaku, co pan robi? — Zamarła, trzymając Burka na smyczy, który radośnie ciągnął się do sąsiada.

— Zbieram dowody — wyprostował się, poprawiając okulary. — Te ślady są od waszego psa, pięć centymetrów średnicy! Sfotografuję je i wyślę do zarządcy!

— To nie Burek — Kasia podniosła głos, jej cierpliwość się kończyła. — On ma mniejsze łapy, to szczeniak! I kwiatów nie niszczy, chodzimy naNastępnego ranka Kasia zauważyła, że pan Nowak uśmiecha się nieśmiało do Burka, podając mu kawałek kiełbasy, a dzieci biegające po podwórku już na zawsze zapamiętały, że nawet najbardziej zatwardziałego sąsiada można przekonać – czasem wystarczy odrobina cierpliwości, dobre serce i garść psich sztuczek.