Psu już prawie wszystko jedno, zamierzał opuścić ten okrutny świat…

Pieska już prawie nie obchodziło, chciała wyrwać się z tego okrutnego świata

Ola od lat mieszkała w małym domku na skraju wsi pod Krakowem. Gdy ktoś mawiał, że jest samotna, wybuchała śmiechem. Samotna? odparła z uśmiechem. Nie, proszę, mam wielką rodzinę!

Wiejskie panie skinęły głowami, ale gdy Ola odwróciła się, wymieniły spojrzenia i podpaląły palcami czoła. Jaka rodzina nie ma męża, nie ma dzieci, tylko zwierzaki. Właśnie te czworonożne i pierzaste stworzenia Ola liczyła za najbliższych. Nie interesowało ją, co mówią, że zwierzęta trzyma się jedynie po to, by karmiły, chroniły czy łapały myszy. U Oli w domu mieszkało pięć kotów i cztery psy, a wszystkie spały w ciepłym wnętrzu, nie na podwórku, co wywoływało u sąsiadów zdziwienie.

Swoje zdumienie wyrażali jedynie w kącie, rozumiejąc, że kłócić się z dziwaczną kobietą nie ma sensu. Na wszystkie uwagi Ola tylko się śmiała: No co, niech sobie mają nam tu przytulnie.

Pięć lat temu życie Oli wybuchło w jeden dzień straciła wtedy męża i syna. Wracali z połowu, gdy na drodze pojawiła się ciężka ciężarówka z ładunkiem drzew. Po tragedii Ola doszła do wniosku, że nie może dalej mieszkać w mieszkaniu, w którym każda rzecz przywodziła wspomnienia. Niewyobrażalne stało się chodzenie po tych samych uliczkach, wchodzenie do znajomych sklepików i spotykanie współczujących spojrzeń sąsiadów.

Po pół roku sprzedała mieszkanie i razem z kotem Duszą wyprowadziła się do wsi, kupując domik na skraju pola. Lato spędzała w ogródku, zimą pracowała w stołówce w ośrodku wypoczynkowym. Z czasem przyciągała kolejne zwierzaki: ktoś żebrał pod stacją kolejową, ktoś wędrował przy stołówce w poszukiwaniu okruchów. Tak złożyła się jej rodzina z kiedyś samotnych i zranionych losu stworzeń. Ciepłe serce Oli leczyło ich stare rany, a one odwdziewały się lojalnością i miłością.

Karmiła ich wszystkich, choć nie zawsze było to łatwe. Wiedziała, że nie da się w nieskończoność przygarniać zwierząt, i wielokrotnie obiecywała sobie, że już więcej nie przyjmie. Lecz pewnego marca zimowy wiatr przyniósł mroźny lód, a nocą wiało jakby z północy.

Tamtego wieczoru Ola śpieszyła się na ostatni autobus do wsi. Miał to być weekend, więc po zmianie wpadła do sklepów, kupiła jedzenie dla siebie i zwierzaków, a jeszcze z stołówki wzięła trochę pozostałości. Ciężkie torby obciążały ręce, ale myślała tylko o cieple domowego ogniska. Gdy zbliżała się do przystanku, serce jak w bajce zabiło szybciej: kilka kroków przed autobusem nagle się zatrzymała i odwróciła się.

Pod ławką leżał pies. Patrzył prosto na Olę, ale oczy miał matowe, szklane. Ciało pokrywało śnieżne puchy widać było, że leżał tam niejedną godzinę. Przechodnie szarżowali w szalikach, nikt nie zatrzymał się. Czy naprawdę nikt tego nie zauważył? przelotnie przeszło przez głowę.

Ola poczuła, jak w środku coś się kurczy. Zapomniała o autobusie i o obietnicach, podbiegła, rzuciła torby i wyciągnęła rękę. Pies powoli mrugnął. Dzięki Bogu, żywy! westchnęła z ulgą. No dalej, kochanie, wstawaj

Stworzenie nie ruszało się, ale i nie opierało się, gdy zaczęła ostrożnie wyciągać je spod ławki. Wydawało się, że psu już było wszystko jedno był gotów odejść z tego okrutnego świata

Ola nie potrafiła później przypomnieć sobie, jak udało jej się dźwigać dwie ciężkie torby i jednocześnie trzymać psa w ramionach. Wsiadła do autobusu, usiadła na tylnym siedzeniu i energicznie ocierała i ogrzewała drobne ciało znalezionego szczeniaka, przytulając kolejno do dłoni jego zmarznięte łapki.

No co, kochany, już się rozgrzewamy, w domu jeszcze czeka nas powrót mruknęła. Będziesz naszą piątą psem, żeby liczba była równa.

Z torby wyciągnęła kotlet i podała zmarzniętemu gościowi. Najpierw zwrócił się obojętnie, lecz po chwili, gdy trochę się ogrzał, zmienił zdanie: spojrzenie ożyło, nozdrza drgnęły, a przysmak został przyjęty.

Po godzinie Ola stała już z Milarą tak nazwała psa przy drodze, machając ręką, by zatrzymać samochód, bo autobus już odjechał. Z pasa wyciągnęła prowizoryczny obrożek z smyczą, choć nie była to konieczność: pies szedł przy niej, przyciskając się do nóg. Po kilku minutach zatrzymał się samochód.

Dziękuję bardzo! powiedziała Ola. Nie martwcie się, wezmę psa na kolana, nie zamoczy nic. Nie ma sprawy odparł kierowca. Niech sobie usiądzie, nie jest mała.

Mila, drżąc, przytuliła się do właścicielki, i razem cudownie wylądowały na kolanach. Tyle cieplejsze uśmiechnęła się Ola.

Kierowca skinął i podkręcił ogrzewanie. Po cichu jedźli: Ola, patrząc na opadające płatki śniegu w świetle reflektorów, tuliła swoją nową podopieczną, a mężczyzna podglądał zmęczony, lecz spokojny profil pasażerki, domyślając się, że właśnie przywiozła psa do domu.

Na miejscu kierowca wysiadł, pomógł nieść torby. Bałagan przy bramie był tak wysoki, że musiał go popchnąć ramieniem, a zardzewiałe zawiasy nie wytrzymały brama przewróciła się na bok. Nic się nie stało westchnęła Ola. Już dawno trzeba było naprawić.

Z domu rozległ się wesoły szczek i mruczenie, a właścicielka popłynęła do drzwi. Na podwórze wylała całą swoją rozmaitość futrzastą. Co, czekaliście na mnie? Oto nowa przedstawiła Milarę, wyłaniającą się zza jej nóg.

Psy machały ogonami, węszyły torby trzymane przez mężczyznę. Co my tu robimy w mrozie? pomyślała Ola. Wchodźcie do domu, jeśli nie przeraża was tak wielka rodzina. Może herbata? Dziękujemy, ale już późno odparł gość. Karmcie swoje, one już tęskniły.

Następnego dnia, w okolicach południa, Ola usłyszała stukanie w podwórzu. Założyła kurtkę i wyszła zobaczyła wczorajszego kierowcę. Naprawiał nową bramę, obok leżały narzędzia. Dzień dobry! uśmiechnął się. Przyszedłem naprawić bramę, którą poprzednio złamałem. Nazywam się Wojtek, a pani?

Ola, odpowiedziała.

Jej ogoniasta rodzina otoczyła gościa, węszyła i machała ogonami. Mężczyzna usiadł, by ich pogłaskać. Ola, wejdź do domu, nie marznij. Zaraz skończę i chętnie wypiję herbatę. A tak przy okazji, w samochodzie jest ciasto i kilka smakołyków dla waszej wielkiej rodzinki