Psu było już wszystko jedno, miał zamiar opuścić ten okrutny świat…

Psu było już wszystko jedno, zamierzał odejść z tego okrutnego świata…
Bogna od lat mieszkała w małym domku na samym skraju wsi pod Krakowem.
Gdy ktoś ją nazywał samotną, tylko się uśmiechała.
Samotna?
powtarzała z przekąsem.
Gdzie tam, mam ogromną rodzinę!
Wiejskie kobiety kiwały jej przyjaźnie głową, lecz gdy Bogna się odwracała, wymieniały porozumiewawcze spojrzenia i pukali się w czoło, jakby mówiły: Jaka rodzina, przecież męża nie ma, dzieci nie ma, tylko zwierzęta… Ale właśnie tych czworonożnych i skrzydlatych uważała naprawdę za bliskich.
Nie interesowało ją, że inni traktują zwierzynę wyłącznie pragmatycznie: krowę i kurę dla jaj czy mleka, psa do ochrony, kota na myszy.
U Bogny w domu mieszkało pięć kotów i cztery psy wszystkie spały w cieple, a nie w stodole czy na podwórku, co wywoływało zdumienie sąsiadów.
Ich zdziwienie było wyrażane tylko między sobą, bo wiedzieli, że z dziwaczną kobietą dyskutować nie ma sensu.
Na każde nagany odpowiadała tylko śmiechem: No dajcie spokój, tu im lepiej niż na ulicy.
W domu mamy ciszę i ciepło!
Pięć lat temu jej świat się zawalił w jeden dzień wtedy straciła męża i syna.
Wracali z połowów nad Wisłą, gdy nagle na ich samochód wyskoczyła ciężarówka…
Kiedy Bogna po tragedii dochodziła do siebie, zrozumiała, że nie może dalej mieszkać w bloku, gdzie wszystko przypominało jej rodziny.
Nie umiała chodzić znajomymi ulicami, robić zakupów, znosić współczujące spojrzenia.
Po pół roku sprzedała mieszkanie i z Dusią rudą kotką kupiła domek na skraju wsi.
Latem pracowała w ogródku, zimą znalazła zatrudnienie w stołówce w mieście.
Z czasem pojawiały się u niej kolejne zwierzęta znajdowane na dworcu, kręcące się przed stołówką, proszące o jedzenie.
W ten sposób uzbierała swoją rodzinę z porzuconych, skrzywdzonych istnień, których ciepłe serce Bogny leczyło powoli, a one odpłacały jej przywiązaniem.
Karmiła wszystkich, choć bywało ciężko wiedziała, że nie może brać kolejnych zwierząt, nie raz obiecywała sobie, że to już koniec…
Jednak pewnej marcowej nocy zima zaatakowała jak luty: ostre śniegi znów przykryły ziemię, a wiatr wył przez całą noc.
Tego wieczoru Bogna spieszyła się na ostatni autobus do swojej wioski.
Przed nią były dwa dni wolne po pracy zrobiła zakupy dla siebie i zwierząt, niosła też jedzenie ze stołówki.
Ciężkie torby ciągnęły jej ramiona, próbowała nie zwracać na nic uwagi, skupiona na myśli o cieple w domu.
Lecz serce okazało się czulsze niż oczy tuż przed przystankiem zatrzymała się, poczuła niepokój.
Pod ławką leżał pies.
Wpatrywał się w nią, ale jego oczy były puste, jakby już nieobecne.
Śnieg pokrył futro, musiał tam leżeć wiele godzin.
Ludzie mijali go, zawinięci w szaliki nikt nie zauważył.
Jak to możliwe? przemknęło jej przez myśl.
Bogna poczuła gwałtowną falę żalu.
Zapomniała o autobusie i własnych obietnicach, rzuciła torby i pognała ku zwierzęciu.
Wyciągnęła dłoń pies ledwie mrugnął.
Boże, żyje!
odetchnęła z ulgą.
Chodź, skarbie, podnieś się…
Zwierzę nie poruszyło się, lecz nie protestowało, gdy ostrożnie wyciągała je spod ławki.
Było już pogodne wobec wszystkich miało dość tego bezlitosnego świata…
Bogna potem nigdy nie wiedziała, jak sama dała radę dotaszczyć dwie ciężkie torby i unieruchomionego psa do poczekalni.
Schowała się w kącie, energicznie masując wyziębione łapki i starała się ogrzać to drobne, wychudzone ciałko.
No, skarbie, wracaj do żywych, przecież czeka nas jeszcze długa droga do domu szeptała cicho.
Będziesz moją piątą psią córką, dla równowagi.
Wyjęła z torby kotlet i podała zmarzniętej psince.
Ta najpierw odsunęła pysk, ale gdy trochę się ogrzała, zmieniła zdanie oczy nabrały blasku, nozdrza się ruszyły i jedzenie zostało przyjęte.
Po godzinie Bogna już stała z Milą tak nazwała psa na poboczu, machając ręką z nadzieją zatrzymania auta, autobus dawno odjechał.
Pas z kurtki posłużył za smycz, choć nie było potrzeby Mila szła przy nodze, wtulona.
Po kilku minutach zatrzymał się samochód.
Dziękuję serdecznie!
zaczęła Bogna.
Spokojnie, pies siądzie na moich kolanach, nie pobrudzi nic. Nie ma sprawy odpowiedział kierowca.
Niech usiądzie obok, przecież nie jest mała.
Ale Mila drżała i mocno wtuliła się w Bognę, więc jakoś zmieściły się razem.
Tak jest cieplej uśmiechnęła się Bogna.
Kierowca tylko pokiwał głową, podkręcił ogrzewanie.
Jechali w ciszy, Bogna patrzyła na śnieżynki w światłach, przytulając nową podopieczną, a mężczyzna ukradkiem zerkał na jej zmęczony, ale pogodny profil.
Widział, że pies został uratowany i wiezie go do domu.
Pod samym domem wysiadł, pomógł przenieść torby.
Zasypany bramowy próg był tak wysoki, że mężczyzna aż pchnął furtkę ramieniem.
Zardzewiałe zawiasy puściły, bramka przewróciła się.
Nic nie szkodzi westchnęła Bogna.
Dawno miałam naprawić.
Z domu dobiegły radosne szczekanie i miauczenie cała jej gromadka wybiegła na podwórko.
No dobrze, czekaliście?
Poznajcie nową siostrę!
zaprezentowała Milę, która nieśmiało wyjrzała zza jej nóg.
Psy merdały ogonami, wtykały nosy do siatek trzymanych przez kierowcę.
No, chodźcie do domu, po co marznąć zaproponowała Bogna.
Zapraszam na herbatę, jeżeli nie przeraża taka rodzina. Dziękuję, już późno odmówił gość.
Nakarmcie swoich, widać, że tęsknili.
Następnego dnia, koło południa, Bogna usłyszała stukanie w podwórzu.
Włożyła kurtkę, wyszła i zobaczyła wczorajszego kierowcę.
Przykręcał już nowe zawiasy do bramki, obok leżały narzędzia. Dzień dobry!
uśmiechnął się.
Przecież to ja zepsułem bramkę, więc przyszedłem naprawić.
Jestem Wojciech, a pani? Bogna…
Jej zwierzęca rodzina otoczyła gościa, obwąchując i merdając ogonami, Wojciech przysiadł, żeby je pogłaskać. Pani Bogno, idźcie do domu, nie zmarznijcie.
Zaraz skończę i chętnie wpadnę na herbatę.
Mam też w aucie ciasto i kilka smakołyków dla pani wielkiej rodziny…