Przywitaj gościa, mamo

Witaj gościa, matko

Weronika obudziła się późno. Nie miała się gdzie spieszyć – na emeryturze była już od siedmiu lat, nie miała o kogo dbać. Mogła więc poleżeć dłużej. Lecz w sercu czuła niepokój, jakby coś złego miało się wydarzyć. Dlaczego? Przecież wszystko było w porządku. A jednak…

Wstała, doprowadziła się do ładu, nastawiła czajnik na kuchence i wyjrzała przez okno. Nad domem naprzeciwko niebo zabarwiło się na malinowo – lada chwila miało wzejść niskie zimowe słońce. To dobrze. W końcu skończyła się dwutygodniowa odwilż i znów zrobiło się mroźnie. „Wypiję herbatę i pójdę do sklepu”, pomyślała Weronika i zdjęła z ognia wrzący czajnik.

Nalała gorący napar do ulubionej filiżanki i piła małymi łyczkami. Ciepło rozlało się po jej ciele. Niska, drobna, nawet po urodzeniu jedynego syna nie przytyła. A mąż był postawny. Często nazywał ją czule „Werońka”, „Werusiu”. Ale jego już nie było – od dziesięciu lat.

Podniosła filiżankę, gdy nagle odezwał się ostry dzwonek przy drzwiach wejściowych. Zaskoczona, drgnęła, a herbata wylała się na jej wychudzoną dłoń, pokrytą brązowymi plamami. Od bólu prawie upuściła naczynie. „No to mamy kłopoty. Przeczucie mnie nie myliło. Co jeszcze mnie czeka?” Ledwie zdążyła to pomyśleć, gdy dzwonek rozległ się ponownie, tym razem dłużej i bardziej natarczywie.

Weronika zdmuchnęła poparzoną skórę i poszła otworzyć, mamrocząc pod nosem: „Kogo to diabli przynoszą o tej porze?”. Nie od razu zrozumiała, że mężczyzna w pogniecionej odzieży to… jej syn. „Jak on się zmienił”, westchnęła. Marek pewnie też był zaskoczony widokiem postarzałej matki.

— Witaj gościa, matko — ocknął się nagle i uśmiechnął.

— Marku, to ty? Dlaczego nie dałeś znać? Nie spodziewałam się ciebie — przytuliła się do jego piersi.

On niezdarnie objął ją jedną ręką.

Weronika wyczuła zapach podróży, nieświeżej odzieży syna i coś jeszcze, co wzbudziło w niej niepokój. Odsunęła się i uważnie przyjrzała chłopakowi. Zauważyła zaniedbaną brodę na opuchniętej twarzy, worki pod zaczerwienionymi oczami.

— Jesteś sam? A gdzie Ania, córka? — spytała Weronika.

— A samemu to mnie nie chcesz? — odezwał się Marek, patrząc gdzieś ponad głową matki.

— Tylko się zagapiłam — cofnęła się, robiąc miejsce, by wszedł do środka. — Rozbierz się, chłopcze.

Marek przekroczył próg, postawił na podłodze dużą sportową torbę i rozejrzał się po przedpokoju.

— W domu. Nic się nie zmieniło.

— Przyjechałeś na urlop? W środku zimy? — Weronika nie spuszczała wzroku z torby.

— Później, matko. Zmęczony jestem — zdjął kurtkę i zawiesił na wieszaku.

— Oczywiście. Herbata jeszcze gorąca — pospiesznie wróciła do kuchni i wyciągnęła z szafki dawną filiżankę syna.

Marek wszedł za nią, usiadł bokiem do stołu, rozstawiając szeroko nogi i zajmując prawie całą przestrzeń w małej, czystej kuchni. Weronika postawiła przed nim filiżankę.

— Może zjesz coś po drodze? Mam barszcz. Wczoraj ugotowałam, jakbym przeczuwała — zamarła w oczekiwaniu.

— Dobra — rzucił niedbale. — Tęskniłem za twoim barszczem. — Na jego ustach pojawił się uśmiech.

Weronika zabrała się gorączkowo do roboty. Wyjęła garnek z lodówki, podgrzała zupę i postawiła dymiącą miskę przed synem, obok kładąc ciężką łyżkę, którą lubił jeść jej mąż, oraz grubą kromkę chleba. Potem usiadła naprzeciwko, podpierając głowę dłonią.

— A coś mocniejszego do barszczu? — Marek rzucił matce szybkie spojrzenie, mieszając łyżką w misce.

— Nie trzymam — odparła szorstko.

Patrzyła, jak syn je łapczywie, cmokając z zadowolenia, jak kot wygrzewający się na słońcu.

— Jak Ania? A córka, do której klasy chodzi? Czemu nie przyjechały z tobą?

Marek jadł dalej, nie patrząc na nią, jakby nie słyszał.

Weronika i tak zrozumiała po jego wyglądzie — syn pił. Żona nie wytrzymała i go wyrzuciła. A gdzie miał się podziać, jeśli nie do matki? Nigdzie indziej. Cieszyła się, że wrócił. Ale niepokój nie ustępował, tylko narastał.

Syn odstawił pustą miskę. Weronika natychmiast zerwała się z krzesła, nalała gorącej herbaty i podsunęła mu cukierniczkę.

— Rozwiodłem się z Anią. Wróciłem na stałe — powiedział Marek, nie podnosząc wzroku.

— No cóż… odpoczniesz, znajdziesz pracę. Wszystko będzie dobrze — mówiła, zabierając pustą miskę do zlewu. Potem znów usiadła naprzeciw.

Marek hałaśliwie popijał gorącą herbatę, patrząc gdzieś obok. W końcu odsunął filiżankę i wstał.

— Dobrze, matko. Zmęczony jestem. Położę się, okej? Porozmawiamy później — powiedział i poszedł do swojego pokoju.

Weronika myła naczynia i myślała, że serce jej nie kłamało. Przeczuwało powrót syna. Wiedziała, że nie będzie łatwo. Gdy weszła do pokoju, Marek leżał rozwalony na kanapie przed telewizorem. Usiadła obok.

— Opowiesz, co się stało? Mieszkanie zostawiłeś im? To słusznie, po męsku. Tu zawsze twój dom.

— Co tu opowiadać? Rozwiedliśmy się i tyle — odparł, nie odwracając głowy.

Weronika wpatrywała się w syna i nie poznawała go. Postarzał się, w oczach miał ból i pustkę, czoło przecięła głęboka zmarszczka. Wyglądał na zagubionego i zniszczonego. Może po prostu zmęczenie? Droga z Gdańska długa i męcząca. Sama nigdy nie zebrała się, by go odwiedzić – to brak grosza, to strach przed podróżą.

Przypomniała sobie, jak po studiach przyszedł i oznajmił, że wyjeżdża do Gdańska z kolegą. BudowanoNazajutrz, gdy wstała o świcie, w domu panowała już wieczna cisza, a na stole leżał klucz do mieszkania i kartka z jednym słowem: „Przepraszam”.