Przyszywany Ojciec

No i to już koniec, nie będziesz nachodził młodą dziewczynę! podniósł się Waldek, rozprężając ramiona.
Coto? spytał zaskoczony.
Przecież kompletnie zamęciliście Jagodę! Myślicie, że nie zauważycie, że nie jest wam wcale pasierbicą?

Piotr nie wytrzymał jedną ręką chwycił chłopaka za kurtkę przy klatce piersiowej, a drugą machnął, gotów przycisnąć go mocno.
Piotrek!!! wyrwał się przerażony głos Jagody, i Pułkownik puścił przeciwnika.

Piotr poślubił Lidię, gdy jej córka Jagoda miała dziesięć lat. Dziewczynka pamiętała ojca, który zginął dwa lata wcześniej, i początkowo podchodziła do nowego męża matki z ostrożnością.

Jednak Piotr zdołał znaleźć wspólny język. Jagoda nie nazwała go ojcem, lecz jej Piotrek brzmiało tak ciepło i rodzinnie, że nie było wątpliwości byli blisko. Dzięki tej małej dziewczynce udało się utrzymać rodzinę, kiedy po sześciu latach od ślubu piekło wciągnęło Piotra w zdradę z koleżanką z pracy, Iną.

Piotr wypił za dużo, poczuł się lekko, a po udanej akcji nie pamiętał już nic konkretnego. Lidia usłyszała o wszystkim od kogoś. Skandal był ogromny. Piotr błagał o wybaczenie, Lidia nie chciała słuchać i groziła rozwodem.

Rozpadali się, gdy Jagoda chodziła już do szkoły, ale wrażliwa i uważna dziewczynka wyczuła, że coś jest nie tak, i bardzo się zasmuciła.

Tylko zpowodu Jagody cię wybaczam wyszeptała Lidia, przeżuwając słowa. To pierwsze i ostatnie ostrzeżenie.
Następny raz będzie już tylko rozwód.

Piotr przeklinał się setki razy, próbował spłodzić winę, spędzając jeszcze więcej czasu z rodziną. Z ulgą zauważył, że oczy jego pasierbicy znów rozświetlają się radością.

Gdy Jagoda skończyła osiemnaście lat, przywiozła do domu swojego chłopaka, by przedstawić go rodzicom. Waldek od pierwszego wejrzenia nie spodobał się Piotrowi chudy, zwiewny, zarozumiały, ciągle się uśmiechał.

Jedynie dla Jagody, która patrzyła na niego zakochanymi oczami, Piotr trzymał się w ryzach.

Jagodo, jesteś pewna, że to on? zapytał cicho, gdy narzeczony wyszedł z mieszkania.
Co, Piotrku, nie podobał ci się? rozczarowała się Jagoda. Po prostu go źle znasz. Waldek jest świetny.

Piotr westchnął ciężko, wymusił uśmiech.

Zobaczymy. Nie mogłaś wybrać źle.

Waldek wyczuł niechęć ojczyma. Starał się unikać konfrontacji, był wyjątkowo uprzejmy, choć niełatwo mu to szło.

W pewnym momencie Lidia ponownie oskarżyła Piotra o zdradę z Iną.

Co, tak ci się podobało, że nie wytrzymałeś? wściekła się Lidia. Idź do niej! Czemu się tak męczysz?

Lidio, o co ci chodzi? zaskoczyła go odpowiedź. Po tamtym incydencie nie przyszło mu do głowy, by znów zdradzać. Skąd wziąłeś te wszystkie plotki?

Ludzie są dobrzy, mówią! odparła.

Piotr nie zamierzał prowadzić długich kłótni zadzwonił do Iny, włączając głośnik.

Piotrze odezwała się koleżanka, słysząc pytanie o relację jesteś pijany?

Właśnie wyszłam za mąż pół roku temu i czekam dziecka odparła z ironią. A ty wychodziłaś po imprezę, kiedy mnie nie było?

Przepraszam mruknął. To był błąd.

Lidia spojrzała na niego surowo, lekko się zmarszczyła, ale wyszła z pokoju. Przez kilka dni nie rozmawiała z nim, demonstrując swój charakter, po czym wszystko wydawało się wrócić do normy.

Jagoda musiała wymyślić chaotyczne wyjaśnienie ich kłótni, bo choć zanurzona w relacji z Waldkiem, martwiła się, że rodzice nie rozmawiają.

Następnie Piotr został potrącony przez samochód. Stało się to niespodziewanie nagle znalazł się na jezdni, jakby ktoś podciągnął go od tyłu, a niewielki hatchback uderzył go w nogi. Na szczęście prędkość była niska, więc skończyło się jedynie naciągnięciem i lekkim wstrząsem mózgu.

W mieszkaniu Piotr chodził z trudem, a Jagoda opiekowała się nim z całych sił. Podawała mu jedzenie na tacce, czytała książki, grała w dżokeja na telefonie albo po prostu rozmawiali o niczym.

Co z nim robisz? usłyszał Piotr przypadkowo rozmowę Jagody z Waldkiem w przedpokoju. On jest dorosłym mężczyzną niech sam się zajmie.

Waldek! wyszeptała Jagoda, wyraźnie zagniewana. Piotrek jest dla mnie jak ojciec! Kocham go i będę dbała, co by nie powiedzieli inni!

Waldek mruknął niezadowolony, ale Piotr uśmiechnął się wychowali dobrą dziewczynę.

Nie minęło kilka miesięcy, a kolejny problem uderzył w Piotra. Kierownik, na prośbę klienta, którego zespół Piotra montował rozciągane sufity w kameralnym lokum, oskarżył go o niechlujność.

Leonid Siergiejewicz twierdzi, że sufit w jednej z izb opada, narożniki krzywe. A ponadto kierownik zahamował i obniżył głos: Powiedział mi w sekrecie, że wy go okradliście. Że wtedy miałeś zrobić wszystko perfekcyjnie.

Co to za bzdury?! Piotr dopadł się oddechu, wściekły. Zrobiliśmy to jak należało i nie żądaliśmy dodatkowych pieniędzy.

Leonid był bardzo wymagającym i pedantycznym zamawiającym. Zmęczeni odpowiadaniem na jego pytania, w końcu klient wyraził zadowolenie. Dlaczego więc nagle zaczyna narzekać?

Jedź do niego i wyjaśnij sprawę! przerwał kierownik. Napraw to, bo grozi nam pozwem. Inaczej cała ekipa wyląduje na dworcu z mandatami.

Tego wieczoru Piotr nie mógł skontaktować się z niezadowolonym klientem, wrócił do domu z ponurą miną i opowiedział rodzinie swoją rozprawę.

Piotrek, nie martw się! natychmiast pocieszyła go Jagoda. On na pewno coś pomylił. Chcesz, pojedziemy razem? patrzyła na niego z niepokojem.

Nie potrzebuję już kolejnych kłopotów bez pracy westchnęła Lidia. Rozwiąż to jakoś.

Leonid, widząc Piotra, zdawał się nieco zdezorientowany.

Czego chcecie? zapytał, podnosząc ton. Rozwiążemy to w sądzie! Zdradnicy! Zniszczycie mnie!

Może pokażecie, gdzie popełniliśmy błąd? Piotr trzymał się, by nie wytrącić oskarżyciela.

Nie patrzcie! wykrzyknął Leonid. Specjaliści się zajmą! Wy nie poradzicie sobie!

Cierpliwość Piotra wyczerpała się. Odsunął klienta, przeprosił i wszedł do mieszkania pod jego krzyczące okrzyki. Wszystko było w porządku z sufitami.

Piotr podniósł brew i spojrzał ciężko na Leonida.

A pieniądze? To wy mnie okradałeś! Leonid próbował jeszcze podnieść głos, ale już nie tak pewnie.

Gdy Piotr zrobił kilka kroków, klient potknął się o kąt ściany i przegrał w krzyku, wołając o policję.

Cisza powiedział Piotr, patrząc głęboko w przestraszone oczy mężczyzny. Powiedz mi szczerze: sam to wymyśliłeś, czy ktoś ci podpowiedział?

Leonid połykał ślinę i mówił nerwowo. Przyznał, że młody człowiek o imieniu Waldek podsunął mu pomysł, aby skarżyć się na ekipę i wyłudzić odszkodowanie. Ten sam pomysł już sprawdził się wcześniej.

Wiesz, ludzie są dobrzy, mówią! dodał.

Piotr nie musiał dłużej rozważać. Pokazał zdjęcie rodzinne, na którym widać był również przyszły zięć.

To on?

Tak, tak przyznał Leonid, patrząc wprost w oczy Piotra. Znacie się?

Waldek stał przed domem, czekając na Jagodę. Gdy zobaczył przyszłego teścia, podskoczył przestraszony.

Po co? zapytał Piotr, nie tracąc czasu.

Bo nie wolno nachodzić młodą dziewczynę! odparł Waldek, podnosząc rękę.

Co?

Całą głowę Jagodzie wścieczyliście! Myślicie, że nie zauważę, że nie jest wam wcale pasierbicą?

Piotr nie wytrzymał jedną ręką chwycił chłopaka za kurtkę przy klatce piersiowej, drugą machnął, gotów przycisnąć go mocno.

Piotrek!!! przerywał przerażony głos Jagody, i Piotr puścił przeciwnika.

No i oczywiście cię rani! rzucił Waldek, skacząc w bok od Piotra. Chciałem, żebyś mnie nie miał w pobliżu!

I Lidia dowiedziała się o rzekomej zdradzie! Kto by pomyślał, że tak to się skończy?

Czy to ty mnie podciągnąłeś pod samochód?

Nie nie nie! protestował Waldek, podnosząc ręce. Nie obciągajcie mnie!

…! odparł z pogardą Piotr. Nawet nie chce mi się twoje ręce brudzić.

Jagoda, dowiedziawszy się o szczegółach skandalu, wyrzuciła Waldeka, choć on błagał o wybaczenie. Postanowiła skupić się wyłącznie na nauce rodzice wspierali ją we wszystkim.