Przypomniałam sobie, że kocham

No cóż, moje relacje z mężem odżyły… po remoncie. Myślałam, że już zapomnieliśmy, jak to jest coś czuć. Szesnaście lat małżeństwa – to jak stary sweter: wygodny, znajomy, tylko że już nie grzeje.

Żyliśmy z Darkiem w przewidywalnym rytmie: praca, kolacja, rzadkie rozmowy przed snem. Nie kłóciliśmy się, nie wyjaśnialiśmy relacji – po prostu istnieliśmy obok siebie. Stabilnie, spokojnie, niemal po bratersku. Bez fajerwerków, bez szaleńczych namiętności. Czasem miałam wrażenie, że jesteśmy jak dwa drzewa rosnące obok siebie: korzenie poplątane, a korony od lat ciągną się w różne strony.

Aż zaczęliśmy remont.

Zaalarmowaliśmy się nie bez powodu. Jasiek po raz pierwszy wyjechał na kolonie nad morze. Na dwa turnusy! „Mamo, jestem już duży!” – oświadczył dumnie nasz dwunastoletni syn, pakując do plecaka buty ze świecącymi podeszwami. Staliśmy z Darkiem na peronie i machaliśmy odjeżdżającemu pociągowi, a gdy wróciliśmy do pustego mieszkania, dotarło do nas: teraz jesteśmy tylko my i te ściany, które pamiętają nas zupełnie innych.

Żeby przyspieszyć sprawę, wyprowadziliśmy się na wynajem do kawalerki, a w naszym lokum zamieszkali obcy ludzie – hałaśliwi, śmierdzący farbą i potem. Wśród nich był Zbyszek.

Wysoki, o szorstkich dłoniach i zimnych oczach. Przypominał mi młodego Darka – tembrem głosu, nawykiem mrużenia oczu, gdy myślał. Ale jeśli mój mąż mówił do mnie łagodnie, nawet w złości nie podnosząc głosu, to Zbyszek wrzeszczał przez telefon na swoją żonę tak, że aż wstyd było słuchać.

Pierwszy raz usłyszałam, jak mężczyzna może tak traktować kobietę, która urodziła mu dwoje dzieci. Przez zęby, z irytacją, jakby mu coś była winna. A potem okazało się, że ma jeszcze kochankę.

Pewnego dnia wpadłam po zapomniane plany i zastałam go w salonie z młodziutką dziewczyną. Piszczała ze śmiechu, gdy opowiadał jej sprośny kawał. Potem złapał ją w pół i przycisnął do jeszcze niepomalowanej ściany.

I wtedy nagle się przestraszyłam.

Nie o nią – o siebie.

A nuż Darek też ma gdzieś taką głupią dziewczynę, która cieszy się z jego uwagi jak z jałmużny? A nuż od lat prowadzi podwójne życie, a ja jestem ostatnią, która się o tym dowie?

Tamtego wieczoru przyglądałam się mężowi podczas kolacji. Szukałam w jego oczach tego samego – obojętności, zmęczenia, chęci ucieczki. A on nagle zapytał:

– Jak tam, nie za bardzo męczy cię ten cały bajzel?

Tymczasem robotnicy zdarli stare tapety w naszej „kostce”, a spod warstw papieru wyłoniły się ślady naszych początków. Oto rozmyta różowa plama. To my z Darkiem, pijani od szampana, świętowaliśmy wprowadzenie. Wziął mnie wtedy na ręce, ja krzyknęłam, butelka się wyślizgnęła – i połowa wylała się na ścianę.

A tu wgniecenia po gwoździach – pamiątka po tej półce, którą Darek majstrował cały weekend, gdy ja byłam u rodziców. „Nie wchodź!” – krzyczał zza drzwi, a ja śmiałam się i tupałam z niecierpliwości. Półka wyszła krzywo, ale stała dziesięć lat.

…Trzy dni później pojechaliśmy wybierać tapety.

Darek, który zawsze wszystkie decyzje na mnie zrzucał, nagle ożył. Wybrzydzał, porównywał odcienie, pytał: „Które ci się bardziej podobają?”. Nie spieszył się, nie oszczędzał – wybierał. Dla nas. Dla naszego domu. Przeciągał palcami po próbkach, zastanawiał się:

– Jak myślisz, ten perłowy odcień będzie grał przy lampie?

Gdy doszliśmy do tapet do sypialni, sięgnął nagle po delikatne, błękitne z ledwie widocznym srebrnym wzorkiem.

– Jak w tamtym hotelu w Sopocie – mruknął.

Odetchnęłam z zachwytem: jeszcze przed ślubem, na naszej pierwszej wspólnej wycieczce, przesiedzieliśmy całą noc na balkonie, słuchając morza. Ściany były dokładnie tego samego koloru.

Potem był salon meblowy, gdzie uparł się na fotel z wysokim, wygiętym zagłówkiem – „żebyś mogła czytać przy dobrym świetle”.

– Skąd wiesz, że tego potrzebuję? – spytałam.

– No, żyję z tobą szesnaście lat – uśmiechnął się. – Coś tam musiałem zapamiętać.

W jego głosie nie było irytacji, tylko ciepła, cicha czułość. Ta sama, co na początku. I wtedy zrozumiałam: on nadal mnie kocha. Po prostu to uczucie zagubiło się gdzieś między codziennością, rutyną, dniami identycznymi jak dwie krople wody.

Ale nie zniknęło.

– W sypialni naklejmy sami – zaproponował niespodziewanie Darek, gdy remont dobiegał końca.

Zastygłam.

– Przecież nienawidzisz kleić tapet…

– Nienawidziłem – odpalił z błyskiem w oku. – Ale dla naszego pierwszego mieszkania znosiłem, pamiętasz?

Tak, pod warstwami codzienności, pod ciężarem lat, pod nawykami – wciąż żyje ten sam chłopak, który nosił mi kawę w termosie przez pół miasta. Po prostu zapomnieliśmy, gdzie się schowaliśmy.

…I oto stoimy pośrodku sypialni, a Darek znów, jak lata temu, myli górę i dół tapet:

– Cholera – mamrocze – dlaczego one zawsze wyglądają tak samo z obu stron?

Śmieję się i podaję mu nowy pas. Za oknem lipcowy deszcz, a w głowie – wspomnienia. Oto malujemy ściany w pierwszym mieszkaniu, a Darek przypadkiem opiera dłoń na świeżej farbie. Oto jesteśmy w domu rodziców, gdzie potajemnie przemalowuje tapety w moim dawnym pokoju, gdy ja jestem w akademiku.

– Ważne, żeby do 25. skończyć – mówię. – Jasiek wraca.

Darek kiwa głową i nagle chwyta moją rękę, ubrudzoną klejem.

– Pamiętasz, jak w jego szkole tapety kleiliśmy?

Jakże zapomnieć. My, odpowiedzialni rodzice pierwszaka, zgłosiliśmy się jako wolontariusze. Ściany były pomalowane, a my nie wiedzieliśmy, że taką farbę trzeba koniecznie usunąć. Rano wszystkie pasy, jak na złość, odkleiły się. Musieliśmy na gwałt zdzierać farbę i kleić od nowa.

– No, wtedy naprawdę daliśmy plamę – uśmiecham się, rozsmarowując klej.

Darek prycha:

– MówiI wtedy, gdy ostatnia tapeta wreszcie przyległa idealnie, Darek wyciągnął z kieszeni starą fotografTo było nasze zdjęcie sprzed lat, z tego samego balkonu w Sopocie, gdzie morze szeptało nam o miłości, która – jak te właśnie odnowione ściany – przetrwała wszystkie burze.