PRZYPOMNĘ CI – — Pani Mario, tutaj mi się zawijas nie udaje – westchnął smutno drugoklasista Tomek, wskazując pędzelkiem uparcie wyginający się w złą stronę zielony listek narysowanego przez siebie kwiatka…

Pani Marysiu, tutaj nie wychodzi mi ten zawijas… cicho wyszeptał drugoklasista Tomek, stukając pędzelkiem w uparcie wyginający się na złą stronę zielony listek narysowanego przez siebie kwiatu.

Nie naciskaj tak mocno, kochanie odpowiedziała starsza nauczycielka z ciepłym uśmiechem. Poprowadź pędzelkiem jakbyś piórkiem po dłoni sunął. O, właśnie tak! Brawo! Zawijaski pierwsza klasa! Dla kogo ten piękny kwiat?

Dla mamy! rozjaśniła się twarz chłopca, który właśnie pokonał zbuntowany listek. Mama ma dziś urodziny, to mój prezent! w głosie Tomka, dodatkowo podniesionym pochwałą, zabrzmiała wyraźna duma.

O, szczęściara z tej twojej mamy, Tomku. Nie zamykaj jeszcze zeszytu, niech farby przeschną, żeby się nie rozmazało. Jak wrócisz do domu, to ostrożnie wyrwij kartkę. Zobaczysz, bardzo jej się spodoba!

Marysia ostatni raz spojrzała na ciemną, skupioną nad kartką głowę chłopca, po czym lekko się uśmiechając wróciła do biurka.

No proszę, prezent dla mamy! Dawno takich nie widziała. Do malowania Tomek bez dwóch zdań ma smykałkę! Trzeba zadzwonić do jego mamy może zapisze chłopca na zajęcia plastyczne. Takiemu talentowi nie wolno pozwolić się zmarnować… I spytać, czy prezent się spodobał? Marysia sama spojrzeć nie może się napatrzyć na te kwiaty na kartce, jakby zaraz miały cichutko zaszeleścić pod jej dotykiem…

Ah, po matce jest ten Tomek! Zupełnie jak matka Lidia też w jego wieku cudownie rysowała

*****

Pani Marysiu, tu Lidia mama Tomka Wojdyły wieczorem zadźwięczał telefon w mieszkaniu nauczycielki, Dzwonię, bo jutro Tomek nie przyjdzie głos młodej kobiety zabrzmiał sucho.

Witaj, Lidio! Co się stało? zapytała z troską pani Marysia.

Co się stało? Cały mi urodziny rozbroił, urwis jeden! wybuchła Lidia. Teraz leży z gorączką, pogotowie właśnie wyjechało.

Jak to, z gorączką? Przecież wyszedł ze szkoły zdrowy, niósł ci prezent…

Pani o tych plamach mówi?

Jakich plamach, Lidio! Przecież narysował dla ciebie takie kwiaty! Sama chciałam dzwonić, żeby go do plastycznej zapisać…

Nie wiem, co tam było za kwiaty, ale spodziewałam się wszystkiego, tylko nie mokrego strzępu szmaty!

Jaki strzęp? O czym ty? coraz bardziej zamartwiona słuchała Marysia tłumaczeń roztrzęsionej kobiety, a jej twarz ciemniała z każdym słowem. Wiesz co, Lidio, może przyjdę do was na chwilkę? Mieszkam tuż obok

Po kilku minutach za przyzwoleniem dawnej uczennicy, a dziś mamy swojego ucznia Marysia, wyciągnąwszy z szafki gruby, pożółkły album pełen zdjęć i dziecięcych rysunków pierwszego, bardzo odległego rocznika, wychodziła już z klatki.

W jasnej kuchni, gdzie Lidia wpuściła gościa, panował chaos. Sprzątając tort i wrzucając brudne talerze do zlewu, zaczęła opowiadać:

Jak wrócił ze szkoły spóźniony, cały w błocie; jak z tornistra i kurtki lała się woda… Jak spod bluzy wyciągnął przemoczonego szczeniaka, który cuchnął na kilometr. Wskoczył za nim do dołu z wodą, gdzie koledzy wrzucili psa. Książki zniszczone, plamy zamiast kwiatów, aż płakać się chciało. A potem nagle temperatura, pod czterdzieści… Goście się zebrali, tort został nietknięty, lekarz z pogotowia zrugał ją, że nie dopilnowała dziecka…

Gdy tylko Tomek zasnął, zaniosłam tego kundla z powrotem na wysypisko. A album, tam, na kaloryferze schnie. Nic nie zostało, nawet zarys kwiatów! prychnęła Lidia.

Nie widziała, jak z każdym słowem Marysia coraz bardziej posępnia. A gdy usłyszała o losie uratowanego psiaka, aż zacisnęła usta, pogładziła po zniszczonym albumie i cichutko zaczęła mówić…

O zielonych zawijaskach i ożywionych kwiatach. O dziecięcym zmaganiu i niezwykłej odwadze. O chłopięcym sercu, które nie zniosło krzywdy, i o wyrostkach, co wrzucili zwierzaka do dziury.

A potem uniosła się, wzięła Lidię za rękę i zaprowadziła do okna:

Tam jest ta dziura pokazała. Nie tylko szczeniak mógł się tam utopić, Tomek też! Ale czy myślał o tym, ratując go? Może myślał o swoim rysunku, na który bał się chuchać, by nie zepsuć prezentu?

A może, Lidio, zapomniałaś, jak wtedy, w dalekich dziewięćdziesiątych, na szkolnej ławce płakałaś, przytulając znalezionego kociaka? Jak cała klasa go głaskała i czekała z tobą na twoją mamę? Jak później płakałaś, bo mama wyrzuciła to futrzaste coś za drzwi? Na szczęście wtedy się opamiętała.

Przypomnę ci! I Tysia, za którym nie chciałaś się rozstać, i Kudłatego Murzyna, który towarzyszył ci aż do matury. I kawkę ze złamanym skrzydłem, którą opiekowałaś się w szkolnym kąciku przyrody…

Marysia wyciągnęła z albumu dużą pocztówkę, na której drobna dziewczynka w białym fartuszku ściskała kota, z uśmiechem patrząc na otaczających ją kolegów z klasy. Głos nauczycielki, łagodny i nieustępliwy, rozbrzmiał w kuchni:

Przypomnę ci dobroć, która w twoim sercu kolorami rozkwitła…

Za fotografią z albumu wyłonił się dziecięcy rysunek mała dziewczynka trzymająca w jednej ręce kudłatego kotka, a drugą kurczowo ściskająca dłoń mamy.

Gdyby ode mnie to zależało powiedziała Marysia już twardszym tonem wycałowałabym i tego szczeniaka, i Tomka! A te plamy oprawiłabym w ramkę. Bo nie ma dla matki większego daru, niż wychować dziecko na porządnego człowieka!

Nie zauważyła, jak z każdym jej słowem oblicze Lidii się zmieniało, jak niespokojnie zerkała na drzwi Tomkowego pokoju, jak bielały zaciśnięte na albumie palce…

Pani Marysiu!… Proszę, może pani tu zostać przy Tomku kilka minut? Ja… zaraz wrócę!

Pod czujnym wzrokiem nauczycielki, Lidia wrzuciła na siebie płaszcz i wybiegła z mieszkania.

A potem biegła przez mokrą trawę, nie patrząc pod nogi, aż na dalekiej górce zobaczyła śmietnisko. Grzebała w kartonach, zaglądała pod worki, szeptem wołała… Raz po raz spoglądała w kierunku domu. Czy jej wybaczy?

*****

Tomek, kto ci tam wsadził nos w kwiaty? Przyjaciel twój Dyzio?

Tak! Poznała go pani, pani Marysiu?

Jeszcze jak! Gwiazdka biała na łapie dalej mu świeci! Pamiętam, jak z twoją mamą te łapy myłyśmy… uśmiechnęła się nauczycielka.

Teraz sam mu myję codziennie! dumnie powiedział Tomek. Mama mówi: masz psa dbaj! Nawet specjalną wanienkę nam kupiła!

Masz wspaniałą mamę, Tomku. Co, rysujesz znowu coś dla niej na prezent?

Tak, chcę oprawić w ramkę. U niej i tak już wisi ta kartka w ramce, tylko że na niej same plamy. Patrzy na nie i się uśmiecha! A kto to się śmieje z plam, pani Marysiu?

Z takich plam? zaśmiała się nauczycielka. Jeśli są namalowane z serca, to można się z nich cieszyć. A jak idzie ci w szkole plastycznej?

Coraz lepiej! Wkrótce narysuję portret mamy! Ale na razie proszę… Tomek sięgnął do plecaka i wyciągnął złożoną kartkę. To dla pani, od mamy. Też umie pięknie rysować.

Marysia rozwinęła kartkę i delikatnie położyła dłoń na ramieniu chłopca.

Tam, na białym papierze, kolorami tęczy śmiał się szczęśliwy, promieniejący Tomek, obejmujący łapką czarnego kundelka z roziskrzonym spojrzeniem. Obok, drobna blond dziewczynka w starym szkolnym mundurku tuliła puszystego kota…

A przy stole skolastki, zza piramidy książek, z uśmiechem i nieskończoną łagodnością patrzyła na nich pani Marysia.

W każdej kresce, w każdym pociągnięciu czuć było cichą, niezmierzoną dumę matki.

Marysia otarła łzy i uśmiechnęła się jasno tuż w rogu kartki, namalowane kwiatami z cienkimi, zielonymi zawijasami, przysiadło jedno, jedyne słowo: Pamiętam.