Przypadkowy telefon – „Pan Paweł Janowicz?” – głos w słuchawce był chłodny i urzędowy. – Tak, Pawe…

Przypadkowy telefon

Pan Paweł Janowicz? głos w słuchawce był zimny i oficjalny.
Tak, to ja. A z kim mam przyjemność?
Mówi dyrektorka Domu Małego Dziecka. Za tydzień pana córka skończy trzy lata i będziemy musieli przenieść ją do innej placówki. Na pewno nie zamierza jej pan odebrać?
Zaraz, jaka córka? Czyja córka? Mam syna, Wojtusia wyjąkałem zdezorientowany.
Nadzieja Pawłowna Skomorowska. To przecież pańska córka, prawda?
Nie, nie moja. Jestem Janowicz. Paweł Janowicz, ale Janowicz.
Przepraszam westchnęła słuchawka zmęczonym tonem. Widać zaszła jakaś pomyłka.
Za sekundę w słuchawce zabrzmiały częste sygnały, uderzające mnie jak bębenek alarmowy.
Co za absurd!” denerwowałem się w myślach. Jakaś córka, Mały Domek, co oni tam mają za bałagan w papierach?!
Ale ten telefon utkwił mi w duszy jak zadra. Zacząłem się zastanawiać nad tymi dziećmi bez domu, bez ciepłej matki, opiekuńczego ojca, bez troskliwych babć czy dziadków. Mój Wojtuś miał przecież całą rodzinę ciocie, wujków po obu stronach
Lidka od razu zauważyła, że coś jest ze mną nie tak odpowiadałem nie na temat, byłem zamyślony. Z żoną mieszkam już prawie 10 lat, znamy się od podstawówki, więc co się przed nią ukryje?
Poczekała do kolacji i wtedy wprost zapytała, co się ze mną dzieje.
Jak właściwie ma na imię? zagadnęła, patrząc mi prosto w oczy.
Kto? zdziwiłem się (skąd wie o tej dziewczynce? Może też ktoś do niej dzwonił?).
Nadzieja, mówię. Nadka.
A, Nadka, tak? Czyli ty masz Lidkę, a ona Nadka?! podniosła głos.
No tak przyznałem Nadzieja Pawłowna Skomorowska.
Powiedz mi jeszcze jej numer PESEL! krzyknęła żona.
Przecież nie ma żadnego numeru PESEL, a po co jej?
Uchodźczyni jakaś? wysyczała trochę ciszej moja żonka.
Kto? już zupełnie nic nie rozumiałem.
Twoja Nadka uchodźczyni? Chce tu się zameldować? Mów, łajdaku!
Co mam mówić? siedziałem ogłupiały, zapominając o kolacji.
I wtedy Lidka rozpłakała się. Nie na pokaz, tylko takim złościwym, ciężkim szlochem, a łzy płynęły po fartuszku.
Jutro jadę do mamy. Tylko pamiętaj Wojtka ci nie oddam! powiedziała przez łzy.
Lidka, co ty mówisz? Co się stało? Dlaczego chcesz jechać do mamy?
Jak myślisz, będę ci tu sprzątała przy kochance, przy twojej Nadce?! wybuchła.
W końcu ogarnąłem bezsens tej sytuacji. Usiadłem ją na kuchennym tapczaniku i zacząłem opowiadać wszystko o porannym telefonie.
Teraz Lidka płakała już z żalu nad tą dziewczynką. Kobiety naprawdę mają niewyczerpany zapas łez i potrafią się rozpłakać z byle powodu i w każdej ilości! A ja tych łez, zwłaszcza Lidkowych, nie znoszę, wręcz się ich boję.
Po tych wzruszeniach nie chciało mi się już jeść, tylko coś tam skubnąłem.
…Obudziłem się w nocy, bo żona stała przy łóżku i grzebała w moim telefonie. Pierwszy raz w naszym dziesięcioletnim życiu razem. Najwidoczniej nie uwierzyła… Szuka jakichś dowodów zdrady. Było mi z tego powodu potwornie przykro.
Nagle szepcze: Pawełku… Pawełku… i lekko mnie szturcha ręką.
Zerwałem się udając, jakbym się dopiero teraz obudził.
Paweł, to był ten numer z telefonu stacjonarnego, tak?
Tak przytaknąłem automatycznie ten.
No to śpij już. Lidka wyszła ze sypialni, zamykając drzwi. Telefon wzięła ze sobą.
Łatwo powiedzieć śpij Ale gdzie tu spać! Słyszę, że włączyła się sztuka, czyli komputer. Przeleżałem jeszcze chwilę, potem wstałem i poszedłem do salonu.
Lidka klikała myszką tak zaaferowana, że nie zauważyła, gdy podszedłem. W okienku przeglądarki wpisała: Dom Małego Dziecka i nasz miasto Poznań.
Komputer chwilę zamruczał, wyświetlił oficjalną stronę, adres, telefon, zdjęcie budynku. Lidka zerkając na ekran telefonu:
Paweł, numer się zgadza!
Jaki numer?
No telefon! Zgadza się z tym z Domu Dziecka!
Przecież mówiłem. To co, mnie sprawdzasz?
Lidka odwróciła się na krześle.
Nie sprawdzam, tylko weryfikuję.
Ale po co?
Paweł, ten dom jest przecież zupełnie blisko zamyśliła się.
Może pojedziemy tam? Bo skąd mają twój numer, jeśli jesteś dla nich obcą osobą?
O tym nawet nie pomyślałem. Rzeczywiście, skąd? Może rzeczywiście pojechać i się dowiedzieć? Inaczej będą mi cudze dzieci przypisywać i sam się potem zamotam!
Nie mogłem zasnąć tej nocy. Ledwie zamykałem oczy, żona znów mnie trąca w bok:
Paweł… Paweł…
No co?
Na sto procent nic nie miałeś z nikim? Może kiedyś, dawno jakaś dawna miłość, odnowiła znajomość przypadkiem, a ty nie wiedziałeś, że urodziła? A może ci nawet nie powiedziała, tylko dziecko zostawiła… Pawełku! Paweł!
Lidka, jaka tam miłość! Od kiedy razem w ławce w podstawówce usiedliśmy, tak do tej pory razem siedzimy… właściwie to już leżymy, no z tobą. A cztery lata temu przypomnij sobie Wojtuś miał trzy lata, poszedł do przedszkola, ciągle chorował, a ty już do pracy wróciłaś. Kto się nim zajmował, co? Ja! Przeszedłem na zdalną pracę, pamiętasz? Syropy, tabletki, wizyty u lekarzy. Jaki romans, wtedy ledwo się na nogach trzymałem. Nie miałem nikogo i nie mam, rozumiesz?
To skąd wzięli twój numer? Przecież ktoś go musiał im podać? ciągnęła żona.
I mnie to nie dawało spokoju. Zaczynałem podejrzewać wszystkie dawne znajome, ale po kolei wykreślałem je z listy: kto już dawno zajął się własnym życiem, kto dziecko wychowuje z babcią, najbardziej przebojowa już pięć lat temu wyjechała za granicę…
Ale skoro na świecie bywa i to, co być nie powinno, postanowiłem nazajutrz pojechać do Domu Małego Dziecka i wszystko wyjaśnić.
Przyjechaliśmy wcześnie, ale już ktoś siedział pod gabinetem dyrektorki chudy, jasnowłosy mężczyzna. Ubrany dość schludnie, ale wyglądał na zaniedbanego, ręce mu lekko drżały, w oczach nerwowość. Czy ze zdenerwowania, czy po wczorajszym, nie wiem.
To ja jestem następny zagaił niespodziewanie grubym głosem.
Zaraz otworzyły się drzwi i został zaproszony do środka. Z gabinetu dobry kwadrans dobiegały głosy jeden spokojny, drugi zachrypnięty.
W końcu mężczyzna, rozczochrany i już bez papierów, wypadł z gabinetu, a nas poproszono do środka.
Dzień dobry. Przy biurku stała elegancka brunetka w średnim wieku, gryzła końcówkę okularów. W czym mogę państwu pomóc?
My wczoraj… próbowałem zażartować.
Kobieta usiadła za stołem.
Proszę państwa, nie mam czasu na zagadki. Przedstawcie jasno sprawę, proszę.
Opowiedziałem o wczorajszym telefonie (głos był znajomy).
Ach, to… Kobieta się zmęczonym uśmiechem. Proszę mi wybaczyć, zaszła pomyłka, dzwoniłam nie do pana.
Jak nie do mnie, skoro mają państwo mój numer? Skąd go wzięliście?
Rozumie pan, pomyliłam się w numerze miało być 697, wybrałam 679. To, że jest pan też Paweł Janowicz, to czysty przypadek. Czasem tak bywa…
Zresztą, właśnie był tu przede mną…
Kto? zapytałem, choć domyślałem się odpowiedzi.
Paweł Janowicz Skomorowski, ojciec tej dziewczynki.
Jeszcze raz bardzo pana przepraszam i życzę miłego dnia. Mam wiele spraw na głowie.
Na plakietce miała wypisane: Teofila Siennicka, Dyrektorka.
Lidka też to zauważyła, bo nagle spytała:
Pani Teofilo, a on, ten pan Paweł, zabierze dziewczynkę?
Dyrektorka spojrzała na nas i ponownie usiadła przy biurku.
Nie zabierze. Mama dziewczynki nie żyje, a ten Paweł Janowicz ma już siedmioro dzieci z różnych związków. Przez trzy lata był tu dwa razy, i to tylko pod naszym naciskiem. Nadzieja nie jest mu potrzebna. Czy mają państwo jeszcze jakieś pytania? Jeśli nie do widzenia.
Wytrąceni z równowagi wyszliśmy na dziedziniec.
Starsze dzieci właśnie miały spacer. Jedno bujało się na huśtawce, drugie zjeżdżało ze zjeżdżalni, dwaj chłopcy na ławce urządzili wyścigi samochodów.
Spojrzałem na to wszystko i powoli zrozumiałem, co tu nie gra. Na tym podwórku było cicho. Gdy nasz Wojtuś wychodził na dwór, zaraz było słychać krzyki i głośny śmiech. Tutaj dzieci tylko szeptały między sobą, żadnych dzikich śmiechów czy hałasu. Jakby małe staruszki. One od razu stały się dorosłe, nie miały prawdziwego dzieciństwa.
Tu była walka o przetrwanie kto głodny, kto zmarznięty, brakowało zabawek, ubranek, zabrakło czułości, a czasem nawet i samej życzliwości dorosłych.
Odwróciłem się do Lidki. Jej oczy znowu były pełne łez. Te łzy, zawsze są pod ręką!
Szliśmy powoli do bramy, gdy nagle ciszę rozerwał krzyk: Mama!
Wszystkie dzieci, jak na rozkaz, spojrzały w naszą stronę. Prosto na nas biegła dziewczynka w zabawnej czapeczce z pomponem.
Mama, mama! Tu jestem! wołała.
Z całą siłą przytuliła się do nóg Lidki, płacząc tak żałośnie, że nawet mnie łzy stanęły w oczach.
Nadzieja, Nadka! dobiegła nas wychowawczyni. Próbowała wziąć ją na ręce, ale dziewczynka rozpaczliwie trzymała się Lidki. Ostatecznie dało się ją oderwać dopiero po czekoladzie znalezionej w kieszeni wychowawczyni.
Prawie wybiegliśmy z Domu Małego Dziecka.
W samochodzie milczeliśmy. Lidkę całą trzęsło, mnie też jakoś nie było lekko. Ręce mi drżały jak temu mojemu imiennikowi nieopodal, więc zjechałem na pobocze, żeby ochłonąć.
Lidka popatrzyła przez okno i wskazała mi głową na szyld sklepu Smyk tuż obok.
Bez słowa, w zupełnej ciszy, wysiedliśmy z auta i trzymając się za ręce ruszyliśmy prosto do Smyka.
Po lalkę i różową sukienkę.
Nasza córeczka Nadka będzie najpiękniejsza.