Przyjechała moja przyjaciółka z dzieciństwa, która nigdy nie zdecydowała się na dzieci – wybrała życie dla siebie, podróże i niezależność zamiast wychowywania wnuków czy liczenia na pomoc rodziny na starość

Przyjechała do mnie dawno niewidziana koleżanka z dzieciństwa. Nigdy nie zdecydowała się na dzieci od zawsze twierdziła, że chce żyć po swojemu.

Dziś po latach znów się spotkałyśmy. Obie mamy już sześćdziesiąt lat. Gdy tylko skończyłyśmy naukę na Uniwersytecie Jagiellońskim, ona szybko spakowała walizki i wyjechała z rodzinnego miasteczka pod Krakowem. Przez pewien czas utrzymywałyśmy ze sobą kontakt listowny, ale z czasem wszystko ucichło.

Później dzięki wspólnym znajomym dowiedziałam się, że Basia, bo tak jej na imię, ciągle podróżuje raz mieszka nad polskim morzem w Sopocie, raz w Zakopanem, ciągle zmienia miejsca, a także partnerów. W wieku pięćdziesięciu lat miała już trzeciego męża, ale potem i ten związek się rozpadł. Dzieci nie miała nigdy. Zastanawiałam się, dlaczego tak postąpiła przecież większość kobiet w naszej okolicy przynajmniej ma dzieci. Jeśli nie wyszło z mężczyzną, to chociaż potomków się doczekały i cieszą wnukami.

Basia wróciła teraz na południe Polski załatwić sprawy związane ze sprzedażą ostatniego mieszkania, które jeszcze jej zostało, po tym jak przez lata wynajmowała różne kawalerki.

Gdy się spotkałyśmy, długo rozmawiałyśmy ja opowiadałam o moich dzieciach, ona o swoich przeżyciach. W końcu zapytałam:

Basia, powiedz, dlaczego twoje życie potoczyło się inaczej? Czemu nie zdecydowałaś się na dzieci? Przecież chociażby po to, żeby na starość miał ci kto przynieść herbatę

Basia tylko się zaśmiała i odpaliła:

Jaka herbata? Twoje dzieci ci coś przyniosą? Widziałam tyle razy, jak starsi ludzie samotnie siedzą w domach, a ich dzieci mają swoje życie. Łatwiej odkładać przez lata pieniądze w złotówkach i na starość zatrudnić porządną opiekunkę niż liczyć, że dzieci będą chodzić wokół mnie.

Ja nie miałam dzieci, bo po prostu nie chciałam. Nie dla mnie całe życie w trosce o innych, nie dla mnie rezygnowanie z własnych marzeń, pieniędzy na swoje potrzeby. Poświęciłam się sobie: podróżowałam, zwiedzałam świat, poznawałam nowych ludzi i gromadziłam oszczędności. Moi mężowie odchodzili, bo nie chciałam zakładać rodziny trudno. Przynajmniej niczego nie żałuję.

Dziś żyję po swojemu nie troszczę się o wnuki, nie przeznaczam emerytury na dorosłe dzieci, które nadal nie potrafią się usamodzielnić.

Nie żałuję tego wyboru. Wręcz przeciwnie patrzę, jak wiele osób wokół narzeka, że dzieci wyjechały do Londynu czy Berlina, a oni zostali sami i mają pretensje do całego świata. Ja jestem wolna od takich rozczarowań.

To moja perspektywa.

Wysłuchałam Basi i zaczęłam się zastanawiać. Miała sporo racji nie każdy musi mieć dzieci, by być szczęśliwym. Ważne, by żyć w zgodzie ze sobą i nie narażać się na cierpienie tylko dlatego, że tak wypada. Każdy powinien wybrać własną drogę i odpowiadać za nią przed samym sobą to jest największa mądrość życiowa.