Przyjechała dawna przyjaciółka z dzieciństwa — nigdy nie chciała mieć dzieci, postawiła na swoje szczęście i życie dla siebie

Wyobraź sobie, że po latach odwiedziła mnie Basia moja koleżanka jeszcze ze szkolnych czasów. Nigdy nie miała dzieci, zresztą sama podjęła taką decyzję, zawsze powtarzała, że chce żyć dla siebie.

No więc, dziś spotkałyśmy się po naprawdę długiej przerwie. Obie mamy już swoje lata, sześćdziesiątka stuknęła i mi, i Basi. Po studiach Basia zebrała się w sobie, spakowała walizki i po prostu wyjechała z naszego Tomaszowa. Coś tam jeszcze do siebie pisałyśmy, ale z czasem kontakt jakoś się rozmył.

Później tylko od wspólnych znajomych dowiadywałam się, co u Basi słychać a to, że ciągle gdzieś ją niesie, a to że zmienia partnerów. Słyszałam, że już trzech mężów miała na koncie, ale w końcu i z tym trzecim się rozstała. Dzieci żadnych nigdy. I nie mogłam zrozumieć większość kobiet jednak decyduje się chociaż na jedno dziecko. Przecież, nawet jak z partnerem nie wyszło, to zostają dzieci, wnuki Zawsze jest ktoś, komu można upiec szarlotkę albo poopowiadać bajki.

Wróciła teraz do naszego miasteczka, bo musi sprzedać te resztki, co jej tu zostały. Kiedyś wynajmowała mieszkanie, teraz już chce się tego pozbyć.

Usiadłyśmy w kawiarni, gadałyśmy długo ja jej opowiadałam o moim życiu, ona swoje historie, jedna za drugą. No i nie wytrzymałam, musiałam zapytać:
Basia, powiedz mi, dlaczego tak to wszystko u Ciebie wyszło? Dlaczego nie chciałaś dziecka? Nawet dla siebie, żeby ktoś podał Ci herbatę na starość?

Zaśmiała się tak głośno, że aż inni w kawiarni spojrzeli.
Jaką herbatę? Twoje dzieci naprawdę Ci podadzą? Kochana, dzieci dziś nie mają czasu dla swoich rodziców. Wiesz, lepiej odłożyć trochę pieniędzy i zatrudnić opiekunkę, niż później być ciężarem dla własnych dzieci.

A ja dziecka nie urodziłam, bo po prostu nie chciałam. Nie miałam potrzeby opiekować się kimś przez całe życie, przejmować się, martwić, inwestować w kogoś. Wolałam poświęcić czas i pieniądze na siebie. Zobaczyć świat, zarobić swoje, żyć jak chcę. A mężowie? Tak, składali papiery, bo chcieli dzieci, a ja nie.

Teraz cieszę się wolnością. Nie muszę pilnować wnuków, nie muszę pożyczać emerytury dzieciom, które nie radzą sobie same. Niczego nie żałuję. Częściej współczuję tym, którzy mieli gromadkę dzieci, a na starość zostali sami, żaląc się potem, że dzieci wyjechały do Anglii, do Niemiec… A ja nie mam takich rozczarowań.

Posłuchałam Basi i… wiesz co? Uznałam, że coś w tym jest. Po co robić coś na siłę, skoro się tego naprawdę nie chce? Po co żyć nadzieją, że może na starość dzieci się odwdzięczą? Czasem lepiej po prostu posłuchać siebie i nie zastanawiać się, „co ludzie powiedzą”.