Przyjechała dawna przyjaciółka z dzieciństwa – bezdzietna, świadomie wybrała życie dla siebie. Rozmawiamy po latach: Ona podróżuje, zmieniała mężów, nigdy nie chciała dzieci. Opowiada, dlaczego nie żałuje swojej decyzji i dlaczego nie wierzy, że dzieci dają wsparcie na starość

8 czerwca

Dziś miałem okazję spotkać swoją dawną koleżankę z dzieciństwa, Wandę Kowalską. Oboje mamy już po sześćdziesiątce. Po skończeniu studiów na Uniwersytecie Warszawskim Wanda bardzo szybko spakowała swoje rzeczy i wyjechała z rodzinnego Radomia. Przez pewien czas wymienialiśmy się listami, lecz i to się z czasem rozmyło.

Dopiero od wspólnych znajomych dowiedziałem się, że Wanda prowadzi bardzo ruchliwe życie, cały czas gdzieś wyjeżdża, zmienia miasta, ba, nawet partnerów. Słyszałem, że już w wieku pięćdziesięciu lat była po trzech ślubach. Z trzecim mężem też się nie udało, rozwiedli się. Jednak dzieci nigdy nie miała. Nigdy tego nie rozumiałem przecież większość Polek, nawet jeśli życie z mężem się nie ułoży, to chociaż doczeka się dzieci, a potem wnuków, którymi można się zajmować na starość.

Tym razem Wanda wróciła do Radomia, żeby sprzedać ostatnie pozostałości po starym mieszkaniu, które wcześniej wynajmowała. Umówiliśmy się na kawę w małej kawiarni przy rynku. Rozmawialiśmy długo, wspominaliśmy młodość. Ja opowiadałem o mojej rodzinie, ona o swoim życiu. W końcu nie wytrzymałem i zapytałem:

Wando, jak to się stało, że twoje życie tak wygląda? Dlaczego nigdy nie chciałaś mieć dzieci? Przecież ktoś na starość powinien ci przynieść szklankę wody, prawda?

Wanda tylko się zaśmiała i spojrzała na mnie z pobłażaniem.

Jaką szklankę, Janek? Myślisz, że twoje dzieci ci ją przyniosą? Zobacz, ilu naszych znajomych ma dorosłe dzieci, a i tak siedzą sami na starość, bo dzieci wyjechały do Anglii czy Niemiec za lepszym życiem. Wolę całe życie odkładać złotówki i zatrudnić dobrą opiekunkę, niż liczyć na wdzięczność potomstwa.

Powiedziała, że nigdy nie czuła potrzeby zostania matką. Nie chciała wiecznie się kimś zajmować, martwić, dokładać do czyjegoś życia. Postanowiła być niezależna, podróżować, korzystać z życia i wydawać pieniądze na siebie. Przyznała mi się, że jej mężowie odchodzili właśnie dlatego nie chciała dzieci, a oni chcieli.

I dziś też żyje według własnych zasad. Nie zajmuje się wnukami, nie żyje od emerytury do emerytury, by dokładać do dzieci, które nie potrafią samodzielnie stanąć na nogi.

Zaznaczyła, że niczego nie żałuje. Wprost przeciwnie, żal jej tych, którzy powieli dzieci, a na starość są równie samotni, czasem mają nawet żal do tych dzieci, że wyjechały, że nie mają dla nich czasu. Ona takich trosk nie zna i nie żałuje swoich wyborów. Tak po prostu jest i basta.

Długo rozmyślałem po naszym spotkaniu. Wanda uświadomiła mi, że każdy ma prawo wybrać własną drogę, bez presji czy oczekiwań społeczeństwa. Najważniejsze to żyć w zgodzie ze sobą. Nie warto podejmować życiowych decyzji z nadzieją na coś, co wcale nie musi nadejść. Wniosek? Trzeba mieć odwagę iść własną ścieżką i nie żałować.