Przyjdź, gdy tylko będziesz mógł

Telefon zadzwonił niespodziewanie, rozdzierając ciszę mieszkania.

– Halo, Kasia? – usłyszała dobrze znany głos.

Serce podskoczyło jej do gardła, uderzając głośno i chaotycznie. Nie mogła wydobyć z siebie słowa. Gdyby nie cichy pomruk telewizora, jej bicie serca z pewnością obudziłoby męża.

– Tęskniłem. Nie mogłem dłużej czekać. Ciągle o tobie myślę. Spotkajmy się – mówił ten sam, miękkim tonem męski głos.

Kasia wymknęła się z sypialni, zatrzaskując za sobą drzwi. Oparła się o ścianę w przedpokoju. Nogi nagle stały się bezwładne, jak z waty.

– Kasia, jesteś tam? – głos w słuchawce wabił, kusił, przerażał swoją realnością.

Nie powinna była odbierać. Powinna spojrzeć na wyświetlacz. Próbowała o nim zapomnieć, za wszelką cenę wymazać z pamięci tę szaloną noc. Powtarzała sobie, że ma stabilne małżeństwo, dobrego męża, że są razem od lat. Nic więcej jej nie potrzeba…

Z przyszłym mężem chodziła do jednej klasy. Wojtek był prymusem, wygrywał olimpiady z matematyki i fizyki. W liceanie zaczął nosić okulary, więc przylgnęło do niego przezwisko „Belfer”. I słusznie. Był spokojny, pulchny, z rumianymi policzkami – żywy portret typowego polskiego intelektualisty.

Kasia, jak wszystkie dziewczyny w klasie, nie widziała w nim obiektu westchnień. Poprosić o ściągę, podpowiedź na sprawdzianie – to co innego. Ona wolała chłopaków błyskotliwych, przystojnych, sportowych, z poczuciem humoru i odrobiną buty.

Pewnego dnia spotkali się przypadkiem na ulicy, zaczęli rozmawiać, wspominać kolegów. Wojtek nosił już soczewki. „Nawet całkiem miły” – pomyślała wtedy Kasia.

On skończył Uniwersytet Warszawski, a ona jeszcze studiowała medycynę. Wymienili się numerami, tak dla formalności. Po pięciu latach od matury planowano zjazd klasowy. Wojtek obiecał zadzwonić, podać szczegóły. Kasia dała mu swój numer, ale nie zamierzała iść. Natychmiast o nim zapomniała.

Ale po kilku dniach zaprosił ją do kina. Miała różnych chłopaków, ale nic poważnego. Ci, którzy jej się podobali, nie zwracali na nią uwagi. A z tymi, którzy jej nie interesowali, sama nie chciała się wiązać.

– Idź, rozejrzyj się, bo zostaniesz starą panną – prorokowała matka.

I Kasia poszła z Wojtkiem do kina. Tak się zaczęło. Wkrótce wyznał jej miłość i oświadczył się. Było z nim bezpiecznie. Pracował w dużej korporacji, miał przed sobą świetlaną przyszłość.

– Co ty się zastanawiasz? Bierz go i ulepisz z niego, co zechcesz – poradziła matka. I Kasia się zgodziła.

Ich związek był spokojny. Kłótnie zdarzały się rzadko, zwykle przez Kasię.

Potem urodziła się córka. Teściowa nie wtrącała się w ich życie, ale chętnie opiekowała się wnuczką. Również rodzice Kasi zawsze pomagali.

Na drugie dziecko nigdy się nie zdecydowała. Między nią a Wojtkiem nigdy nie było namiętności. On nawet w łóżku nie okazywał uczuć. Zastanawiała się, dlaczego ich intymność jest taka rzadka i nudna. Ale z drugiej strony – była pewna jego wierności. Koleżanki z pracy i pacjentki często opowiadały przez łzy o zdradach, rozwodach, samotnym wychowywaniu dzieci.

Córka dorosła, skończyła szkołę. Nie poszła w ślady rodziców, studiowała w Warszawie projektowanie mody i żyła rozrzutnie. Gdy Kasia dzwoniła, pytając o pieniądze, ta śmiała się: „Babcie rywalizują, która bardziej mnie rozpieszcza!”.

Tak, babcie kochały i rozpieszczały jedyną wnuczkę. Teściowa namawiała kiedyś Kasię na kolejne dziecko – żeby każda miała swojego wnuka. Ale Kasia nie żałowała decyzji. Czasem dziwiła się, że w ogóle udało im się mieć córkę, przy jego podejściu do miłości.

Tak płynęły im lata. Pół roku temu Kasię mianowano ordynatorem przychodni, po przejściu poprzedniej szefowej na emeryturę. Nowa praca pochłaniała czas i siły. Często jeździła na spotkania, konferencje.

Na jednej z nich poznała Michała. Mężczyzn było tam niewielu. Wysoki, przystojny, zadbany – od razu zwrócił uwagę wszystkich kobiet. Starsze panie traktowały go po macierzyńsku, ale i tak się uśmiechały. Młodsze otwarcie flirtowały, podsuwały się do stolika, kusiły.

Ostatniego wieczoru był bankiet. Kasia chciała wracać do domu. Nie lubiła alkoholu, unikała takich imprez. Ale koleżanka z pokoju namówiła ją:

– Właśnie na takich bankietach dzieje się najwięcej. Nigdy nie wiesz, kto może się przydać. Zaufaj mojemu doświadczeniu.

I Kasia została.

Organizator wygłosił długi toast, dziękując uczestnikom. Mówił tak długo, że niektórzy zaczęli pić, nie czekając na koniec.

Godzinę później poważni lekarze nie do poznania. Rozluźnieni winem opowiadali żarty, które bardziej przypominały dowcipy. Medycy nie mają tabu.

Kasia prawie nie piła, tylko udawała. Śmiała się, ale myślała, jak się wymknąć.

– Też się pani nudzi? – podszedł Michał. – Uciekniemy stąd.

Z ulgą opuścili salę.

Szli długimi korytarzami z zielonymi dywanami. Michał opowiadał o swojej klinice.

– Chodźmy do mnie. Mam francuskie wino, a nie mam z kim pić.

Kasia się zgodziła. Nie wiedziała dlaczego. Może dlatego, że nie chciała wracać do pustego pokoju? A może dlatego, że on jej się podobał? Widziała, że i on nią jest zainteresowany.

W jego pokoju mówił coś jeszcze, gdy z sali dobiegła znajoma melodia. Zamilkł, wsłuchując się. Za oknem migotały światła miasta.

Gdy ją pocałował, nie odsunęła się. Ocknęła się już w jego łóżku. Nagle całe jej dotychczasowe życie wydało się nie do zniesienia. Nigdy niczego takiego nie doświadczyła z Wojtkiem.

W jego ramionach zapomniała o wszystkim. Nie wiedziała, że miłość może być taka. To była burza – unosiła się na skrzydłach rozkoszy, by zaraz runąć w przepaść, z której nie chciała wracać.

Ale wszystko ma swój koniec. Muzyka ucichła, impreza się skończyła. Leżeli zmęczeni, trzymając się za ręce.

Czas nieubłaganie zbliżał rozstI gdy w końcu wyciągnęła rękę, by otworzyć drzwi do nowego życia, w głębi serca już wiedziała, że nigdy nie przestanie żałować tego, co zostawiła za sobą.