Przyjdź do mnie…

Chodź tu…

Joanna nie znosiła swojego ciała. Od dzieciństwa była pulchna i zazdrościła szczupłym koleżankom. Próbowała różnych diet, ale nic nie pomagało.

„Przestań się katować. Jedz normalnie. Kto ma cię pokochać, ten pokocha – nieważne, czy jesteś chuda, czy nie. Miłość nie bierze się z wyglądu, tylko z charakteru” – pocieszał ją ojciec. „Mama też nigdy nie była chudzinką, a przecież ją pokochałem. Kobieta powinna być miękka i przytulna.”

„Łatwo ci mówić. Ty możesz jeść tyle pączków, ile chcesz, a i tak nie przytyjesz. Dlaczego nie odziedziczyłam twoich genów?” – narzekała Joanna.

„Nagle zaczęłaś się odchudzać? Zakochałaś się?” – zapytała niespodziewanie matka.

Joanna spuściła wzrok.

„Ja też miałam taką szkolną miłość. On jednak wolał najładniejszą dziewczynę w klasie. Ale potem skończyliśmy szkołę i… zapomniałam. Minęło kilka lat, spotkałam go na ulicy i wiesz co? Ucieszyłam się, że nic z nas nie wyszło.”

„Dlaczego?” – spytała Joanna.

„Ożenił się z tamtą. Ona ciągle chciała nowe sukienki, a on mało zarabiał. Więc zaczął kombinować, ukradł sporą sumę. Trafił do więzienia. Wyszedł jako zupełnie inny człowiek. Żona go zostawiła, nikt nie chciał mu dać pracy, zaczął pić. A wszystko zaczynało się tak pięknie…” – westchnęła matka.

„Nam z tatą też nie było łatwo, zwłaszcza gdy się urodziłaś. Ale daliśmy radę. Więc jeśli ktoś cię nie wybierze, to może i lepiej. Znaczy, że nie był tym właściwym.”

„A gdyby wybrał ciebie? Może nie stałby się złodziejem, nie trafiłby do więzienia?” – rozważała Joanna.

„Nie mógł mnie wybrać. Lubił szczupłe i ładne. A nawet gdyby to zrobił, prędzej czy później zdradziłby mnie. I tak byśmy się rozstali. Ale wtedy nie poznałabym twojego taty” – uśmiechnęła się matka. „Wszystko, co się dzieje, jest po coś.”

„Ja i tak schudnę” – uparła się Joanna.

Cały wieczór przeglądała w internecie historie osób, które schudły. Jeśli im się udało, to i jej się uda.

Następnego ranka przeciągnęła się leniwie, zerknęła na zegarek – mogła jeszcze poleżeć. Nagle przypomniała sobie postanowienie z poprzedniego wieczoru. Podeszła do okna. Niebo było zachmurzone, zaraz zacznie padać. „Może odłożyć nowy start na jutro, gdy będzie ładniej?” – pomyślała. „Nie. Jeśli nie teraz, to nigdy.” Zdecydowanie wciągnęła dres.

Na ulicach Krakowa było pusto. Dobre, nikt nie będzie patrzył. Zaczęła biec truchtem.

Wkrótce brakowało jej tchu, w boku kłuło, w gardle zalegał wilgotny kaszel, pot spływał po plecach i twarzy. Zatrzymała się, dysząc. Pomachała rękami jak wiatrak i zawróciła. Nic, musi się przyzwyczaić.

Następnego ranka bolały ją wszystkie mięśnie. Mimo bólu znów wyszła pobiegać. Wracała do domu w tempie ślimaka.

„Skąd taka mokra?” – spytała matka, gdy Joanna weszła do mieszkania.

„Biegałam.”

„Zaczęłaś trenować? Brawo. Ja nigdy nie miałam tyle silnej woli. Zmęczona? Idź pod prysznic, a potem śniadanie, bo spóźnisz się do szkoły.”

„Nie będę jeść drożdżówki, tylko kawę” – stanowczo oświadczyła.

„Jak chcesz. Ale nie można tak radykalnie zaczynać. Przed długim biegiem trzeba się rozgrzać, a nie rzucać od razu na głęboką wodę, bo zabraknie ci sił” – zganiła ją matka.

„Brawo!” – Ojciec klepnął córkę po ramieniu. „Szacun za determinację” – powiedział, siadając do stołu i popijając kawę.

„Ty też się odchudzasz? Po co ja piekłam te drożdżówki?” – zmartwiła się matka.

„Spokojnie. Zjem za Joasię” – podkręcił oko do córki, wziął słodką bułkę, odgryzł duży kęs i cmoknął z zadowoleniem.

Joanna przełknęła ślinę. Pomyślała, że jedna drożdżówka nie zrobi różnicy. Nagłe odstawienie wszystkiego szkodzi. Ale jednak się powstrzymała. Wypiła kawę jednym haustem i wstała od stołu.

„Będzie się teraz głodzić” – westchnęła matka, gdy Joanna wyszła.

Nie słyszała już, co odpowiedział ojciec.

Z czasem Joanna wciągnęła się w bieganie, wydłużała dystanse. Pewnego dnia zauważyła, że spodnie są luźniejsze w pasie. Podeszła do lustra. Niestety, nie widziała większych zmian.

Pewnego dnia wyprzedziły ją dwie szczupłe dziewczyny, szybkie jak sarny. Joanna ustąpiła im miejsca. Jedna z nich, mijając ją, syknęła: „To dlatego jest tak ślisko – tłuszcz z niej kapie.” I wybuchła melodyjnym śmiechem. Druga tylko się skrzywiła i rzuciła Joannie przepraszające spojrzenie.

Nie, nic z tego nie będzie. Może lepiej spróbować tańca? Mówią, że też pomaga schudnąć. Zapisała się na zajęcia dla początkujących.

Głód doprowadzał ją do zawrotów głowy. Mijając szkolną stołówkę, przyspieszała kroku. Na zajęciach usłyszała w szatni, jak dziewczyny nazwały ją „krową”. Tak ją to zabolało, że czekała, aż wszystkie wyjdą, dopiero wtedy się przebrała. Wstydziła się przy nich pokazywać.

Matka martwiła się, że córka nic nie je, podsuwała jej dodatkową porcję ryby czy kotleta. Joanna odmawiała i biegała jeszcze zacieklej.

Do matury schudła wyraźnie. Choć do szczupłej sylwetki było jeszcze daleko, sama już się sobie podobała, patrząc w lustro.

Po rozdaniu świadectw i części artystycznej zaczęła się zabawa. Joanna bała się tańczyć. Wciąż pamiętała tamto „krowa”. Gdy nauczycielka coś szepnęła do Jakuba, a on podszedł do niej przy wolnej melodii, Joanna zrozumiała – to z litości. Jeszcze bardziej ją to zabolało. Ale i tak zatańczyła. Może więcej nie będzie takiej okazji?

„Hej, Jakub, uważaj! Jak Joanna nadepnie ci na stopę, zostaniesz kaleką!” – zawołała najładniejsza dziewczyna w klasie, otoczona grupą przyjaciółek.

Wszyscy parsknęli śmiechem. Joanna zaczerwieniła się, przygryzła wargę, w oczach pojawiły się łzy. Jakub zatrzymał się i ostro rzucił:

„Nie śmieszne. JesteściePrzez resztę wieczoru tańczyli tylko we dwoje, a gdy muzyka ucichła, Jakub pocałował ją w czoło i szepnął: „Zawsze wiedziałem, że jesteś najpiękniejsza”.