Przyjdź do mnie…

Chodź do mnie…
Wanda nie cierpiała swojego ciała. Od dziecka była pulchna i zazdrościła szczupłym koleżankom. Ile razy próbowała się odchudzić, stosowała różne diety – nic nie pomagało.

– Przestań się dręczyć. Jedz normalnie. Kto musi, ten i tak cię pokocha, nieważne, czy jesteś chuda, czy pulchna. Nie kocha się za wygląd, tylko za duszę i charakter – pocieszał Wandę ojciec. – Mama nigdy nie była chucherkiem, a to nie przeszkodziło mi ją pokochać. Kobieta powinna być miękka i przytulna.

– Łatwo ci mówić. Ty nie tyjesz, choćbyś zjadł tysiąc pączków. Dlaczego nie odziedziczyłam twoich genów? – narzekała Wanda.

– A co ci nagle przyszło do głowy z tym odchudzaniem? Zakochałaś się? – spytała nagle matka.

Wanda spuściła wzrok.

– Ja też kiedyś w szkole byłam zakochana, cierpiałam. A jemu podobała się inna dziewczyna, najładniejsza w klasie. Potem skończyliśmy szkołę, przestałam go codziennie widywać i uspokoiłam się. A kilka lat później spotkałam go na ulicy. I wiesz co? Cieszyłam się, że nic z nas nie wyszło.

– Dlaczego? – spytała Wanda.

– Ożenił się z tą ładną dziewczyną. Ale ona ciągle żądała pieniędzy na sukienki, a on zarabiał mało. No i wkręcił się w jakieś oszustwo, ukradł dużą sumę. Wsadzili go do więzienia. Wyszedł całkiem innym człowiekiem. Żona się z nim rozwiodła, nikt go nie chciał zatrudnić, zaczął pić. A wszystko zaczęło się tak pięknie – westchnęła matka.

– Nam z tatą też nie było łatwo, zwłaszcza gdy się urodziłaś. Ale jakoś daliśmy radę. Więc jeśli on cię nie wybierze, może to i lepiej. Nie twoje, znaczy – podsumowała.

– A gdyby jednak wybrał? Nie musiałby kraść i nie trafiłby do więzienia – rozważała Wanda.

– Nie mógł mnie wybrać. Lubił piękne i strzeliste dziewczyny. A gdyby nawet, to prędzej czy później by mnie zdradził. I tak byśmy się rozwiedli. Ale wtedy nie poznałabym taty – uśmiechnęła się matka. – Wszystko, co się dzieje, jest po coś.

– Ale i tak chcę schudnąć – uparcie stwierdziła Wanda.

Cały wieczór przeglądała w internecie diety, wpatrywała się w zdjęcia kobiet przed i po. Skoro im się udało, to i jej się uda.

Rano obudziła się, przeciągnęła, spojrzała na zegarek. Miała jeszcze czas poleżeć. Nagle przypomniała sobie, że wieczorem postanowiła zacząć nowy etap życia. Podeszła do okna. Chmury wisiały nisko, zaraz zacznie padać. *Może odłożyć ten nowy etap na jutro, kiedy będzie ładniej? Nie – zdecydowała – tak tylko będę ciągle odkładać.* Stanowczo włożyła dres.

Na ulicach miasta było pusto. I dobrze, nikt nie będzie widział. Wanda wybiegła z podwórka truchtem.

Wkrótce zaczęła się dusić, w boku ukłuło, w gardle zalęgła się wilgotna kaszlanica, pot spływał po plecach i twarzy. Zatrzymała się, by złapać oddech. Pomachała rękami jak wiatrak i pobiegła z powrotem. Nic, przyzwyczai się.

Następnego ranka bolały ją wszystkie mięśnie. Przezwyciężając ból, wyszła na poranny jogging. Do domu wlokła się w tempie ślimaka.

– Skąd taka mokra? – spytała matka, gdy Wanda weszła do mieszkania.

– Biegałam.

– Postanowiłaś się wziąć za sport? Brawo. Mnie zawsze brakowało silnej woli. Zmęczona? Idź pod prysznic i na śniadanie, bo spóźnisz się do szkoły.

– Nie będę jeść pączków, tylko wypiję kawę – powiedziała twardo Wanda.

– Jak chcesz. Ale uważam, że nie można tak od razu rzucać się na głęboką wodę. Przed długim dystansem trzeba się rozgrzewać powoli, inaczej sił nie starczy do mety – z dezaprobatą stwierdziła matka.

– Brawo. – Ojciec klepnął córkę po plecach. – Szanuję cię za upór – powiedział, siadając do stołu i popijając kawę.

– Co, ty też na diecie? A dla kogo ja piekłam te pączki? – zmartwiła się matka.

– Nie przejmuj się. Zjem za Wandę też – mrugnął porozumiewawczo do córki, wziął pączka, odgryzł duży kęs i z apetytem przeżuwał.

Wanda przełknęła ślinę. Pomyślała, że jeden pączek nie zrobi różnicy. Nie można przecież tak nagle przestać jeść, to niezdrowo. Ale mimo wszystko nie uległa pokusie. Wypiła kawę duszkiem i wstała od stołu.

– TerNastępnego dnia wstała wcześniej niż zwykle, uśmiechnęła się do własnego odbicia w lustrze i znów pobiegła, tym razem nie po to, by uciec przed sobą, ale by dogonić swoje szczęście.