„Przyjaźń na zawsze”

„Arek i Kuba – przyjaciele na zawsze”

Kuba rozwiązywał służbowe sprawy z kolegami w swoim gabinecie, gdy na stole zadzwonił telefon. Już miał zignorować połączenie, ale zobaczył na wyświetlaczu imię swojego szkolnego kumpla.

– Przepraszam na chwilę – powiedział współpracownikom, wziął telefon i wyszedł.

– Słucham? – odezwał się ostrożnie.
Miał w szkole przyjaciela – Arek, ale tyle lat minęło… Sam nie wiedział, że jego numer się zachował, przecież tyle razy zmieniał telefon.

– Kubuś? Ty to na pewno ty? To ja, Arek. Myślałem, że zmieniłeś numer, nawet nie miałem nadziei, że się dodzwonię – rozradowany męski głos w słuchawce.

– Cześć, Arek. Co u ciebie? – Kuba jeszcze nie ochłonął z zaskoczenia i odpowiadał sucho, automatycznie zadając standardowe pytanie. Ale Arek tego nie zauważył i ciągnął z entuzjazmem:

– Świetnie! Jestem w Warszawie. Słuchaj, wiem, że pewnie pracujesz, może nie w porę dzwonię… Może się spotkamy? Tyle lat. Kiedy znaz będzie taka okazja?

– Słuchaj, właśnie mam spotkanie. Będę wolny za godzinę. Gdzie mam podjechać? Cholera, dobrze cię słyszeć – już cieplejszym głosem odpowiedział Kuba.

– Jestem na Dworcu Centralnym. Stoję przed głównym wejściem.

– Znajdę cię. Tylko się nie ruszaj, dobrze? Czekaj – powiedział Kuba i wrócił do gabinetu.

Mówił coś, uczestniczył w dyskusji, ale myślami był przy Arku. Minęło z piętnaście lat, odkąd wyjechał z rodzinnego miasta na studia.

Kuba zaparkował samochód i podszedł do Dworca Centralnego. Jak zwykle tłumy ludzi. Rozglądał się, wpatrując w twarze przechodniów.

– Kubuś! – W jego stronę szedł uśmiechnięty mężczyzna, w którym Kuba nie od razu rozpoznał szkolnego kolegę. Stanęli, przez chwilę badawczo się sobie przyglądając, potem wymienili uścisk dłoni, a w końcu, bez słowa, przytulili się.

– Kubuś…
– Arku…

– Kubuś… Nie wierzę własnym oczom – Arek znów objął przyjaciela. – Świetnie wyglądasz. Widzę, wysoko zaszedłeś. Zawsze wiedziałem, że daleko zajdziesz. Tu taki gwar… Może pójdziemy gdzieś na kawę?

– Jasne – przytaknął Kuba. – Mam auto. Niedaleko jest dobra kawiarnia. Jesteś w Warszawie w sprawach?

– Teściową przywiozłem na operację. Staw biodrowy, ledwo chodzi. Długo czekaliśmy na termin. O rany! To twoje auto? – Arek niedowierzająco spojrzał na Kubę, stojąc obok dużego SUV-a.

– Moje, wsiadaj – uśmiechnął się Kuba, zadowolony z efektu.

Podczas gdy Arek wzdychał z podziwu, Kuba włączył się do ruchu, skręcił w boczną uliczkę i po paru minutach zatrzymał się. W przytulnej kawiarni panował półmrok mimo dnia. Kilka osób, cisza w porównaniu z dworcowym harmiderem.

– No, tu możemy spokojnie pogadać. Siadaj, opowiadaj – zanim jednak usiedli, podeszła kelnerka.

– Dla mnie kawa bez cukru, a dla mojego przyjaciela… – Kuba spojrzał pytająco na Arka.

– Dla mnie też kawa – pośpiesznie powiedział tamten.

– A dla przyjaciela stek z ziemniakami, kawę i kawałek sernika.

Kelnerka odeszła.

– Nie patrz tak na mnie. Jeszcze musisz jechać pociągiem. Na pewno od rana nic nie jadłeś.

– Masz rację. Z teściową jechaliśmy do szpitala ze trzy godziny. Ledwo chodzi… Ale zapłacę za siebie.

Kuba nie odpowiedział.

– Nie myśl, że potrzebuję pomocy. Operację ma z NFZ. Po prostu… chciałem cię zobaczyć. Wybrałem numer, myślałem, że dawno go zmieniłeś, a ty odebrałeś – powtórzył Arek.

– Już zrozumiałem. Gadaj, jak tam u ciebie. Żonaty?

– Żonaty. Dwójka dzieci. Synek ma jedenaście lat, a Karolinka siedem, kończy pierwszą klasę. Teść zostawił mi warsztat po śmierci, teraz tam rządzę. Jak powiem Małgosi, że cię widziałem, nie uwierzy.

– Jakiej Małgosi? – Kuba zrobił zdziwioną minę. – Czekaj, ożeniłeś się z Małgosią?

– Pamiętasz ją? Z nią – Arek rozpromienił się. – W szkole za tobą latali. Powalała cię na łopatki. Pamiętasz, jak uciekaliśmy od niej po lekcjach? A mnie się podobała, już wtedy. Nie wiedziałeś? Jak wyjechałeś, bardzo przeżywała. Uwierzyłbyś, chciała za tobą jechać do Warszawy. Matka nie puściła. A potem zaczęliśmy się spotykać. Tak to się potoczyło. Przynajmniej tu cię prześcignąłem. A ty? Widzę, że żonaty – skinął głową na obrączkę na ręce Kuby.

– Żonaty – potwierdził Kuba. – Ale dzieci jeszcze nie ma.

– Rozumiem. A gdzie pracujesz?

– W korporacji. Kieruję działem sprzedaży.

– No proszę cię. W Warszawie mieszkasz, auto z górnej półki… Najlepiej sobie poradziłeś z całej naszej paczki – z uznaniem powiedział Arek.

Kuba skromnie się uśmiechnął.

– A pamiętasz, jak jeździliśmy na ryby? Jak uciekliśmy z domu na Biegun Północny? Oj, dostaliśmy wtedy od rodziców. Ja kilka dni nie mogłem usiąść…

– A jak prawie spaliliśmy szopę na działce? – przerwał mu Kuba.

– Tak, to były czasy – oczy Arka zrobiły się smutne. – Zawsze wiedziałem, że zajdziesz daleko.

– Nie zazdrość – powiedział Kuba.

– Nie zazdroszczę, może tylko troszeczkę. Nie narzekam. Po teściu zostal stary polonez, wyremontowałem go, wymieniłem silnik, teraz chodzi jak marzenie. Małgosia dobra gospodyni, dzieci. Za nich duszę bym sprzedał. Wiesz, jakby tak pomyśleć, to nie mam prawa narzekać. A ty?

– Co ja? – nie zrozumiał Kuba.

– W Warszawie mieszkasz, pracujesz, masz fajne auto, pieniądze. Jesteś szczęśliwy? – Wzrok Arka stał się poważny.

– Nie wiem. Nie myślałem o tym. Do czego zmierzasz?

– Daj spokój. Wszystko rozumiesz. Jesteśmy z różnych światów, z innych planet. Ty jakiś taki w garniturze… Sam nie wiem, o czym z tobą gadać.

– Arek, przestań. Strasznie się cieszę, że się spotkaliśmy – uśmiechnął się Kuba.

– Cieszysz się? A czemu nie dzwoniłeś przez tyle lat? WyjechałeśKiedy późnym wieczorem wrócili do domu, Kuba stał przez chwilę w oknie, patrząc na migające światła miasta, i w końcu zrozumiał, że prawdziwe szczęście nie ma nic wspólnego z drogim samochodem ani stanowiskiem, ale tkwi w tych zwykłych chwilach, gdy można po prostu być sobą – tak jak wtedy, gdy był dzieckiem i biegał z Arkiem po łąkach za ich rodzinnym miastem.