Przyjaźń czy obojętność?

Przyjaźnić się czy nie przyjaźnić?

— Tato, no przestań się tak wygłupiać jak mały! Nie namawiam cię do rejestracji w Ministerstwie Głupich Pomysłów, tylko do „Szkolnych Kolegów” — już od czterdziestu minut Krzysiek bezskutecznie próbował zdigitalizować osobowość ojca i wypuścić go jako cyfrowego narybka w bezkresny ocean mediów społecznościowych. Ale ten się opierał.

— Nie potrzebuję tego! — ojciec chował swój stary telefon z klawiaturą, na który przyszło już dziesiąte SMS-owe potwierdzenie. — Sami się w tych swoich sieciach miotajcie jak flądry, ale mnie zostawcie. Mam już wystarczająco uzależnień — po co mi kolejne?

— Dla kontaktu, tato. Znajdziesz swoich kolegów z klasy, współpracowników, towarzyszy broni, pogadasz…

— Broń Boże! — przerażony ojciec wyrzucił telefon przez okno. Na szczęście się nie rozbił — mieszkali na parterze. — Połowa z nich już na tamtym świecie! Jeszcze zdążę z nimi pogadać.

— Ale druga połowa żyje. No to z nimi rozmawiaj. Bo poza mną i Ewą, tylko oszustom telefonicznym poświęcasz czas.

— A w przeciwieństwie do was, oni mnie słuchają! Wczoraj z menadżerką Basią z Zakładu Karnego numer siedem gadałem trzy godziny. Wiesz, jak ciężko im oferować dodatkowe usługi po apelu?

— Możesz chociaż spróbować? Tydzień. Obiecuję: jeśli nie spodoba ci się, odpuszczę.

— Dobrze. Ale w takim razie w maju pójdziesz ze mną na mecz — postawił warunek ojciec.

— Mówiłem ci już, że wtedy będę służbowo w Gdańsku — Krzysiek wypowiedział te słowa już na zewnątrz, przeszukując krzaki pod blokiem.

— Mówiłeś, że może nie pojedziesz — wychylił się przez okno ojciec.

— Może nie. Dam ci znać później. Dobra, daj mi pięć minut, wszystko zorganizuję. Będziesz jak normalny człowiek rozmawiał z całym światem.

Syn wrócił ze zdobyczą i usiadł przy starym komputerze.

— Na nic mi ten wasz świat…

— Coś powiedziałeś?

— No rejestruj już, cyfrowy dilerze.

Pomysł z „Szkolnymi Kolegami” od dawna forsowała żona Krzysztofa, której teść uwielbiał dzwonić w najmniej odpowiednim momencie i zaczynać półgodzinne pogawędki. Po pierwsze, niech innym opowiada swoje nudne historyjki po sto razy dziennie. Po drugie, może rzadziej będzie wychodził z domu. Bo tych starych ciągnie gdzieś w siną dal. Wyjdą po chleb na promocji — i szukaj potem po całym województwie z psami.

— To ty mówisz o moim ojcu — przypominał Krzysiek.

— No to ja po swojemu sądzę — odparowywała żona.

Na tym zwykle kończyła się dyskusja.

— Krzysiu, tu jakiś nieznajomy chce się zaprzyjaźnić — zadzwonił tego samego wieczoru zaniepokojony ojciec.

— Super! No to go dodaj, będziesz miał z kim pogadać.

— Krzysiu, pierwszy raz widzę tę gębę. Skąd on w ogóle wie o mnie? Przecież nawet nie buszowałem po tych waszych sieciach. Co to za bezczelność włazić komuś na stronę bez zaproszenia?

— No wypełnialiśmy dane: szkoła, praca, służba, zainteresowania. Może razem chodziliście do podstawówki…

— Krzysiu, kiedy to było? Tysiąc lat temu?

— No to może mamuta w jaskini razem rozbieraliście. Spróbuj, pogadaj. Może jakieś wspólne tematy znajdziecie. Dobra, tato, muszę pracować.

— O, Krzysiu, narobiłeś mi bólu głowy…

Następny telefon odebrał dopiero cztery dni później:

— Krzysiu, możesz mnie odebrać z dworca?

— Z dworca? Co ty tam robisz o takiej porze? — spytał syn, spoglądając na zegarek. Widocznie żona miała rację: ojciec zmieniał się w tego wiecznego wędrowca.

— Czekam już czterdzieści minut na ten przeklęty autobus. Lepiej było iść piechotą, ale kółko od walizki mi się zepsuło.

— Nie ruszaj się, zaraz będę!

— No pewnie, przecież dzwoniłem po prywatnego szofera na chińskim wozie.

Ojca znalazł na ławce przed dworcem. Mężczyzna wyglądał niezwykle schludnie: ogolony, wyprasowany, w nowych butach.

— Skąd ty jesteś? — spytał Krzysiek, ładując walizkę do bagażnika.

— Od Darka Żurawskiego. Mieszka w Poznaniu — mruknął zmęczony ojciec.

— Byłeś w Poznaniu? Przecież to pięć godzin jazdy! I skąd ten Darek Żurawski? Pierwsze słyszę.

Krzysiek zapiął pas, potem pas ojca i ruszył.

— Kolega. Z twoich „Szkolnych Kolegów”… — ojciec patrzył przez okno, intensywnie rozmyślając. — Choć przyjaźń jeszcze pod znakiem zapytania. On kibicuje Lechowi, a wiesz, jak ja się odnoszę do tego sklepu z mięsem…

— Czekaj — syn zwolnił, przejeżdżając przez próg zwalniający. — Dopiero się poznaliście, a ty już do niego pojechałeś?

— No jasne! — ojciec zdziwił się pytaniu. — Nie dodaję byle kogo. Trzeba sprawdzić, jaki to człowiek: pogadać, spojrzeć w oczy, dowiedzieć się, czym oddycha, za kogo głosuje.

— Tato, przyjaźń w mediach społecznościowych nie wymaga tego wszystkiego. Możecie się zdalnie poznać. Na tym polega urok.

— A dzieci teraz też zdalnie robią?

— Co to ma do rzeczy?

— Wszystko, Krzysiu! Nie nawiązuję relacji z kimś, kogo nie znam osobiście. Krąg znajomych ograniczam do sprawdzonych. Kropka.

— Dobra, dobra, uspokój się! — Krzysiek zrozumiał, że swoimi pytaniami może wystraszyć ojca, który znów zamknie się w sobie. — Ale następnym razem daj znać, jeśli gdzieś pojedziesz. Muszę wiedzieć, gdzie cię szukać.

— Rozkaz! — ojciec przyłożył rękę do niewidzialnej czapki, a potem poprosił syna o nowy telefon z internetem.

Następny telefon przyszedł w sobotę, gdy Krzysiek był w delegacji:

— Lecę do Rzeszowa, wrócę w poniedziałek.

— Tato, słabo łapię zasięg. Wydaje mi się, że powiedziałeś, że lecisz do Rzeszowa?

— Łapiesz dobrze. Właśnie tam lecę. Nowy kolega się pojawił. A właściwie dwóch. Okazało się, że służyliśmy w tym samym batalionie, tylko w innych latach. Nie martwOjciec uśmiechnął się tajemniczo, wyjmując z kieszeni bilet do Johannesburga, a Krzysiek po raz pierwszy od lat poczuł, że świat nagle stał się dziwniejszy i bardziej nieprzewidywalny niż kiedykolwiek.