Przyjaźń czy obojętność?

Przyjaźnić się czy nie?

— Tato, no przestań się wygłupiać jak dziecko! Nie namawiam cię, żebyś zapisał się do Ministerstwa Głupich Pomysłów, tylko do „Starych Kumatych” — już od czterdziestu minut Kuba bezskutecznie próbował zdigitalizować ojca i wypuścić go jak cyfrowego narybka w bezkresny ocean mediów społecznościowych. Ale ojciec się opierał.

— Nic mi nie trzeba! — Tata chował stary telefon z klawiaturą, na który przyszedł już dziesiąty kod aktywacyjny. — Sami się tam w swoich sieciach babrajcie jak śledzie w śmietanie, a mnie zostawcie w spokoju. Mam już wystarczająco uzależnień — po co mi jeszcze jedno?

— Żebyś miał z kim pogadać, tato. Znajdziesz swoich kolegów ze szkoły, współpracowników, żołnierzy z jednostki…

— Broń Boże! — W panice ojciec wyrzucił telefon przez okno. Na szczęście się nie potłukł — mieszkali na parterze. — Połowa z nich już na tamtym świecie! Jeszcze zdążę się z nimi nagadać.

— No to druga połowa żyje. Z nią możesz rozmawiać. Bo teraz, oprócz mnie i Asi, tylko z oszustami telefonicznymi gadasz.

— A w przeciwieństwie do was, oni mnie słuchają! Wczoraj trzy godziny gadałem z „panią manager Kasią” z zakładu karnego. Wiesz, jak ciężko im oferować dodatkowe usługi po capstrzyku?

— Może chociaż spróbujesz? Tydzień. Obiecuję, jeśli ci się nie spodoba, odpuszczę.

— Dobrze. Ale w takim razie pójdziesz ze mną w maju na mecz — postawił warunek ojciec.

— Już ci mówiłem, że wtedy będę w pracy w Gdańsku — Kuba wypowiedział te słowa już na podwórku, przeszukując krzaki pod blokiem.

— Mówiłeś, że może nie pojedziesz — wyjrzał przez okno ojciec.

— Może nie pojadę. Dam ci znać później. Daj mi pięć minut, wszystko ogarnę. Będziesz jak normalny człowiek rozmawiał z całym światem.

Syn wrócił z telefonem i usiadł przy starym komputerze.

— Potrzebny mi ten wasz świat…

— Coś powiedziałeś?

— Rejestruj już, cyfrowy handlarzu.

Pomysł z „Starymi Kumplami” od dawna promowała żona Kuby, której teść lubił dzwonić w najmniej odpowiednich momentach i zaczynać półgodzinne monologi. Po pierwsze, niech innym opowiada swoje nudne historie po sto razy dziennie. Po drugie, może będzie rzadziej wychodzić z domu. Bo tych staruszków ciągnie wciąż gdzieś w siną dal. Wyjdą po chleb na promocję — szukaj potem po całym województwie z psami.

— Mówisz akurat o moim ojcu — przypominał Kuba.

— No to po swojemu sądzę — ripostowała żona.

Na tym zwykle kończyła się dyskusja.

— Kuba, tu jakiś nieznany osobnik chce się zaprzyjaźnić — zadzwonił tego wieczoru zaniepokojony ojciec.

— No i super! Dodaj go, pogadacie.

— Kuba, pierwszy raz widzę tę facjatę. Skąd on w ogóle wie o mnie? Przecież nawet nie chodziłem po tych waszych stronach. Co to za bezczelność włazić komuś bez zaproszenia na profil?

— No przecież wypełnialiśmy dane: szkoła, praca, służba, zainteresowania. Może razem chodziliście do podstawówki…

— Kuba, kiedy to było? Tysiąc lat temu?

— No to może razem mamuta w jaskini ćwiartowaliście. Spróbuj, pogadajcie. Może znajdziecie wspólne tematy. Dość, tato, muszę pracować.

— O, Kuba, znalazłeś mi problem…

Następny telefon od ojca rozległ się dopiero po czterech dniach:

— Kuba, możesz mnie odebrać z dworca?

— Z dworca? Co ty tam robisz o tej porze? — spytał syn, spoglądając na zegarek. Widać żona miała rację — ojciec zmieniał się w typowego staruszka-włóczykija.

— Czekam już czterdzieści minut na ten przeklęty autobus. Lepiej było iść pieszo, ale złamało mi się kółko w walizce.

— Nie ruszaj się, już jadę!

— Jasne, że nie ruszam. Dzwoniłem przecież po prywatnego szofera w chińskim wozie.

Ojca Kuba znalazł na ławce pod dworcem. Mężczyzna wyglądał niezwykle schludnie: ogolony, wyprasowany, w nowych butach.

— Skąd ty taki? — spytał Kuba, ładując walizkę do bagażnika.

— Od Darka Szymańskiego. Mieszka w Kielcach — mruknął zmęczony ojciec.

— Byłeś w Kielcach? Przecież to pięć godzin jazdy! I kto to w ogóle ten Darek Szymański? Pierwsze słyszę.

Kuba zapiął pas, potem ojca i ruszył.

— Mój kumpel. Z tych twoich „Starych Kumatych”… — ojciec patrzył przez okno, intensywnie rozmyślając. — Chociaż przyjaźń jeszcze pod znakiem zapytania. On kibicuje Legii, a wiesz, jak ja się odnoszę do tej fabryki kiełbasy…

— Czekaj — syn zwolnił, przejeżdżając przez progi zwalniające. — Dopiero się poznaliście, a ty od razu do niego pojechałeś?

— Oczywiście! — zdziwił się ojciec. — Nie dodaję byle kogo do znajomych. Trzeba poznać człowieka: porozmawiać, spojrzeć w oczy, dowiedzieć się, czym żyje, na kogo głosuje.

— Tato, w mediach społecznościowych przyjaźń nie wymaga tego wszystkiego. Możecie to wyjaśnić zdalnie. Na tym polega cały urok.

— A dzieci teraz też się zdalnie robi?

— Co to ma do rzeczy?

— Wszystko, Kuba! Nie nawiązuję relacji z ludźmi, których nie znam osobiście. Tworzę krąg znajomych wyłącznie z sprawdzonych osób. Kropka.

— Dobrze, dobrze, uspokój się! — Kuba zrozumiał, że może ojca wystraszyć i ten znów zamknie się w sobie. — Ale następnym razem uprzedź mnie, jeśli gdzieś pojedziesz. Muszę wiedzieć, gdzie ci szukać.

— Rozkaz przyjęty! — ojciec wymownie „zasalutował”, po czym poprosił syna o zatrzymanie się w sklepie po nowy telefon z internetem.

Następny telefon odebrał w sobotę, gdy Kuba był w kolejnej służbowej podróży:

— Lecę do Poznania, wrócę w poniedziałek.

— Tato, u mnie słaby zasięg. Czy dobrze usłyszałem, że lecisz do Poznania?

— Zasięg masz dobry. Tak, lecę. Znalazłem nowego znajomego. A właściwie dwóch. Okazało się, że służyliśmy w tej samej jednostce, tylko w innych latach. Nie martw się, zamówię taksówkę z lotniska, już się nauczyłem korzystać z apki.

— TKiedy Kuba sprawdził profil ojca wieczorem, serce podskoczyło mu do gardła — w zakładce „znajomi” migotało już dziesięć nowych nazwisk, w tym jeden Norweg i dwoje emerytowanych cyrkowców z Łodzi, a pod zdjęciem profilowym świeciła się aktualizacja: „Wylatuję jutro do Oslo, kto ma namiary na tanie hostele?”.