Przyjaciółka z cmentarza Pewnego wieczoru mój mąż wyszedł do sklepu i już nie wrócił. Przez pięć la…

Przyjaciółka z cmentarza

Pewnego wieczoru mój mąż wyszedł do sklepu i już nie wrócił. Mieszkaliśmy razem z dziećmi i jego mamą w jej mieszkaniu przez pięć lat. Kiedy rano poszedłem na policję zgłosić zaginięcie, usłyszałem, że przyjmą zgłoszenie dopiero po trzech dniach od zniknięcia.

Złożyłem zawiadomienie
I tak minęły trzy lata
Każdego dnia miałem nadzieję, że drzwi się otworzą i zobaczę, jak wraca. Wcześniej mieszkaliśmy z jego matką, która nigdy za mną nie przepadała delikatnie mówiąc. Po jego zniknięciu zupełnie straciła kontakt z rzeczywistością. Rozpowiadała sąsiadom, że moi kochankowie zamordowali jej syna i utopili w żwirowni.

Znosiłem to wszystko z nadzieją, że kiedyś się opamięta i przestanie wymyślać niestworzone historie. Ale było tylko gorzej. Tak, za miastem są żwirownie, głębokie na ponad sto metrów. Może i zwracali na mnie uwagę jacyś mężczyźni, ale nie miałem żadnych romansów rodzina to dla mnie świętość.

Nasze relacje stawały się coraz bardziej napięte. Kłóciliśmy się o byle co: źle odłożona łyżka, czy kubek w nie tym miejscu. Już nie wytrzymałem i zacząłem szukać możliwości zamiany mieszkania.

Wtedy mi powiedziała:
Nie pozwolę ci wprowadzić się do lepszego mieszkania! Nie marz nawet zabójco!

Gdy pojawiały się propozycje zamiany, każda jej nie pasowała. Trzecie piętro za wysoko, bo nogi ją bolą. Parter będzie za głośno od młodzieży. Drugie piętro nie nasza dzielnica, za daleko do sklepu.

W końcu nadarzyła się okazja mieszkanie w budynku naprzeciw, drugie piętro, wszystko jak trzeba, sklepy obok, dzielnica znajoma.

I wtedy znalazła kolejną wymówkę:
Przez okno będę widzieć siebie w starym mieszkaniu, z którego zginął mój syn.

Doprowadziła mnie do tego, że byłem gotów przeprowadzić się byle gdzie, byle skończyły się awantury i dzieci nie musiały już tego słuchać. Ostatecznie przeprowadziłem się z dziećmi na parter do starego budynku, stojącego tuż przy cmentarzu.

Ze swoją teściową rozstaliśmy się jak wrogowie. Wyglądało na to, że nawet wnuków nigdy nie kochała. Najwyraźniej nie obchodziło jej, że dzień w dzień będą słyszeć marsze żałobne i krzyki pogrążonych w rozpaczy ludzi na mogiłach, a zamiast placu zabaw będą widzieć krzyże i pomniki.

Widać było, że chciała mi się w ten sposób odegrać. Ale do zaginięcia męża nie miałem żadnego związku.

Trzeba było się urządzać na nowym miejscu. Kupiłem grubą tkaninę na zasłony, bo nie chciałem patrzeć na karawany pod oknem. Wieczorem zasłony były już uszyte, zawiesiliśmy je i mieszkaliśmy niemal jak w piwnicy, prawie bez światła dziennego.

Minął miesiąc od naszej przeprowadzki. Pewnego dnia stałem przy kuchence, gotując kaszę dla dzieci, gdy usłyszałem hałas na klatce schodowej. Wyszedłem zobaczyć, co się stało.

Na schodach leżała sąsiadka, zwijając się z bólu skręciła nogę i nie mogła wstać. Zakupy z torby rozleciały się po całej klatce. Pomogłem jej się podnieść i posadziłem na kanapie u niej w domu, potem wróciłem po jej rzeczy. Gdy wszedłem, siedziała i płakała.

Chciałem wezwać lekarza, ale odmówiła, twierdząc, że płacze nie z bólu. Po chwili zaczęła mówić:
To miejsce jest przeklęte! Praktycznie codziennie coś się dzieje. Wszyscy, co mieszkają przy cmentarzu, mają pecha.

Starałem się ją uspokoić, mówiąc, że przesadza, że wszystko może być dobrze. Posłużyłem za przykład siebie od miesiąca tu mieszkam i żyję, choć rzeczywiście nie jest miło codziennie słyszeć żałobne marsze, ale do wszystkiego można się przyzwyczaić.

Po krótkim milczeniu odpowiedziała:
Nic ci nie będę mówić. Sam się wkrótce przekonasz.

I rzeczywiście, od tego dnia nieszczęścia zaczęły zwalać się na nas jak lawina.

Najpierw syn upuścił sobie hantel na stopę skończyło się gipsem. U córki pojawił się ból brzucha zdiagnozowano zapalenie żołądka.

Najstraszniejsze zdarzyło się tydzień później.

W nocy obudził mnie dźwięk jakby ktoś drapał paznokciami w szyby. Spojrzałem na zegarek równo druga w nocy. Coś mnie pociągnęło do okna. Odsłoniłem zasłonę i aż cofnąłem się z przerażenia!

Po drugiej stronie stała kobieta mniej więcej w moim wieku. Jej niebieskawa twarz, w świetle księżyca, wyglądała jak maska śmierci zastygły na niej grymas zdziwienia i szyderczy uśmiech.

Zamierałem z przerażenia, nie mogąc krzyknąć ani się poruszyć. Stałem tak, kurczowo trzymając zasłonę.

Kobieta wolno odwróciła się i zaczęła iść w stronę cmentarza. Patrzyłem za nią aż zniknęła za bramą. Potem długo nie mogłem zasnąć, zasnąłem dopiero nad ranem.

Przez cały następny dzień nie mogłem zebrać myśli. Bałem się komukolwiek o tym opowiedzieć, zanim uzna mnie za wariata. Próbowałem sobie to wytłumaczyć wymyślałem coraz bardziej absurdalne wersje.

Ostatecznie uznałem, że teściowa nawet po naszej wyprowadzce nie odpuszcza może wynajęła kobietę, by mnie nastraszyć. Ale zaraz pomyślałem: nie powinienem nikogo oskarżać bez dowodów. Może to jakaś firma pogrzebowa chce odkupić tanio moje mieszkanie na sklep z wieńcami.

Nieszczęścia przychodziły jedno po drugim. Dwa dni później w pracy dowiedziałem się, że jestem do zwolnienia. Małe dzieci nikogo tam nie interesowały. Dali mi do wyboru: albo sam złożę wypowiedzenie, albo mnie zwolnią dyscyplinarnie.

Złożyłem wypowiedzenie. Po kolejnych dwóch dniach odebrałem ostatnią wypłatę i wracałem autobusem do domu. W domu okazało się, że zaginął mi portfel z ostatnimi pieniędzmi.

Pewnie ukradli w autobusie. Rozpłakałem się.

Wygrzebałem nasze obrączki, obejrzałem je przez chwilę i poszedłem do lombardu. Zaproponowano mi za nie grosze. Postanowiłem spróbować gdzie indziej. Na ulicy zauważyłem mężczyznę z kartką Kupię złoto. Pokazałem mu obrączki, a on od razu zaoferował półtora tysiąca złotych więcej niż w lombardzie. Zgodziłem się. Schowałem pieniądze do kieszeni i ruszyłem w stronę przystanku.

Wtedy koło mnie przebiegł młody chłopak i upuścił paczkę. Zawołałem za nim, ale zniknął za rogiem. Podniosłem zwitek i rozwinąłem a tam plik pieniędzy, same pięciotysięczne banknoty!

Nagle koło mnie pojawiła się Cyganka.
O, pieniążki znalazły się! zawołała, wyrywając mi je z ręki. Do policji nie ma co nosić tam ci zabiorą. Podzielmy się!

Wyjęła z pliku mniej więcej połowę, wręczyła mi resztę i zniknęła. Zanim się zorientowałem, schowałem banknoty do kieszeni. Wstyd przyznać, ale poczułem ulgę tak potrzebowałem tych pieniędzy.

Radość trwała krótko. Po kilkunastu krokach za rogiem czekali chłopak i wielki łysy facet z kijem bejsbolowym.

Podeszli do mnie i chłopak agresywnie zaczął:
Powiedziano mi, że miałeś mój zwitek!

Nie miałem wyjścia, oddałem pieniądze.

To nie wszystko!

Nawet nie chcieli słuchać mojej historii o Cygance. Oskarżyli mnie, że część pieniędzy już przekazałem wspólnikom. Zacząłem protestować, ale wyglądało to jak liche tłumaczenie. Ostatecznie zabrali wszystko, nawet pieniądze za obrączki.

Nie pamiętam już, jak dotarłem do domu. Płacząc, przypomniałem sobie słowa sąsiadki, że ten dom przynosi tylko nieszczęścia. Nigdy jeszcze nie czułem się tak źle.

Tej samej nocy znów obudziło mnie drapanie w szybę. Bałem się, ale i tak podszedłem do okna.

Znów zobaczyłem przez zasłonę tę samą kobietę.

Gdyby nie dzieci, pewnie bym krzyczał. Ze ściśniętym gardłem patrzyłem na nią długo w milczeniu. Może przez moment wydało mi się, że jej twarz lekko ożyła. Potem odwróciła się i powoli oddaliła w stronę grobów. Osunąłem się po ścianie i przesiedziałem w kącie do rana.

Nie mogłem uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę.

Następnego dnia ktoś zapukał do drzwi. Otworzyłem to była moja sąsiadka. Przyniosła mi rachunek za czynsz. Otwarłem kopertę prawie płacząc. Powiedziała, że idzie do administracji i może za mnie zapłacić. Nie wytrzymałem i rozpłakałem się na jej oczach. Przypomniały mi się wszystkie kłótnie z teściową, dziecięce choroby, mój zaginiony mąż, utrata pracy i to, że zostałem zupełnie bez pieniędzy. Sąsiadka po prostu mnie przytuliła.

Kiedy już się uspokoiłem, przyznałem się, co dzieje się u mnie nocami opowiedziałem o kobiecie za oknem.

Dobrze powiedziała sąsiadka. Umyj się i chodź ze mną.

Po dziesięciu minutach szliśmy już po cmentarzu. Zaprowadziła mnie do pewnej mogiły. Na zdjęciu widniała ta sama kobieta, która odwiedzała mnie nocami.

To ona? zapytała.

Pokiwałem tylko głową, nie mogąc wydusić z siebie słowa. Pociągnęła mnie z dala od grobu.

U niej w mieszkaniu powiedziała, że też widziała ducha tej kobiety. Że potem zginął jej syn, a mąż ją zostawił. Sama zachorowała na cukrzycę, potem spadły na nią kolejne nieszczęścia.

Minęło kilka dni. Widmo kobiety już się nie pokazało.

Z jakiegoś powodu poczułem rosnącą potrzebę pójścia na jej grób. Z każdym dniem to pragnienie narastało.

W końcu poszedłem. Strachu już prawie nie czułem może dlatego, że był dzień i świeciło słońce.

Stanąłem przy jej nagrobku. Cała mogiła zarośnięta trawą i opuszczona rodzina pewnie jej nie odwiedzała, a może już nikogo z bliskich nie miała.

Zacząłem wyrywać trawę, zbierać opadłe liście, byle nie patrzeć na zdjęcie.

W końcu spojrzałem i W świetle dnia nie wyglądała strasznie, raczej pięknie. Jej brwi przypominały skrzydła mewy w locie, miała delikatne rysy, sukienka z dekoltem opinała pełny biust.

Wtedy poczułem potrzebę, by ją zapytać Czego ode mnie chcesz? Przecież nic ci nie zrobiłem! Myślisz, że jestem szczęśliwy? przeczytałem imię na nagrobku: Wiesława. Wiesiu, powiedz mi, czego chcesz? Czym ci zawiniłem? Czy jestem szczęśliwy?

Wtedy zalałem się łzami. Już nie pamiętam, co jej mówiłem opowiedziałem o swoim życiu, o problemach. Może kto inny pomyślałby, że jestem wariatem, gadając do nagrobka, ale ja czułem ulgę z każdym słowem.

Żegnając się, pożegnałem Wiesławę jak starą przyjaciółkę, którą łączy nasze wspólne nieszczęście. Jej nieszczęście to odebrana jej śmierć moje, to że żyjąc, wpadłem w rozpacz.

Tej nocy miałem sen. Do pokoju weszła Wiesława, już nie jako upiorna zjawa, tylko śliczna kobieta z fotografii. Usiadła przy mnie i zaczęła mówić:
Posłuchaj uważnie. Nie masz na sumieniu grzechów! Jeśli zrobisz, co powiem, będzie ci się układało. Twój mąż odpokutowuje długi grał w karty. Został porwany za długi i wywieziony za granicę! Podano mu środki nasenne i przewieziono samochodem. Wciąż żyje, ale go pilnują, podają mu narkotyki, razem z innymi nieszczęśnikami. Wkrótce nie będzie siebie pamiętał. Nie spotkasz go więcej. Sprzedaj mieszkanie firmie pogrzebowej i kup coś daleko stad. Pomogę ci. Wkrótce będziesz miał nową rodzinę, a twoje dzieci będą zaakceptowane i kochane. Żegnaj.

Powiedziała to i rozpłynęła się jak dym.

Obudziłem się, czując jej głos, jej sukienkę, broszkę z zielonym kamieniem, a nawet zapach wilgotnej ziemi. Jeszcze długo czułem go w pokoju, jakby duch był obok.

Trzeciego dnia przyszli do mnie z biura pogrzebowego, proponując kupno mieszkania z przeznaczeniem na biuro. Byłem w szoku, jak szybko spełniły się słowa Wiesławy.

Oczywiście zgodziłem się i od razu pojechałem do agencji nieruchomości. W ciągu tygodnia mieliśmy już nowe mieszkanie, prawie za tę samą kwotę.

Teraz mieszkamy w porządnej dzielnicy.

I rzeczywiście, wkrótce poznałem nowego człowieka wspaniałego! A dzieci kocha jak własne.

Wszystko potoczyło się dokładnie tak, jak przepowiedziała mi moja przyjaciółka z cmentarza.

I nie zapominam już o niej…