Przyjaciółka mojego męża zbyt często prosiła go o pomoc – musiałam zareagować – No weź, Andrzejek, …

No Krzyśku, błagam cię! Naprawdę nie wiem, co robić, woda leje jak z cebra, zaraz zaleję sąsiadów, a przecież wiesz, jaka ta harpia spod ósemki! Ona mnie po prostu zje żywcem! Ręce mi się trzęsą, nie mogę znaleźć zaworu! głos w słuchawce był tak cienki i żałosny, że słyszałam go nawet z drugiego końca stołu, mimo że telefon wcale nie był ustawiony na głośnomówiący.

Malwina odłożyła widelczyk na talerz. Dźwięk metalu o porcelan wydał się jak gong, zapowiadający kolejny rozdział tej walki, którą prowadziła już trzeci rok. Naprzeciwko siedział jej mąż, Krzysztof, i gryzł się w wargę, raz patrząc na stygnący gulasz, raz na świecący ekran telefonu.

Uspokój się, Renia mruczał. Który zawór? Pod zlewem czy w łazience? Zakręć główny, taki srebrny.

Nie wiem, gdzie on jest! Krzysiu, proszę, przyjedź, bo się boję! Może tam poleciała gorąca woda? Jestem sama, zaraz się poparzę!

Krzysztof spojrzał na żonę. W jego oczach była ta dobrze jej znana mieszanka prośby i rezygnacji, którą widywała coraz częściej.

Mala, słyszysz? Zaleje jej. Renia, no wiesz, ona z techniką jest na bakier, jak dziecko. Muszę lecieć.

No pewnie, musisz odezwała się Malwina równo, ukrywając burzę, która szalała w środku. Przecież nie mamy dziś rocznicy, tego wieczoru nie planowaliśmy już od dwóch tygodni i ja wcale nie spędziłam trzech godzin przy garach. Jedź, Krzysiu. Ratuj Renię. Ona przecież się bez ciebie nie ogarnie.

Nie zaczynaj, co? Krzysztof podskoczył, łapał kluczyki od auta. Jesteśmy przyjaciółmi od podstawówki. Dziewczyna w potrzebie. Zmieniam uszczelkę i zaraz wracam. Schowaj gulasz do piekarnika, żeby nie wystygł.

Trzasnęły drzwi. Malwina została sama w mieszkaniu, pachnącym świątecznym obiadem i rozczarowaniem, które parzyło bardziej niż garnek z rosołem. Podeszła do okna i zobaczyła, jak auto Krzyśka rusza spod bloku i znika w ciemnościach.

Renia. Imię, które od lat było trzecią osobą w ich małżeństwie. Kumpela z dzieciństwa, sąsiadka, taki swój chłop, jak mówił Krzysztof. Pojawiła się nagle, tuż po rozwodzie, i od tego czasu zaczęła występować regularnie. Najpierw to było przy okazji: pomożesz przewieźć coś, komputer nie działa. Krzyś, złota rączka, oczywiście pomagał.

Ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. Z czasem prośby Reni coraz bardziej przypominały kataklizmy. Tu opona przebita, tam półka spadła, to znowu trzeba zrobić szafkę, bo rzeczy leżą jak leżą. Dziwnym trafem zawsze, gdy Malwina i Krzysiek mieli swoje plany.

Malwina nie była ani chorobliwie zazdrosna, ani histeryczką. Wiedziała, czym jest przyjaźń. Ale jej babskie przeczucie szeptało, że w tych cieknących kranach nie o krany chodzi. Renia była kobietą przyciągającą spojrzenia: zadbana, z seksownym spojrzeniem i nawykiem zwracania się do mężczyzn tak, jakby byli półbogami. Potrafiła zagrać bezbronną laleczkę, a Krzyś czuł się wtedy bohaterem.

Malwina schowała gulasz do lodówki. Jakoś już nie miała ochoty jeść. Krzysztof wrócił po trzech godzinach, zmęczony, upaprany, ale wyraźnie zadowolony z siebie.

Uff, zdążyłem! Naprawdę chlustało. Syfon szlag trafił, musiałem biec na Orlen po uszczelkę. Przestraszona była, aż się uspokajające krople musiała napić.

I co? Chociaż dała ci herbaty, rycerzu? zapytała Malwina, udając, że czyta książkę.

I owszem, dała i szarlotką poczęstowała. Pozdrowienia ci przekazuje, żałuje, że zrujnowała nam wieczór.

Czyli upiekła szarlotkę Malwina zakodowała sobie w głowie. Ciekawe jak, skoro woda jej cieknie, zaworu nie ma, a piekarnik działa?.

Nic nie powiedziała na głos. Awantury nie miały sensu: Krzysiek od razu brał ją za zimną i zbyt zazdrosną. Postanowiła zagrać inaczej. Ustalila: następnym razem pojedzie razem z mężem ratować Renię.

Nie musiała długo czekać. W sobotę, podczas pakowania na działkę, gdy zapach marynowanej karkówki przywoływał same przyjemne obrazy, rozdzwonił się telefon. Malwina od razu rozpoznała melodyjkę: Renia.

No cześć? Co? Iskrzy? Gdzie? Dymi się? Nic nie dotykaj, wyłącz korki w korytarzu! Dobrze, już jadę.

Zerknął na żonę z sadzonkami w dłoni, lekko zawstydzony.

Mala, jest sprawa…

Gniazdko?

Gorzej. Cały licznik iskrzy. Mówi, że cały przedpokój śmierdzi spalenizną. W sobotę na elektryka z administracji nie ma co liczyć, a prywatni zaraz skasują fortunę i przyjadą za pięć godzin.

Rozumiem Malwina odstawiła skrzynkę z kwiatkami. Czyli działka odwołana?

Daj spokój. Nawet nie na godzinę tam zajrzę, luknę co i jak, jak coś poważnego to wezwę pogotowie energetyczne. To po drodze prawie.

Dobrze skinęła Malwina. Jadę z tobą.

Krzysztof aż się zająknął.

Po co? Przecież nie znasz się na prądzie. Zostań lepiej, zaraz wracam.

Nie, Krzysiu. Jedziemy na działkę razem. Po drodze odbijemy do Reni, naprawisz i dalej w drogę. A poza tym, nie widziałam jej wieki, chętnie się przywitam.

Nie miał argumentów. Całą drogę był spięty jak struna, stukał palcami w kierownicę. Malwina sprawiała wrażenie spokojnej, jednak serce ściskało jej się coraz mocniej.

Renia otworzyła im w jedwabnym szlafroczku, który zakrywał nie więcej niż trzeba, i w makijażu gotowym na wieczorne wyjście. Na widok Malwiny w jej oczach na sekundę zamigotała irytacja, ale minęła natychmiast, zastąpiona szerokim uśmiechem.

Malwinka! Jak miło! Wyglądam strasznie, taka rozczochrana, taka zalękniona! z kokieterią poprawiła idealne loki. No chodźcie, Krzysiu, mój wybawco, tam w korytarzu iskrzy i buczy!

Krzysiek od razu wziął się za skrzynkę z bezpiecznikami, wyjął śrubokręt i miernik.

Malwinka, nie stój w drzwiach! Chodź, wypijemy kawę, zanim chłopaki się uporają! zakrzątała się Renia, próbując odciągnąć ją do kuchni.

Nie, zostanę tu, może Krzysiek będzie potrzebował pomocy. Podsunąć coś, potrzymać latarkę.

Latarkę? parsknęła Renia. Krzyś wszystko ogarnie z zamkniętymi oczami, prawda, Krzysiu?

Krzysztof przy śrubkach burknął jakieś mmm.

Renia Malwina spojrzała jej prosto w oczy Czemu nie zadzwoniłaś po pogotowie elektryczne? Przecież działają całą dobę. To niebezpieczna sprawa.

Oj, nie chciałam mieć bajzlu w domu. Panowie z administracji brudni, bucowaci. A Krzyś on swój, delikatny. Jemu ufam.

Mój mąż, złote rączki Malwina zaakcentowała miał dziś trzymać ruszt na grilla. Jechaliśmy na działkę.

Wiem, przepraszam, znowu coś popsułam! Renia teatralnie złożyła ręce. Bez faceta w domu wszystko się wali. Tobie dobrze, jesteś za murem z cegieł.

Po kwadransie Krzysiek był gotów.

Przewód się przypalił, kontakt poprawiłem. Renia, musisz wymienić cały bezpiecznik, ten już stary.

Ach, Krzysiu, to kupisz mi i wymienisz? Oddam ci te pieniądze! Przyjdziesz, podmienisz?

Nie, niestety odpowiedziała za niego Malwina. Wyjeżdżamy na działkę i wrócimy bardzo późno. A w weekend mamy bilety do teatru. Zamów elektryka Krzyś ci wypisze jaki typ automatu potrzebujesz.

Renia patrzyła na Malwinę z niechęcią, jednak zaraz znowu przestawiła się na Krzyska:

To może chociaż napijecie się kawy i spróbujecie eklera? Kupiłam, twoje ulubione, Krzyś!

Jesteśmy najedzeni ucinała Malwina, chwytając męża pod ramię. Jedziemy, mamy grafik.

Gdy tylko wyszli, Krzysztof westchnął z ulgą, ale natychmiast zaczął bronić koleżanki:

Malka, nie przesadzaj, ona naprawdę potrzebowała pomocy.

Tylko że jej awarie zawsze wypadają, gdy my mamy swoje plany, zauważyłeś? Ona potrzebuje twojej atencji, nie tylko śrubokręta.

Daj spokój, znamy się całe życie. Jestem dla niej jak brat.

Taki brat, co naprawi i posłucha, i podreperuje ego. Wygodny brat.

Pojechali na działkę, ale niesmak został. Malwina wiedziała, że Renia tak łatwo nie odpuści. Kusiła ją moc, satysfakcja, że czyimś mężem można kierować wedle potrzeb.

Dwa tygodnie później przyszła kolejna bomba. Krzysztof był w delegacji, miał wrócić w piątek wieczorem. Malwina szykowała obiad, ciesząc się na powrót. O szóstej zadzwonił:

Malwina, będę trochę później. Wjechałem już do miasta, ale Renia dzwoniła… coś się znowu stało.

A co tym razem? Meteoryt spadł na balkon?

Nieee, kupiła żelazny karnisz, chciała sama założyć poślizgnęła się i spadł jej na stopę. Palec jej spuchł, bolało ją chodzić. Karnisz leży w pokoju, prosiła żebym przyniósł, ewentualnie skoczył po maść do apteki. Szybko.

Malwina westchnęła głęboko.

Krzysiek, posłuchaj. Ty wracaj do domu. Ja pojadę do Reni.

Ty? Ale po co?

Bo jestem kobietą i wiem lepiej, jakiej maści użyć. I zrobię opatrunek, pomogę. A ty odpocznij po drodze, kolacja się grzeje.

No… jak chcesz. Tylko nie kłóć się z nią, co? Już jej wystarczy bólu.

Malwina się rozłączyła i zabrała do działania. Nie zamierzała leczyć Reni, lecz całą sytuację.

Otworzyła internet, znalazła usługę Złota Rączka 24h, wybrała mistrza na podstawie ocen. Zamówiła przez internet odpowiednie leki i bandaż na adres Reni.

Wsadziła się do auta i ruszyła pod jej blok.

Przy domofonie minęła się z kurierem z apteki, przejęła paczkę i weszła. Drzwi uchylone, jakby Renia czekała na zbawcę.

W salonie półmrok, świece na stoliku, wino i dwa kieliszki. Renia leżała na kanapie, wyciągnięta, palec owinięty chusteczką. Karnisz przypadkiem leżał na środku.

Na kroki z przedpokoju westchnęła zmysłowo:

Krzysiu, to ty? Przyniosłeś maść?

Malwina weszła i zapaliła światło z całej mocy. Atmosfera jak z podrzędnego filmu romantycznego padła.

Renia aż podskoczyła i zapomniała o bolącej nodze.

Malwina?! Co robisz tutaj? Gdzie Krzysiek?

Krzysiek je obiad w domu. Ja ci przywiozłam leki i pomoc.

Jaka pomoc?! Potrzebuję Krzysia! On jest silny, powiesi karnisz!

Karnisz powiesi fachowiec ucięła Malwina.

W tym momencie zadzwonił dzwonek. Otworzyła. Na progu stał solidny pan w kombinezonie i z torbą narzędzi.

Zgłoszenie było na drobne naprawy, karnisz, tak? Gdzie zawiesić?

Malwina wskazała pokój:

Tam, gospodyni pokaże.

Fachowiec wszedł, ocenił ścianę, wyjął wiertarkę.

Beton, trzeba kołki. Gdzie drabina, proszę pani?

Renia siedziała na kanapie i miała minę jak burak. Rzuciła Malwinie nienawistne spojrzenie.

Po co to zrobiłaś?! wypluła drżącym głosem, ledwie słychać pod hałasem wiertła.

Pomagam, poprosiłaś o pomoc, jest. Leki, opatrunek, fachowiec. Nic już nie musisz, Krzysiek ma odpoczywać w domu. Chyba że chodziło o coś więcej niż karnisz?

Renata aż się poderwała, zupełnie zapominając o kontuzji.

Wynoś się! krzyknęła Uważasz się za lepszą?! Krzysiek oszaleje przez twoje poukładanie jemu trzeba rozrywki, a z tobą jak w szkole!

Może i tak Malwina uśmiechnęła się spokojnie. Ale to do mnie wraca wieczorem. Ty zaś mogłabyś przestać łasić się do nie swojego faceta. Jesteś atrakcyjną kobietą. Poszukaj sobie wolnego. Przestań czyhać przy cudzych domach.

Wynoś się! zapiszczała Renia.

Jasne. Fachowiec skończy za dwadzieścia minut. Zapłacone. Zdrowia z nogą biegasz płynnie jak na ciężki uraz.

Malwina wyszła z mieszkania i po raz pierwszy od dawna zrobiło się jej lekko. Nie zrobiła awantury, nie walczyła o włosy. Po prostu przy wszystkich postawiła sprawę jasno.

W domu czekał Krzysiek, lekko podenerwowany:

Jak tam? Nadal kuleje? Dzwoniłem, nie odbierała.

Malwina nalała sobie herbaty i spojrzała na męża:

Z nogą wszystko okej, śmiga po domu. Karnisz przykręci jej specjalista, już zapłacone.

Specjalista? Bez przesady, sam bym zrobił…

Krzysiu, usiądź, mam prośbę.

Usiadł. Był blady, jakby przewidywał, co usłyszy.

Powiedz mi szczerze, nie dostrzegałeś, co się dzieje? Świece, kieliszki, szlafroczyk, zawsze dzwoni, gdy mnie nie ma albo coś planujemy?

Krzysiek zaczerwienił się i spuścił wzrok.

Może i widziałem. Ale miałem nadzieję, że samo minie. Głupio mi było jej odmówić, jest sama, bezradna…

Bezradna? zaśmiała się Malwina. Ona cię rozgrywała jak gimnazjalistę. Chcąc być dobrym kolegą wobec niej, odejmowałeś czas nam. Dzisiaj zobaczyłam wszystko czarno na białym. Wino. Dwa kieliszki. Ciebie czekała, nie fachowca.

Krzysiek milczał. Było mu wstyd. Przypomniał sobie wszystkie te razy, gdy Renia przypadkiem muśnęła jego rękę, patrzyła w oczy zbyt długo, chwaliła przy nim, zerkając kątem oka na Malwinę.

Przepraszam powiedział cicho. Zachowałem się jak dziad.

Momentami, ale jesteś dobrym dziadem. I kocham cię. Ale od dziś, Krzysztof, pomoc Reni się kończy. Ma numer do Złotej Rączki, może dzwonić, ile chce. Jak się nudzi niech zadzwoni do innych koleżanek. Dla niej nie jesteś już pogotowiem. Zgoda?

Zgoda powiedział stanowczo. Zrozumiałem. Dziękuję, że tam poszłaś. Gdybym sam trafił na te świece… byłoby dużo gorzej.

Renia nie zadzwoniła już nigdy. Ani za tydzień, ani za miesiąc. Widać dumy wystarczyło, by nie pokazywać się tam, gdzie ją zdemaskowano.

Pół roku później Malwina spotkała Renię przypadkiem w galerii handlowej, pod rękę z bogatym facetem, obładowaną torbami. Wyprostowana, uśmiechnięta, obojętna jakby się nie znały.

Malwina tylko się uśmiechnęła. I była nawet zadowolona. W końcu Renia znalazła kogoś, kto na legalu naprawi jej cieknący kran i powiesi karnisz. A Malwina z Krzyśkiem wreszcie mogli spokojnie zgasić telefon na wieczór, o nic już nie walcząc.

Teraz wieczorami piją sobie razem herbatę, planują wakacje i wiedzą, że jak oboje chcą jechać na działkę, to pojadą. Bo swoje granice trzeba pilnować nawet wtedy, kiedy ktoś udaje najbardziej bezradną istotę świata.

Jak masz podobne przemyślenia, że przyjaźń przyjaźnią, ale granice trzeba jasno stawiać, to napisz, co byś zrobiła na miejscu Malwiny. Ja na pewno bym drugi raz się nie wahała!