Przyjaciel Żenki

30 września, cmentarz miejski w Krakowie. Procesja żałobna powoli sunie za trumną. Moja głowa ciąży, a kroki prowadzą mnie w niepewność, jakbym nie rozumiał, co tak naprawdę stało się w moim życiu. Nie potrafię myśleć, nie czuję nic jakby sam był martwy, a w trumnie leżało moje własne ciało.

Wspomnienie sięga osiemnaście lat wstecz. W pierwszej klasie w warszawskiej Szkole Podstawowej nr12 ja Witold i Jarek zaczęliśmy się przekomarzać na podwórku i wkrótce przerodziło się to w prawdziwą bijatykę. Pył, krzyk, brudzące się mundurki. Dookoła stała rzesza kolegów, dopingując swoich zawodników.

Dawaj, Jarku! krzyczał jeden.
Uderz go, Witku! wołał drugi.
W pewnym momencie Jarek łapie przeciwnika za ucho i przygnieciony krzykiem przestaje walczyć. Pochyliliśmy się nad podłożem, a po mej policzce kapała krew. Dzwonek przerwał naszą potyczkę.

Po wszystkim pogodziliśmy się i od tego dnia zostaliśmy nierozłączni. Ja byłem pilnym uczniem, zawsze podnosiłem rękę, by odpowiedzieć na pytanie nauczyciela. Jarek natomiast był trzeciakiem i wiecznym łobuzem, nieustannie otrzymującym uwagi i napomnienia. Przez dziesięć lat siedzieliśmy przy jednej ławce i odkryliśmy mnóstwo wspólnych pasji.

Wtedy pojawiła się Bogna, dziewczyna z klasy równoległej. Smukła blondynka o niebieskich oczach niczym jeziora, u której serca rozświetlały się przy tańcu. My obaj próbowaliśmy zdobyć jej uwagę, licząc na to, że wybierze jednego z nas. Bogna jednak nie spieszyła się z decyzją, nie wyróżniała nikogo. Lata szkolne minęły, egzamin maturalny się odbył i każdy z nas obrał własną drogę.

Marzyłem o studiach na uniwersytecie, lecz wysokie wymagania i brak funduszy (kasa jak na patyku) zmusiły mnie do podjęcia nauki w technikum. Jarek pochodził z zamożnej rodziny, więc miał pieniądze na naukę, ale nie chciał zagłębiać się w teorię. Zaskoczył wszystkich, wybierając pracę w warsztacie samochodowym jako praktykant i okazało się, że to trafna i perspektywiczna decyzja.

Bogna nie kusiła się edukacją wyjechała z zespołem tanecznym za granicę, by zarabiać na własny rachunek. To jedyna szansa, którą wzięła.

Choć rozproszyliśmy się po różnych stronach, utrzymywaliśmy kontakt telefoniczny, wiedząc, co u drugiego słychać. Spotykaliśmy się częściej w kawiarniach i klubach, a Jarek zawsze chwytał okazję, by wciągnąć przyjacióła w nowe pomysły. Życie płynęło pełną parą.

Po technikum trafiłem do fabryki, a jednocześnie kontynuowałem studia zaoczne. Jarek, po kilku latach praktyk w warsztacie, otworzył własny garaż przy Pomorskim. Z pomocą kilku pracowników w trzy lata miał solidny samochód i stał się szanowanym przedsiębiorcą.

Kiedy pięcioletni kontrakt Bogny za granicą dobiegł końca, wróciła do Polski. Umówiliśmy się na spotkanie, każdy z nas niecierpliwie czekał, którą z nas wybierze. Siedzieliśmy przy stoliku, serce mi biło jak oszalałe.

Jarku, patrz, szepnąłem, drapiąc się w koszulę, czy to w porządku?
Spokojnie, nie martw się, odpowiedział chłodno, udając obojętność, weź oddech i wypij coś na odwagę.

Dzień dobry, chłopaki! rozbrzmiała wesoła głos Bogny, jacy eleganccy!
Cześć, Bogusiu! przywitał się Jarek, odciągając jej krzesło i całując rękę.
Cześć! wymamrotałem i połykałem słowa przez cały wieczór.

Rozmawialiśmy, wspominając szkolne lata. Jarek całe popołudnie tańczył z Bogną, a ja siedziałem, rozmyślając o swoich szansach. Jakie mam szanse? pytał siebie. Jarek to silny rywal. Co mogę mu zaoferować? Mieszkam z rodzicami, mam ledwo co złotych. On ma własną warsztatę i luksusowy samochód zawsze przy pieniądzach.

Jak za dawnych lat, odprowadzaliśmy Bognę do domu. Po kilku takich wieczorach poczułem, że nadszedł czas na decyzję. Stałem pod jej drzwiami, drżąc, wybierałem słowa i zadzwoniłem. Ku mojemu zdumieniu usłyszałem tak.

Naprawdę zgadzasz się, Bogno? nie mogłem uwierzyć w szczęście, które mnie ogarnęło.
Tak, tak, tak! krzyknęła i pocałowała mnie.

Później podzieliłem się wrażeniami z Jarkiem.

Co ona we mnie widziała? Ja nie mam nic do zaoferowania. zadziwiałem się. To niesamowite, że się udało. Zrobiłem oświadczyny, niech los zdecyduje.
Bądź świadkiem na weselu, Jarku! poprosiłem.
Oczywiście zgodził się, po chwili dodając, ja też kiedyś się starałem, ale dostałem stanowczy odrzut.

Dlaczego? byłem zaskoczony. Jesteś odnoszącym sukcesy, stabilnym finansowo.
Przestań! machnął ręką Jarek. Bogna wybrała sensownego facetę, nie takiego łobuza jak ja. Ty masz stabilną pracę, stałe życie. To wszystko rozumie.

Śmialiśmy się, przytuliliśmy się jak bracia i długo gadaliśmy o drobnych sprawach.

Wesele było huczne, a my przenieśliśmy się do nowego mieszkania, które Bogna kupiła ze swoich zarobków z zagranicy. Czułem się nieco niekomfortowo, ale ona pocieszała:

Nie martw się! Poranne śniadanie w łóżku czeka.

Bogna okazała się mądrą i praktyczną żoną, otworzyła własną szkołę tańca i zarabiała na własny rachunek. Życie rodzinne toczyło się spokojnie.

Jarek nie stał w kącie stał się przyjacielem rodziny, tak blisko, że niekiedy wzbudzał we mnie zazdrość. Bogna włączała go w wszystkie plany domowe, a on nigdy nie odmawiał pomocy podwoził ją na zakupy, zabierał z pracy w deszcz, a kiedy jej noga bolała po próbie nowej choreografii, sam zawiózł ją do szpitala i na kolejne zabiegi.

Mieszkańcy bloku zaczęli szeptać, że jestem naiwny, że pozwalam żonie, by Jarek miał przy sobie więcej uwagi.

Tato, dlaczego tak się trzymasz przy nim? pytała Bogna.
Wystarczy, że sam się o siebie zatroszczę, odpowiadałem, śmiejąc się razem z żoną.

Codzienne obowiązki kręciły się wokół nas jak karuzela. Pewnego jesiennego popołudnia zadzwonił telefon.

Witaj, Witoldzie! usłyszałem głos mężczyzny, który przedstawił się jako ojciec Jarka, pan Olek.
Dzień dobry, panie Olek! Dawno się nie słyszeliśmy. Co słychać?
Jarka nie ma! Zginął w wypadku wczoraj samochód rozbił się

Zamarłem, słowa utkwiły w gardle. Najlepszy przyjaciel odszedł. Łzy spłynęły po policzkach, a w głowie narastał dym.

Bogna, będąc w ósmym miesiącu ciąży, nie mogła iść ze mną na pogrzeb, więc poszedłem sam. Po ceremonii stałem przy trumnie, ręce nie chciały się ruszyć. Patrzyłem na uśmiechniętą fotografię Jarka i wciągałem powietrze, jakby chciał je wycisnąć z piersi.

Jarku, przyjacielu! wyszeptałem, chowając łzy. Dziękuję Bogu, że nas połączył. Dziękuję za wszystkie lata. Nigdy cię nie zapomnę.

Przypominałem sobie nasze szkolne wybryki i czułem, że w sercu wciąż gra protest przeciwko tej stracie.

Jarku, wiesz, Bogna wkrótce urodzi, szepnąłem desperacko. Boże, jeśli naprawdę jesteś tu, niech twoja dusza wróci z przyjściem dziecka. Proszę, potrzebuję cię.

Rok minął. Nasz syn ma dziesięć miesięcy i nosi imię Jarek po przyjacielu. Z każdym dniem dostrzegam w nim te same kręcone włosy, rozbrykany wzrok i znak wrośnięty w ramię, który Jarek miał. To pociesza, choć wciąż nie jestem pewien, czy to naprawdę on.

Jarku, daj nam znać, że to naprawdę ty! błagam, trzymając malucha i spoglądając przez okno. Tęsknię za tobą każdego dnia.

Wtem mały krzyczy, ściska ucho to to samo miejsce, które Jarek kiedyś ugryzł.

To ty? pytam, patrząc w jego oczy. Naprawdę jesteś tobą?

Dziecko marszczy nos i rozchyla się w śmiech.

Zapisy w dzienniku kończą się jednym zdaniem: choć życie nieodwracalnie się zmieniło, przyjaźń, którą dzieliliśmy, wciąż żyje w małym Jarku, przy dźwiękach jego śmiechu i w moim sercu.