Przyczepa – Twój Niezawodny Partner na Polskich Drogach

PRZYCZEPA
Kajetan miał już dosyć wiecznych imprez, przelotnych zauroczeń i randek, które urywały się, zanim się rozkręciły.
Gdy więc przypadkiem poznał zwyczajną, pogodną i bystrą Bronisławę, poczuł w sobie coś zupełnie innego.
Wybrali się razem do kawiarni, słuchali kataryniarza na Rynku, rozmawiali o jego pracy w firmie logistycznej i o jej zamiłowaniu do najnowszej poezji polskiej.
Kiedy odkryli, że oboje wolą sałatkę jarzynową z jabłkiem i domowym majonezem, już wiedzieli dalej razem, bez odwrotu.
Miejsce, gdzie relacja miała rozwinąć się zawrotnie, to mieszkanie Bronisławy na warszawskim Bródnie.
Zaprosiła Kajetana na kolację.
On z tej okazji założył najlepszą koszulę, dokładnie się ogolił, nauczył się dziwnego wiersza Szymborskiej na pamięć, przyniósł tulipany oraz butelkę wytrawnego czerwonego wina z doliny Sanu.
Kajetan szedł jakby unosił się dwa centymetry nad chodnikiem, pewny siebie jak kot, który piętnasty raz chwyta łapą za miskę z żarciem.
Wszystko miało być przewidywalne i zaplanowane za wyjątkiem: Dobry wieczór, jestem Szczepan.
Mama się kąpie, proszę wejść.
Kajetan zastygł.
Patrzyła na niego z góry kwadratowa, dziecięco-męska twarz.
Szczepan podał rękę tak wielką, że z łatwością przykryłaby głowę Kajetana.
Na początku myślał, że pomylił mieszkania, ale kiedy Szczepan głośno kichnął, zatykając nos i nie otwierając ust, dokładnie jak to robiła Bronisława, Kajetan przestał mieć wątpliwości.
Humor zaczął lecieć w przepaść, wino skwaśniało w butelce, a tulipany przewiędły w dłoni.
Wszedł do przedpokoju i spojrzał na trampki Szczepana.
Mógłby je spokojnie założyć na swoje buty i jeszcze miałby luz przy pięcie.
Sama Bronisława sięgała synowi ledwie do żeber.
Szkoda, pomyślał Kajetan, że z pierścionkami tak się nie robi: dajesz dziewczynie obrączkę, a po dziesięciu latach masz złoty łańcuch inwestycja życia.
Przechodząc do kuchni, gdzie stół już był zastawiony, zauważył jak Szczepan zmienia zasłony bez użycia drabiny.
Z łazienki padł okrzyk:
Pięć minut i wychodzę!
Pięć razy po pięć minut i drzwi otworzyły się.
Bronisława weszła niczym aktorka kabaretu, w wieczorowej sukni, z makijażem na rozpromienionej twarzy.
Na widok zrezygnowanej miny Kajetana, cały romantyzm wyparował, a niepewność uleciała do sąsiedniego mieszkania.
Bez słowa nałożyła jedzenie sobie i jemu, nalała wina i zanim Kajetan wziął widelec, już zaczęła jeść.
Czemu nie wspomniałaś, że masz dziecko?
wydusił Kajetan, czując się oszukany.
Przeraziłeś się przyczepy?
szepnęła smutno Bronisława.
Przyczepa?
To raczej cały sznur wagonów.
Spory, prawda?
Wyszedł w całości po ojcu.
Ojciec z podkarpackiej wsi, jeszcze wyższy od Szczepana.
Gołymi rękami podbijał dziki.
A teraz gdzie jest?
przełknął ślinę Kajetan.
Jeździ po Polsce na pokazach.
Z tym samym dzikiem.
Zostawił nas dla wielkiej sceny.
Czasem pisze listy.
Sądząc po charakterze pisma, chyba to dzik pisze, bo jest w nim więcej serca.
Ile lat ma Szczepan?
zapytał patrząc w głąb przedpokoju.
Czternaście, odebrał już dowód.
Siłą?
Och, bardzo śmieszne.
Potem jedli w milczeniu, rozmowa się rwała.
Mogę jeszcze kawałek mięsa?
poprosił Kajetan.
Smakuje ci?
Szczerze?
Lepszego nigdy nie jadłem.
Co to za mięso?
Łoś.
Szczepan gotował.
Niezły talent
Po ojcu.
Z odziedziczoną książką kucharską, zestawem noży, spinningiem, starą łódką i masą drobiazgów, których się nie pozbył.
Łódka?
zapytał Kajetan, już nieco śliniąc się.
W piwnicy.
Jak czasem tam bywa…
Syn to zapalony wędkarz.
W tym momencie zadzwonił telefon Bronisławy i musiała się oddalić do pokoju.
Chyba czas szykować się do wyjścia, pomyślał Kajetan.
Wiedział, że nic tu po nim.
Słuchaj, Kajetan, mam sprawę Bronisława wpadła zaaferowana.
W pracy awaria.
Mógłbyś zostać ze Szczepanem parę godzin?
Ja?!
Ze Szczepanem?
Po co?
Nie jest pełnoletni.
A teraz tyle różnych typów chodzi po mieszkaniach
Boisz się, że go ktoś porwie?
Zajmiesz się nim, ja ci zapłacę za usługę i ten stracony wieczór, a później już nigdy nie zadzwonię.
Ok?
I co mam z nim robić?
Nie wiem, pogadajcie o męskich sprawach.
Biegnę!
Nie zdążył odpowiedzieć, była już za drzwiami.
Kajetan posiedział w kuchni, wyczerpując baterię w telefonie, zjadł do końca mięso, dopił wino.
Bronisława nie wracała.
Podszedł pod drzwi pokoju Szczepana, zza których dobiegły odgłosy dziwaczne, lecz znajome.
To niemożliwe, pomyślał i zapukał.
Otwórz.
Wszedł ostrożnie.
Pierwsze w oczy rzuciła się wielka drewniana tarcza z wbitymi nożami i strzałami.
Ściany były nietknięte chłopak trafiał zawsze w cel.
Na biurku adapter, cicho śpiewał TSA z winyla.
Szczepan w kącie naprawiał wędkę.
Kajetan rozglądał się puchary na szafie, z sufitu wisiał worek bokserski, przy telewizorze Xbox.
Masz tu lepiej niż niejedno kasyno!
zagwizdał Kajetan.
O takiej norze marzył od zawsze.
Pracuję latem, odpowiedział Szczepan, a Kajetan poczuł nieco wstydu.
Nie matka zapewniała szczęście synowi forsą, tylko on sam zarabiał na swoje hobby.
Masz ładowarkę do telefonu?
zapytał.
Przez tory kolejowe leży wskazał Szczepan.
Tory kolejowe?
zawahał się Kajetan, lecz kiedy odwrócił się, już zobaczył makietę prawdziwej, drewnianej linii kolejowej przecinającą pokój, jakby wyrosła z podziemi snu i połączyła się z torami tramwajowymi Warszawy.
Sam zrobiłeś?
Powoli dokupuję tory i mosty.
Ostatnio przyszła nowa paczka, ale nie zdążyłem jeszcze złożyć.
Kajetan poczuł, jak serce mu przyspiesza.
Mogę puścić kółko pociągiem?
Jasne, daj sekundę Szczepan wstał, przeszedł krok i już był przy makiecie.
***
Bronisława wróciła po godzinie, przekonana, że Kajetan już zwiał.
W pierwszej kolejności zajrzała do pokoju syna.
Zastała Kajetana i Szczepana nad rozłożonym mostem, totalnie zanurzonych w budowie wiaduktu tak, że trudno było zgadnąć, który starszy.
Kajetan, już późno przerwała w końcu.
No maaa…
Ojej!
poderwał się Kajetan.
Która godzina?
Pół do jedenastej ziewnęła.
Muszę się wyspać, od rana wracam do pracy.
Odprowadziła go do drzwi i, całując w policzek, podała należność za babysitting.
Od kobiety pieniędzy nie biorę skrzywił się Kajetan.
Dobrze.
Dzięki, że popilnowałeś mojej przyczepy.
Uśmiechnął się krótko i wyszedł.
***
Cześć, słuchaj, chciałbym wpaść jeszcze kiedyś zadzwonił po paru dniach Kajetan.
Wiesz…
mam taki młyn w pracy, ciągle jestem zajęta.
A ostatnim razem…
A mogę odwiedzić Szczepana?
Szczepana?
zdziwiła się Bronisława.
Tak.
Może trzeba go przypilnować?
Nie wiem, muszę się go zapytać.
Już mu napisałem.
Jest za.
Kupiłem fajną grę na Xboxa, posiedzimy cicho, a ty odpoczniesz.
No, dobrze, przyjdź dzisiaj.
Zjawia się nie w koszuli, bez wina, zapachu perfum czy niezręcznych spojrzeń.
Czarna koszulka z logiem Perfectu, plecak wypełniony chipsami i oranżadą, a na twarzy idiotyczny, młodzieńczy uśmiech.
Bądźcie cicho, będę mieć dwugodzinnego Zooma uprzedziła Bronisława w szlafroku, z maseczką z ogórka na twarzy.
Kajetan kiwnął głową i przeszedł do dziecięcego pokoju.
Wieczorem Bronisława rozdziela ich z trudem Kajetan i Szczepan kłócili się zawzięcie o Smarzowskiego i Tarantino, już planując dyskusję podczas filmowej nocy, aż mama musiała przekonać ich, że obaj mają fatalny gust, i zaprowadzić Kajetana do drzwi.
W sobotę nie zapomnij zanęty!
krzyknął z pokoju Szczepan.
Jakiej znowu zanęty?
wbiła spojrzenie Bronisława.
Na szczupaka idziemy.
Obiecałem, że pokażę mu sklep, gdzie mają super zanętę.
Nie byłem na rybach od wieków!
Widzę, przyjaźnie kwitną.
A ze mną to już nie chcesz spędzać czasu?
Możesz iść z nami, będziesz robić kanapki.
Oczywiście, nie mam nic lepszego do roboty.
Idźcie już na te wasze ryby zaśmiała się.
Dobrze, że młody ma zajęcie.
***
Miesiąc minął, a Bronisława niemalże zamieszkała w pracy, próbując zapomnieć, że istnieje coś takiego jak randki.
Za to Kajetan z Szczepanem rozwinęli skrzydła: skończyli układanie makiety kolei, byli razem na rakach na Mazurach, nastawili domowy kwas chlebowy według starego zeszytu Szczepana.
Chłopak nauczył Kajetana, jak nie zgubić się w lesie, a Kajetan w zamian zdradził sekrety pierwszych randek i pomógł Szczepanowi napisać SMS do koleżanki z równoległej klasy.
Wszystko płynęło jak Wisła, aż pewnego wieczora ktoś zapukał do drzwi tak mocno, że aż światło przestraszone wysypało się z sufitowych żarówek.
Otworzyła i od razu poczuła zapach dziczyzny.
W progu stanął jej były mąż i ojciec Szczepana.
Wszystko już zrozumiałem powiedział, klękając.
Nawet na kolanach był wyższy od Bronisławy o głowę.
Zmęczyłem się występami.
Pieniędzy zgromadziłem, zabieram was do siebie na wieś.
Będziemy łowić ryby i polować, ja i syn.
Ty już nie musisz pracować.
Tiaaa, przez dziesięć lat myślałeś.
A ten twój dzik wrócił razem z tobą?
Nie…
Wkręcił się do telewizji za moimi plecami burknął facet.
A więc cię porzucił.
Skrzyżowała ręce Bronisława.
To nieważne!
Najważniejsze, że teraz…
Nie zdążył dokończyć, bo Kajetan wyszedł z pokoju w koszulce Bronisławy.
Bronka, pożyczyłem twój t-shirt, bo swoją upaprałem, jak z Szczepanem malowaliśm…
Czy ktoś w tym domu kiedyś dokończy zdanie?
Bronisława spojrzała po wszystkich zamieszanych.
To kto to?
zapytał były, mierząc pięścią do Kajetana.
To…
to…
plątała się Bronisława, niepewna co robić.
W tym momencie z pokoju wyleciał Szczepan, złapał ojca od tyłu i powalił go na kafelki.
To przyczepa!
warknął.
Szczepan!
Synek!
Przecież to ja, tato!
Jaka przyczepa?!
Taka, która nam z mamą pomaga ciągnąć wszystko, co po nas zostawiłeś.
Ale ja wam nic nie zostawiłem…
wydusił facet i sam pojął sens własnych słów.
Kajetan i Bronisława ulgnęli się do siebie w kącie, śledząc walkę olbrzymów.
Dobra, dobra, już zaczął jęczeć facet i Szczepan w końcu puścił uchwyt.
Brawo pochwalił syna, rozcierając rękę.
Już jesteś gotowy, na dzika można iść.
Właśnie chciałem zaproponować: mogę spędzić jutro dzień z synem na łowach?
Nadrobimy stracony czas.
Bronisława nie wiedziała, co powiedzieć.
Spojrzała na Kajetana, potem na byłego.
Rozumiem pokiwał głową Kajetan i zniknął w przedpokoju.
Przepraszam…
***
Następnego dnia ojciec i syn wyszli jeszcze przed świtem, Szczepan wrócił dopiero nocą, sam.
Gdzie tato?
zaniepokoiła się Bronisława.
Odszedł odpowiedział po prostu Szczepan, zdejmując trampki.
Jak to, tak po prostu?
No, nie do końca pokręcił głową.
Zabrał dzika, wsadził do przyczepy i pojechał.
Znalazł nowego partnera do występów.
Odwiózł mnie do miasta i wrócił w nieznane.
O Boże, ale ja głupia…
muszę zadzwonić do Kajetana sięgnęła po telefon.
Nie ma potrzeby, właśnie się z nim żegnałem.
To on mnie przywiózł.
Obiecał, że zajrzy jutro.
Ale przecież zostawiłeś telefon w domu!
Skąd wiedział, gdzie cię szukać?
Powiedział, że nas śledził.
Chciał mieć pewność, że wszystko dobrze ze mną i z tobą.
Naprawdę to powiedział?
Tak.
I że przyczepił się do nas na amen.