Przyczepa – niezbędny pomocnik każdego polskiego gospodarza

PRZYCZEPA
Kuba był już bardzo zmęczony imprezami, przelotnymi znajomościami i niekończącymi się randkami.
Dlatego gdy poznał prostą, pogodną i błyskotliwą Zosię, poczuł to jest to.
Poszli razem do kawiarni, posłuchali ulicznych muzyków na wrocławskim rynku, rozmawiali o jego postępach w pracy i o jej miłości do współczesnej poezji.
Gdy okazało się, że oboje wolą sałatkę jarzynową z jabłkiem, od razu zrozumieli, że warto iść o krok dalej.
Miejscem, gdzie miała rozkwitnąć ich znajomość, zostało mieszkanie Zosi zaprosiła tam Kubę na kolację.
Chłopak założył najlepszą koszulę, ogolił się, nauczył się kilku dziwnych wierszy jednego z ulubionych poetów Zosi, kupił jej kwiaty i butelkę wina z lokalnej winnicy spod Zielonej Góry.
Szło mu się na tę wizytę lekko i pewnie.
Kuba był przekonany, że wieczór zapowiada się świetnie.
Jego pewności siebie mógłby pozazdrościć każdy kot, który podchodzi do miski po raz piętnasty w ciągu dnia.
Wszystko przewidział i zaplanował oprócz jednego: „Dobry wieczór, jestem Szymek.
Mama bierze prysznic, proszę wchodzić.”
Kuba zamarł.
Patrzył na niego chłopak o bardzo męskiej, a raczej dziecięco-męskiej twarzy, który wyciągnął dłoń, większą od głowy Kuby.
Przez moment Kuba pomyślał, że pomylił mieszkanie.
Jednak gdy Szymek kichnął donośnie i śmiesznie, z zaciśniętym nosem tak samo, jak robi to Zosia, zwątpienie minęło.
Nastrój Kuby momentalnie runął, wino zaczęło mu kwaśnieć, a kwiaty jakby zwiędły.
Wszedł do środka i zobaczywszy adidasy Szymka niemal jęknął spokojnie zmieściłyby się na jego formalnych butach i byłyby wciąż za duże.
Zosia przy synu sięgała trochę powyżej jego pasa.
„Szkoda, że złota nie da się tak powiększać dajesz kobiecie pierścionek, a za dziesięć lat masz obrączkę XXL,” pomyślał Kuba, poszukując w tym układzie sensu inwestycyjnego.
Przemierzając przedpokój, doszedł do kuchni, gdzie już był stół zastawiony, a Szymek sam, bez stołka, zmieniał zasłonki.
Pięć minut i już wychodzę!
dobiegło z łazienki.
Po czterech turach tych pięciu minut Zosia w końcu wyszła rozpromieniona, w wieczorowej sukni i starannym makijażu.
Gdy zobaczyła niezbyt entuzjastyczną minę Kuby, od razu pojęła sprawę; trema gdzieś uleciała, a z nią cały romantyczny nastrój.
W milczeniu nałożyła sobie i gościowi jedzenie, sama nalała wino i zaczęła jeść, nie czekając na Kubę.
Dlaczego nie powiedziałaś, że masz dziecko?
wysapał rozczarowany Kuba.
Bałeś się przyczepy?
uśmiechnęła się smutno Zosia.
To nie przyczepa to cały pociąg osobowy.
Wielki, co?
Ma to po ojcu.
Tamten z mazurskiej głuszy, dwa metry wzrostu, gołymi rękami na dziki chodził.
A gdzie on teraz?
przełknął ślinę Kuba.
W trasie.
Z dzikiem.
Zostawił nas dla sławy.
Pisze czasem listy, ale tak nieczytelnie, że myślę, że to ten dzik pisze i bardziej przejmuje się losem naszego syna.
Ile ma lat?
skinął głową Kuba w stronę pokoju.
Czternaście, właśnie odebrał dowód.
Siłą?
Bardzo śmieszne.
Dalej jedli już w ciszy; rozmowa się nie kleiła.
Mogę dokładkę mięsa?
poprosił Kuba.
Smakuje?
Szczerze, czegoś tak pysznego jeszcze nie jadłem.
Co to?
Dziczyzna.
Szymek sam przyrządzał.
No proszę, chłopak ma talent.
Po ojcu, razem z jakąś starą książką kucharską, zestawem noży, wędkami i pontonem.
Wszystko nam zostawił.
Ponton?
dopytał Kuba.
Tak, w piwnicy trzymamy.
W sumie czasem.
Syn jest zapalonym wędkarzem.
W tej chwili telefon Zosi zawibrował.
Przeprosiła i wyszła do pokoju odebrać.
Czas się zbierać, przemknęło Kubie przez myśl.
Nic tu po nim.
Słuchaj, Kubo…
Zosia wróciła niespokojna.
W pracy mam awarię, musisz zostać z Szymkiem parę godzin.
Ja?
Z Szymkiem?
Po co?
Przecież jest niepełnoletni, a różne rzeczy mogą się wydarzyć.
Teraz pełno dziwnych ludzi po mieszkaniach chodzi
Boisz się, że ktoś ci go ukradnie?
Do rzeczy Zosia spoważniała: Zapłacę ci za zniszczony wieczór i za opiekę, potem już nigdy nie zadzwonię.
Zgoda?
A co mam z nim robić?
Dogadacie się.
Chłopy zawsze znajdą wspólny język.
Muszę lecieć!
Nim Kuba zdążył zaprotestować, już jej nie było.
Przez chwilę posiedział w kuchni, rozładował telefon, dokończył dziczyznę i wino, a Zosia nie wracała.
Podszedł pod drzwi Szymka i usłyszał znajome dźwięki.
Nie wierzę, pomyślał i zapukał.
Otwórz odpowiedział chłopak.
Kuba wszedł i zobaczył wielką drewnianą tarczę nabitą nożami i strzałami.
Ani jednej dziury w ścianie każdy rzut celny.
Na biurku stał gramofon, z głośnika cicho leciał Iron Maiden, których Kuba uwielbiał.
Szymek grzebał przy wędkarskich sprzętach w kącie.
Kuba rozejrzał się na szafce stały puchary, z sufitu zwisał worek bokserski, obok telewizora leżała nowiutka konsola.
Niezły masz pokój zagwizdał z zazdrości Kuba.
Marzył o czymś takim całe życie.
Pracuję w wakacje rzucił Szymek, a Kubie aż zrobiło się głupio.
Wyobrażał sobie, jak Zosia szuka skarbonki bez dna dla swojego syna, a tu proszę sam zaradny chłopak.
Masz może ładowarkę do telefonu?
spytał Kuba.
Przy makiecie kolejowej wskazał Szymek.
Kolejowej?
Kuba spojrzał i zaniemówił.
Prawdziwy model z torami, wagonikami i dworcami.
Kompleks w stylu retro marzenie każdego chłopca.
Sam to zbudowałeś?
Tak.
Stopniowo dokupuję tory, chcę mieć piętrową makietę i parę mostów.
Ostatnio przyszła paczka z nowymi torami, muszę je zamontować.
Kuba poczuł, jak ogarnia go ciepło.
Puścisz jeden wagonik?
zapytał nieśmiało.
Jasne chłopak odłożył sprzęt, wstał i sprawnie uruchomił lokomotywę.
***
Zosia wróciła po godzinie, przekonana, że Kuba już dawno się ewakuował.
Zastała obu rozłożonych na podłodze nad kolejką.
Trudno było zorientować się, który z nich z wyglądu starszy.
Kuba, czas do domu upomniała Zosia.
Mamo, już?
po czym wstał szybko.
Która godzina?
Wpół do jedenastej ziewnęła.
Rano znowu idę do pracy, muszę się wyspać.
Odprowadziła Kubę do drzwi, dała buziaka w policzek i podała mu pieniądze.
Od kobiet pieniędzy nie biorę skrzywił się Kuba.
Dzięki, że popilnowałeś mojej przyczepy.
Uśmiechnął się i wyszedł.
***
Cześć, mogę wpaść jeszcze kiedyś?
zadzwonił Kuba po kilku dniach.
Wiesz, mam taki zawrót w pracy, że nie mam głowy do randek, jestem ciągle zajęta, a ostatnie nasze spotkanie…
A mogę się zobaczyć z Szymkiem?
Z Szymkiem?
zdziwiła się.
Tak.
Może trzeba go trochę przypilnować?
Sama nie wiem…
Muszę go zapytać.
Już mu napisałem.
Nie ma nic przeciwko.
Kupiłem mu nową grę na X-boxa.
Pogadamy, a ty spokojnie zrobisz swoje.
No dobrze, przyjdź dziś.
Tego wieczoru Kuba zjawił się już zupełnie innym człowiekiem: T-shirt z zespołem, plecak wypełniony chipsami i colą, na twarzy chłopięca radość.
Tylko cicho siedźcie, mam zaraz wideokonferencję powitała go Zosia w szlafroku, z maseczką na twarzy i wyraźnym aromatem cebuli.
Kuba poszedł do pokoju Szymka.
Tego wieczoru Zosia ledwo rozdzieliła Kubę z Szymkiem, którzy sprzeczali się zawzięcie o polskie kino czy lepszy Smarzowski czy Pasikowski.
Zapowiadali sześciogodzinny maraton, ale Zosia dyplomatycznie wygoniła Kubę.
Kubo!
W sobotę nie zapomnij o zanęcie!
zawołał Szymek.
Jakiej zanęcie?
zapytała Zosia.
Na szczupaka!
Obiecałem Szymkowi, że znam sklep z najlepszą zanętą.
Nie byłem na rybach od wieków.
Widać, zaprzyjaźniliście się.
A ze mną nie chcesz się zobaczyć?
Możesz iść z nami.
Będziesz kroiła kanapki.
Tak, nic innego nie mam do roboty uśmiechnęła się, wypychając Kubę za drzwi.
Przynajmniej syn ma zajęcie.
***
Minął miesiąc.
Zosia była zatopiona w pracy, zapomniała o romansach.
Za to Kuba i Szymek nie marnowali czasu: skończyli makietę, pojechali razem na raki, nastawili domowy kwas według starego przepisu z książki Szymka.
Chłopak nauczył Kubę orientować się w lesie, Kuba za to wprowadził Szymka w tajniki flirtu i pomógł zaprosić koleżankę z klasy na randkę.
Wszystko układało się spokojnie do pewnego wieczoru, gdy ktoś zapukał do drzwi tak mocno, że aż sufit zadrżał.
Zosia otworzyła i poczuła zapach dziczyzny.
Na progu stał jej były mąż i ojciec Szymka.
Przemyślałem wszystko klęknął, choć nawet na kolanach był wyższy od niej.
Wraz z dzikiem mamy dość występów, chcemy spokojnego, rodzinnego życia.
Mam odłożone trochę złotych, zabieram was do rodzinnej wsi!
Ty przestaniesz pracować, będziesz szczęśliwa, a my z Szymkiem na ryby i polowanie.
Ha!
Dobre sobie.
Po dziesięciu latach ci się przypomniało?
Dzika też zabierasz do rodziny?
Nie On właśnie podpisał kontrakt z wytwórnią filmową.
Wykantował mnie perfidnie burknął były.
A więc to o to chodzi Zosia założyła ręce na piersi.
Czyli zostałeś na lodzie.
Nieważne!
Teraz liczy się rodzina
Nie zdążył skończyć, bo w przedpokoju pojawił się Kuba w koszulce Zosi.
Zosiu, wziąłem twoją koszulę, swoją zachlapałem przy malowaniu lokomotywy…
oznajmił rumieniąc się.
Czy w tym domu ktoś kiedyś dokończy myśl?
westchnęła Zosia rozbawiona.
Kim on jest?
były mąż już zaciskał pięść.
To…to…
zaczęła się plątać Zosia.
Nagle z pokoju wyskoczył Szymek, chwycił ojca i potężnym chwytem docisnął go do ściany.
To przyczepa!
syknął Szymek.
Szymek!
Synku!
To ja, tata!
Co za przyczepa?
stękał były.
Zwyczajna przyczepa, która pomaga nam z mamą zabrać wszystko, co zostawiłeś.
Ale przecież nic wam nie zostawiłem przyznał sam sobie rację.
Kuba i Zosia stali przy sobie, patrząc ze zdumieniem na tę siłową konfrontację.
Dobra, luz poddał się ojciec, a Szymek go puścił.
Rośniesz na mojego następcę.
Już możesz iść na dzika.
Może chociaż jutro chcesz wybrać się ze mną do lasu?
Porozmawiamy, nadrobimy czas?
Jestem twoim ojcem, a nie kimś obcym popatrzył wyczekująco.
Zosia była zmieszana.
Kuba też.
Rozumiem skinął Kuba głową i zbierał się do wyjścia.
Przepraszam
***
Następnego dnia ojciec i syn wyjechali rano; Szymek wrócił wieczorem sam.
Gdzie tata?
spytała zmartwiona Zosia.
Pojechał odpowiedział zdejmując buty.
Jak to pojechał?
Ot tak po prostu?
Nie do końca Szymek pokręcił głową.
Pojechał z dzikiem.
Załadował go na przyczepę i zniknął.
Znalazł nowego kolegę do występów.
Odwiózł mnie do miasta i odjechał.
Ale jestem naiwna złapała się za głowę Zosia.
Muszę zadzwonić do Kuby sięgnęła po telefon.
Nie trzeba.
Kubuś właśnie mnie odwiózł.
Jutro ma przyjść.
Ale przecież zostawiłeś telefon w domu!
Skąd wiedział, kiedy cię odebrać?
Śledził nas.
Chciał się upewnić, że wszystko ze mną i z tobą w porządku.
Tak powiedział?
Tak.
I dodał, że się do nas przyczepił i już raczej nigdy się nie odczepi.
Czasem przyczepa może okazać się największym wsparciem, które los podstawił pod twoje drzwi.
Warto wtedy nauczyć się patrzeć na bagaż przeszłości jak na coś, co może pozwolić szybciej ruszyć naprzód.